Dinsdag wandeltocht rondje Surhuisterveen – Drogeham 10 november 2015.

 


 

We starten vandaag vanuit restaurant “Kolkzicht” in Surhuisterveen. Was vorig jaar ook één dag de startlokatie van de “Tocht om de Noord”. Maar eerst natuurlijk aan de koffie. Altijd een gezellige boel. En dan rond de klok van 10 uur op pad.

Het dorp uit door Koartwâld (Kortwoude) en Ophús (Ophuis), kleine buurtschappen. De Pûsterwei gaat over in fietspad het Pûsterpaad. Het waait stevig, donkere luchten boven het landschap, die er dreigend uitzien, maar…..tot nu blijft het gelukkig nog droog! In de verte zien we de markante torenspits van Surhuizum. We lopen niet echt Harkema in, maar langs de Feansterfeart richting Drogeham. Dan kan het plastic uit de rugtas, niet voor lang gelukkig! Plotseling een auto, die stopt. Blijkt Udie te zijn, die helaas niet mee kon wandelen vanwege een bloemschikcursus. De kofferbak gaat open, waarin een heel mooi bloemstuk staat. Resultaat van een ochtend lekker bezig zijn. Arjen roept haar nog na: “tot straks” , maar of ze dat nog heeft gehoord is een tweede…… Wij lopen verder. Even later passeren we het bord: Bouwekleaster (Buweklooster), een kleine buurtschap  in de gemeente Achtkarspelen. Waar ooit een klooster stond, getuigen drie boerderijen en het oude kerkhof op het “streekje” onder Drogeham van de rijke streekgeschiedenis. De grootste boerderij “It Kleasterbreed” is een rijksmonument. De hier woonachtige familie Abbema heeft sinds ze er wonen de restauratie verder doorgezet en hebben het gebouw en de tuin open gesteld voor bezoekers en exposanten.

Even een stukje geschiedenis. In 1248 is de rijke landheer Bouwe Harkema, nadat hij eerder al een kapel gewijd aan Sint Nicolaas op zijn land had laten bouwen, begonnen met de bouw van een klooster, dat in december 1249 gereed kwam. De naam van het klooster werd (ik sla de Latijnse naam maar even over….) : het Graf van de Heilige Maria. Maar in de volksmond sprak men meestal van Buweklooster, een vrouwenklooster behorende bij de orde van de Norbertijnen of witheren (naar de kleur van het habijt) genoemd. Norbertus zag de eerste christengemeenten als ideaal. Dat betekende een leven van armoede, in het teken van de dienst aan God en de naaste. Het klooster heeft ongeveer drie en een halve eeuw bestaan. Een groot deel van de venen tussen Buweklooster en Rottevalle was in het bezit van het klooster. Toen in 1580 de Hervorming haar intrede deed en de rooms-katholieke godsdienst verboden werd, werd op last van de Staten van Friesland het klooster gesloten. Alle bezittingen werden verkocht. Het mooie poortje in de naast het kerkhof gelegen tuin achter de boerderij, is een restant van het oude klooster.

De klokkenstoel op het oude kerkhof dateert uit 1558, is in 1950 vernieuwd en een rijksmonument.

We lopen rond op het kerkhof, zien in de zijmuur van het baarhuisje een hier gevonden héél oude grafsteen en zien door de heg in de tuin het eerder genoemde poortje. Ik raak wat achterop, zie de rest in de verte lopen, maar een pad zie ik niet…… Prikkeldraad geen optie, dus dan maar over het hoge metalen, gladde hek!! Gaat goed, maar……aan het eind van het weiland een mogelijk nòg gladder hek en weer hoog. Oei, camera klapt tegen het hek, stukje uit de lensdop zie ik in het gras vallen (gelukkig vind ik het!) en nu nog het hek over! Gaat maar nèt goed, maar ik heb het gered! (gelukkig heeft Iebele het stukje van de lensdop wat eruit was gevallen met een veertje, gevonden in een bakje in de garage, weer kunnen maken).

Na dit voorval beland ik even later in cafetaria d’Âlde Boek, waar we gaan lunchen. De soep is heerlijk, evenals de gehakbal, frites e.d., die sommigen hebben besteld, zodat ze dan niet meer hoeven te koken! Ook Udie is aangeschoven en heeft kennelijk het “tot straks” van Arjen gehoord. Vóór we weer vertrekken vertel ik over het telefoongesprek dat ik met Tineke heb gehad. Erg verdrietig om te horen, dat het met hun dochter snel achteruit gaat. De laatste chemokuur heeft helaas geen succes gehad. Omdat ze eigenlijk niet meer alleen kan zijn, hebben Anne en Tineke besloten voor een aantal weken naar haar toe te gaan. In de toekomst hopen ze weer met ons mee te gaan lopen. De afleiding en het meeleven van onze groep doet hen goed. Ik zal hen de groeten doen van iedereen.

Dan maken we ons op om het tweede stuk van de route terug te lopen naar Surhuisterveen. We lopen langs een ruig stuk land, waar schapen liggen. Arjen vertelt, dat hier tot 10 jaar geleden nog een vrij groot heideveld was. Via de Mûntsegroppe komen we langs de afslag Skeanpaad, waar we al vaker met wandeltochten hebben gelopen en komen direct daarna langs museum De Spitkeet, ook heel bekend bij ons wandelaars. Dan weer een stukje langs de Feansterfeart. Op het fietspad veel “tegenliggers”, leerlingen die terugfietsen van de school in Surhuisterveen naar Harkema. Passeren een héél aparte boom, die in de volksmond de “twaalf apostelen” wordt genoemd, hoewel er inmiddels nog elf takken over zijn. Het grootste gedeelte van de groep volgt de “officiële” door Hans en Johan uitgezette route, een klein groepje gaat o.l.v. Arjen ( die hier heel goed bekend is), een wat kortere weg nemen. Wij zitten dan ook al buiten (en dat op 10 november!!!) op het terras te genieten van een drankje als de rest arriveert.

Het was weer een heel mooie wandeldag met dank aan Hans en Johan. En over het weer hebben we gelukkig niet al te veel te klagen. Die paar spetters mogen geen naam hebben. Het was over het algemeen gelukkig droog met een hoge temperatuur voor de tijd van het jaar.

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code