Baflo 14-12-2013 Baffelder Koarschoevertocht

Al vanaf het moment, dat de agenda van de FLAL-wandeltochten bekend was, was duidelijk dat ik beslist naar Baflo wilde. Baflo, dat ik nóóit meer zal vergeten, omdat ik hier helemaal kapot aankwam na de schitterende wintervierdaagse van afgelopen januari. Een vierdaagse, waar ik nog zó vaak aan terugdenk en met zó veel mensen over heb gepraat (en nu nòg praat), omdat deze dagen een onvergetelijke indruk bij me hebben achter gelaten. Dus om nu wéér in die omgeving te kunnen lopen, daar heb ik ècht zin in! Wèl vroeg op, maar je moet er wat voor over hebben. En wàt te denken van de organisatie van de FLAL, die toch maar weer elke keer voor ons wandelaars tijdig aanwezig moet zijn om alles in orde te hebben voor de horde wandelaars aan komt zetten.
We mogen het dorp niet in met de auto. De “parkeerwacht” wijst ons de ventweg aan, waar op dat moment (goed 8 uur) al veel auto’s half in de berm geparkeerd staan. Ik zorg ook, dat ik met 2 wielen op het wegdek blijf, zodat ik straks niet vast kom te zitten, wat mij bij andere wandeltochten al 2 keer is overkomen. Dat wil ik niet weer! Dan lopend de Heerestraat in. In januari een soort van “Via Gladiola”, waar ons de medaille om de nek werd gehangen door Peter Velthuis himself en we koud tot op onze botten het warme dorpshuis binnenliepen. Hier zo lopend komen de herinneringen boven en dat zal vandaag nog wel vaker gebeuren. Hoop, dat Albert Gort ook komt, kunnen we het er nog eens over hebben!!!!
Het is al een drukte van belang in het in kerstsfeer omgetoverde dorpshuis. Als de 35 km.-lopers vertrekken, wordt het een stuk rustiger. Dàn komt het moment, dat wij van start mogen. Na één straat zijn we aan de rand van het dorp, waar we via een “hoogholtje” over een sloot gaan. En daar is dan direct een opstopping. Het is n.l. een éénpersoons bruggetje. En wàt wil het geval? Aan de andere kant staat nog iemand, die zich moet inschrijven voor de tocht. Nou, je kunt die man toch niet laten wachten tot wij allemaal gepasseerd zijn? Dus kruipt Albert W. voor één keer in de huid van politieagent en regelt het verkeer!

 

En zo begint de tocht al met veel plezier en dat zou zo blijven! We krijgen nu ook een goed zicht op de lange rijen geparkeerde auto’s, hoewel dat meestal tòch niet een graadmeter blijkt te zijn voor het aantal deelnemers aan de tocht. We lopen een rondje Baflo, waar Gloep een straatnaam is en “tocht” ( van op de tocht staan) betekent. Komen door plaatsen en buurtschappen waar velen van ons nog nooit van hebben gehoord, denk ik. Zoals: Rasquert, Tinallinge, Abbeweer, Bellingeweer. De eerste rust is in Onderdendam, gelegen aan het Boterdiep. Mooie huizen, een groot dorpshuis, waar de koffie met cake goed smaakt. We vervolgen de tocht naar de volgende rust, die in Winsum is. Het stationsgebied is helemaal op de schop gegaan en er moet nog veel gebeuren. Wie dacht: “ha, even rust”, die heeft het mis, want we maken een omtrekkende beweging rond Winsum. Met als laatste stuk een heel mooi wandelpad, maar door de vele regen nu een ècht FLAL-pad geworden! Vooral bij de doorgangen bij de hekken is het één grote modderpoel. En je moet goed uitkijken, want vóór je er erg in hebt, lig je languit in de blubber. Gelukkig overkomt dat niemand, hoewel sommigen al met de camera in de aanslag klaarstonden om zo’n glijpartij vast te leggen.
Uiteindelijk komen we weer in Winsum en nú is er dan de welverdiende rust in café J&J. De soep is op als wij er aankomen, dus maar weer aan de koffie of thee buiten op het terras, want binnen is het tjokvol en warm. Eén stel is uitgeweken naar een aan de andere kant van de straat gelegen horecagelegenheid, waar nog wèl soepwas te krijgen. Ja, verschil moet er blijven, nietwaar? Dan maken we ons op voor de laatste kilometers. Het weer is voortreffelijk! De zon heeft kans gezien door de bewolking heen te breken en zet het landschap in een gouden gloed. We genieten van dit weidse landschap, de grote typische Groningse boerderijen, de oude kerken en kerkjes, de sloten en vaarten met hun goudgele rietkragen, de luchten boven de omgeploegde akkers, waar de vette klei ligt te glimmen. En we genieten van elkaars gezelschap, hebben plezier, halen herinneringen op aan hoe het was in de winter en zijn blij, dat we weer zo’n heerlijke wandeldag mee hebben kunnen en mogen maken. Om 10 over 3 zijn we terug, melden ons af en zitten nog een tijdje na te praten onder het genot van een consumptie. Omdat we nog weer een hele rit voor de boeg hebben, maken we het niet te lang, zodat we nog een stukje bij daglicht kunnen rijden. We hebben een prachtige wandeldag beleefd in het mooie Grunniger Laand!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code