Rondje Oudegaaster Brekken 15 augustus 2015. Workum-Oudega-Workum.

 

 

Geen georganiseerde wandeltocht in de buurt, dus doe ik een oproep op Facebook om te gaan wandelen langs de Oudegaaster Brekken. Het lijkt Minne en Janke en Hans een leuk plan. Zo treffen we elkaar om 9 uur bij het station in Workum. Moest je vroeger een hele lus door Workum maken om over het water te komen, dat is nu verleden tijd. We kunnen via de ventweg over de brug in de weg naar Bolsward en meteen rechtsaf richting Nijhuzum. Het is vrij somber weer en behoorlijk benauwd. Gelukkig is er hier op het vlakke land wel wat wind en dat scheelt een stuk. Lekker wandelweer dus. In Nijhuzum  wijken we even van de route af om het kleine kerkje te bekijken, dat (en dat maak je niet vaak mee) open is. Zelfs nu al om half 10 ‘s ochtends! En dat treft, want Minne en Janke hebben het nog niet eerder gezien. Even naar binnen en een slag rond het kerkje. Dan weer terug op de route, waar we een man aan zien komen vanaf het Grünspaad. Even een praatje en dan blijkt het een Engelsman te zijn, die met zijn camper in Oudega bivakkeert. Voor de 2e keer zijn hij en zijn vrouw in Nederland en ze vinden het hier prachtig! Hij is vanmorgen al om 6 uur vertrokken. We lopen samen op en besluiten om bij de theetuin aan de koffie te gaan. Niets wijst erop, dat deze open is. Achter de boerderij, bij de trekkershutten, zitten gasten aan de picknicktafel te ontbijten. Willen ev. wel koffie zetten, maar dat vinden wij een beetje té gek. De stemming is dan inmiddels al: we lopen door. Oudega is echter nog zeker 10 km. en onze Engelse medewandelaar, Ned geheten, is wel toe aan een bakkie. Dus loop ik de schuur in, roep enkele keren luid: volk, maar geen teken van leven. Dan voor de boerderij langs, waar ik iemand zie zitten. En dan is het zó maar voor elkaar. De jonge boerin gaat snel koffie halen, wij strijken intussen neer en praten gezellig met Ned. Als dan ook nog blijkt, dat hij de Camino naar Santiago heeft gelopen en over een paar weken een andere pelgrimsroute gaat lopen, zitten we niet meer om gespreksstof verlegen. Ineens verschijnt een fietser op het weggetje. We roepen: (nog niet wetende wie het is) wil je ook koffie? Blijkt het Henk Jorritsma te zijn, die een rondje Joure gaat fietsen. En ja, hij lust ook wel een bakkie, dus aanschuiven maar. Ook Henk kan veel verhalen, o.a. over z’n fietstochten, zoals vice versa Parijs. Dus niet alleen het wandelen van lange afstanden, maar ook het lange afstanden fietsen heeft z’n hart gestolen! Echter aan alle gezelligheid komt een eind. Henk fietst door en Ned gaat in zijn eigen tempo terug naar Oudega. Al snel zijn we op het fietspad, het Brekkenpaad aangeland en lopen langs de boorden van de Oudegaaster Brekken. Ik vind het hier altijd weer schitterend. Maakt niet uit in welk jaargetijde je hier bent, altijd is het weer anders en erg mooi. Met name ‘s winters als er ijs en/of sneeuw ligt, is het hier een betoverend landschap. Jammer, dat het wat donker is, maar beter dan die hitte van de afgelopen dagen! We treffen een aantal vissers, die een inham in het riet hebben gevonden om te gaan zitten. Op de vraag: wol it wat bite? wordt door sommige ontkennend geantwoord. Voor een ander bestaat de vangst uit een paar brasems. Een lekker maaltje snoekbaars is er dan ook niet bij. Vanuit een stukje brede vaart, die uitkomt in het meer, zie ik opeens een boot aan komen varen met aan boord bekenden uit Poppingawier. Helemaal leuk! In diezelfde vaart ligt een prachtige zeeschouw met aan boord bekenden van Minne en Janke. Zo beleven en horen we nog eens wat deze ochtend. We gaan de houten brug over en zien na de bocht in de verte een molen staan. Het is een spinnenkopmolen, Doris Mooltsje, genoemd naar de eerste molenaar Doris Hoekstra. De molen dateert uit 1790. Is ooit gedeeltelijk gesloopt, maar met inzet van velen en de nodige geldschieters gerestaureerd en geopend op 13 juni 1998. In 2003 is het op de monumentenlijst geplaatst. Op de Brekken wordt druk gezeild: skûtsjes en zeilboten. Prachtig gezicht! Bij het einde van het pad aangekomen, gaat Hans weer (heeft hij al vaker gedaan als hij hier met Bep liep) een stukje afsnijden door over een hek te klimmen. Wij blijven de weg volgen en in Oudega aangekomen, zien we geen Hans. Komt ie zelfs nog nà ons het dorp binnengelopen. Ra, ra, hoe kàn dat??? Het terras bij de voormalige bistro ziet er weer zeer uitnodigend uit. Koffie en gebak. Hans houdt het bij: waarme poeiermolke mei rjemme!! En dàt in de zomer!!!!! Als de Heuvellandvierdaagse ter sprake komt, zingen Hans en ik nog even een Limburgs lied: “Wie sjoeën ós Limburg is, begrip toch nemes”, wat door een Duits echtpaar, dat hier zit, goed wordt verstaan. Tijd om weer verder te gaan. Eerst nog een bezoekje aan de kerk en kerkhof, waar een oom en tante van Minne begraven liggen. Hans denkt dat iedereen met de achternaam Wijnja verre familie is, zoals de schipper van het beurtschip. En ja, hij vindt ook grafstenen met de naam Wijnja. Ook maar even op de foto gezet. Dan het dorp uit. Een praatje met een zeiler, die w.s. met z’n gat aan een spijker is blijven hangen, met als gevolg een flinke winkelhaak. Ach,  het is zomer, het is vakantie, wat maakt het allemaal uit! We laten het kleine dorpje Sandfirden links liggen, evenals het kleine Idzega, waar een klokkenstoel staat met begraafplaats. Zo arriveren we in Lytse Gaastmar en slaan de weg in naar de veerpont, die ons over de Gronds (Grúns) zet. Een zeer vitale, kordate vrouw van 80 jaar, mevrouw  Renema, heeft het roer stevig in handen en brengt ons met een “noodgang” naar de overkant. Geweldig. Ze vervangt een paar uurtjes haar broer en is niet benauwd uitgevallen!!! Regelmatig zet ze fietsers en wandelaars over. Nog een stukje Grúnspaad en we zijn weer in Nijhuzum. Het laatste stukje route is hetzelfde als vanmorgen. De grote brug in de weg naar Bolsward staat regelmatig open. Dit keer kunnen we zó doorlopen, Workum in, hoewel we aan de rand blijven. Geen afzakkertje bij Café Spoarsicht, want dat gaat pas om 4 uur open. Daar gaan we dus niet op wachten! Een loslopende kip met een kleurrijke verenpracht wacht ons op bij de auto’s. We zijn het er alle vier over eens, dat we een mooie, gezellige dag met elkaar hebben gehad.

Nog een paar foto’s van Hans.

 

 

Ned en ik maken een foto.

Op het bankje wachten op de pont.

Even een praatje met bekenden.

 

  1. Aike de Haan

    Je schrijft erg leuk Elly! En wat een hoop bekenden hebben jullie getroffen. Zo lijkt wandelen meer een lopende receptie!

  2. Liana

    Je hebt er weer een prachtige reportage van gemaakt. Ik heb van het tochtje in Drachten helaas geen foto’s kunnen maken, want is was mijn camera vergeten grrr.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code