De memorabele “Fjoertoer” in Egmond op 28 november 2015.

 

Foto:

 

 

Memorabel was deze Fjoertoer zeker en in meerdere opzichten.

Al vroeg gaan we zaterdagochtend op pad. Dit om er zeker van te zijn, dat we een plek voor de auto hebben in de parkeergarage onder hotel Zuiderduin, waar we een kamer hebben geboekt. We arriveren kwart voor tien en zoals verwacht is er nog voldoende parkeerruimte.  Inchecken is nog niet mogelijk, dus dan eerst maar naar de Bistro onder in het hotel, waar we van een lekker kopje koffie genieten. Intussen schuift een wandelmaatje bij ons aan en hebben we het natuurlijk over de komende tocht en de toch wel vrij slechte weersverwachting wat de avond betreft (nu nog droog, zonnig, maar al wèl een stevige wind). Dan naar de receptie. We hebben al ontdekt, dat de lift naar vleugel 2, net als vorig jaar trouwens, weer defect is. Als het mijn beurt is om in te checken en hoor, dat we weer in vleugel 2 op de 4e etage een kamer hebben, krijg is als antwoord op m’n vraag over de lift te horen, dat het euvel snel zal zijn verholpen. ….. En inderdaad, als we onze bagage uit de auto hebben gehaald, werkt de lift gelukkig. Alles geïnstalleerd, vanaf het balkon foto’s gemaakt van de zee met flinke branding. Dan naar beneden, maar…….. lift weer buiten gebruik!!!! Dus 8 trappen af en tasje met toebehoren ophalen. Dan hoor ik al snel, dat de lift dit weekend niet meer gerepareerd kan worden! Nu hebben we een groot probleem, want Iebele, die tòch al heel moeilijk loopt, kan die 8 trappen niet meer lopen. Er is maar één oplossing: òf een andere kamer, òf ik pak de boel weer in en we gaan naar huis. Uiteindelijk, het is dan inmiddels al  kwart over 3, blijkt er gelukkig nog een kamer op de begane grond te zijn!!! Helemaal blij natuurlijk, maar…..ik moet dan nog wèl snel boven alles weer inpakken en naar beneden verhuizen. Nèt op tijd ben ik bij de start, want de eerste groep vertrekt om 16.00 uur. Hè, hè, je kunt je een betere start van de Fjoertoer wensen.

Na een toespraakje van de wethouder, een warming up met Dudley gaan we aftellen en klokslag 4 uur geeft Truus van Amstel het startschot voor deze 3e Fjoertoer in Egmond. Lopend door Egmond, waar ook dit jaar de bewoners weer veel aan de verlichting hebben gedaan, is het nog droog. Maar als we nog maar nèt de Bloedweg in zijn geslagen, begint het al te regenen. Drie tot vier uur eerder dan de buienradar had aangekondigd. Valt dát even tegen! Maar niet getreurd, misschien wordt het dan ook drie uur eerder droog……

De man, die mooie houten beelden uitzaagt, staat er ook dit jaar weer. Als blikvanger hangt een kunstwerk van hem in de takel met als titel: “Op zoek naar vrijheid”. Even later geeft een grote, verlichte pijl de richting aan. Een muziekkorps speelt vrolijke wijsjes om ons op te monteren, maar we zijn nog vol goede moed.

In Egmond-Binnen aangekomen, wachten ons weer veel mooie verlichte straten, huizen en tuinen. Af en toe verlicht een brandende vuurkorf de weg. Net buiten het dorp doemt de verlichte Abdij in de verte op. Daar moeten we naar toe. Daar kunnen we ons even opwarmen met koffie en thee, maar ook verwarmd worden door de ambiance, de kerstversiering, het Gospelkoor, dat weer prachtige liederen zingt en de klanken van de midwinterhoorn. Even later gevolgd door naar binnen te lopen in de Abdijkapel, waar we worden verwelkomd door heel mooi pianospel. Ik vind het bezoek aan de Abdij dan ook steeds weer een hoogtepunt op de toch al erg mooie route!

Dan de Hogedijk op naar Egmond aan de Hoef. Het regent als maar harder en harder! En ook de wind speelt het spelletje mee. De Slotkapel is weer sfeervol verlicht met brandende kaarsen en het orgel wordt bespeeld. Even een kort moment genieten en dan weer verder de Hereweg op door ‘t Woud. De wind is inmiddels aangewakkerd tot een storm. Maar zelfs hier in het bos, onder deze omstandigheden, worden nog acts opgevoerd!!! Onvoorstelbaar!!! En dat alles om ons, wandelaars, te plezieren en te vermaken! De regen striemt in onze gezichten en hoewel ik niet zó snel bang ben, moet ik tòch even denken: stel, dat ik nu degene ben, die op het verkeerde moment op de verkeerde plaats ben en nu een boom op m’n dak krijg………. Gauw vergeten en weer verder sjouwen.  Bij de verrassingspost lege banken, een grote modderpoel, een koor: de mallote matrozen, staat vrolijke liedjes te zingen, terwijl ik denk: “wie zijn hier eigenlijk de malloten?” We krijgen nog wat te knabbelen mee voor onderweg. Bij de Schaapskooi aangekomen, is de verleiding erg groot om, als er plaats is, even te gaan zitten. Maar des te moeilijker daarna om weer in beweging te komen, dus maar niet doen. Later blijkt, dat wandelaars na ons, geadviseerd is om een eindje terug te lopen en via het fietspad rechtstreeks terug te lopen naar Egmond aan Zee. Wat trouwens nog een flinke afstand is. M’n laatste foto heb ik hier gemaakt van de herder met z’n schapen. Daarna eigenlijk niet meer mogelijk om te fotograferen wil je je camera heel houden.

Wij tornen nu pal tegen de storm in en bereiken Bergen aan Zee. Even daarvoor had ik al gezegd: ik ga het strand niet meer op en probeer een taxi te krijgen terug naar Egmond. Het is hier op de boulevard enorm druk. We zoeken eerst even de beschutting op van een bomvol restaurant, waar twee jonge mannen (in mijn ogen althans) juist van plan zijn te vertrekken en ons de stoelen aanbieden. Heerlijk om even te kunnen zitten. Dus natte jas uit, maar vóór we zitten worden we aangesproken door twee aan de bar staande jonge vrouwen. Eén van de twee heeft haar man gebeld, die vanuit Alkmaar hen beide op zal halen en naar Egmond brengen. Hoewel de twee eerder genoemde mannen al uitgenodigd waren om met ze mee te rijden, staan zij spontaan  hun plaatsen aan ons af en gaan zelf verder lopen. Echt niet te gelóven! M’n Camino-ervaring op de pelgrimsweg naar Santiago de Compostela komt weer bovendrijven. Als er dàn iets onverklaarbaars gebeurt in een moeilijke situatie en er komt een oplossing voor, is altijd het gezegde: “daar heeft Jacobus voor gezorgd”. Zou nu ook zo maar kunnen. …..Of een engeltje op de schouder???

We lopen alvast naar de afgesproken plek. Op het plein heel veel politie, die de wandelaars waarschuwt, dat ze niet meer het strand op mogen gaan. Maar goed ook, want het is gewoon onverantwoord. Ook auto’s van het Rode Kruis staan klaar om onderkoelde wandelaars te helpen. De wandelaars worden opgeroepen naar een bepaalde plek te gaan waar bussen komen om hen naar Egmond te brengen. Geweldig, dat de organisatie zó snel ingrijpt om te voorkómen, dat het op een drama uitloopt. Waar ze zo gauw zóveel bussen vandaan heeft gehaald is me een raadsel.

Ondertussen is onze “taxi” gearriveerd. Zoonlief zit voorin, dus een plaats minder. Maar zoals er veel makke schapen  in een hok gaan, zo gaan er ook veel verzopen katten in een auto!  Met z’n vieren op de achterbank!!! De beide jongedames bij elkaar op schoot en zo op naar Egmond. Filevorming. Onderweg nog tientallen wandelaars op het fietspad, zwoegend en ploeterend om in Egmond  te komen. We worden afgezet bij Zuiderduin, lopen door de spekglad geworden gangen (door de natte kleding en schoenen) naar de zaal, waar we onze herinnering krijgen. M’n wandelmaatje wordt gelukkig door de andere jonge vrouw  naar zijn hotel gebracht. Anders had hij nòg 3 kwartier moeten lopen in dit verschrikkelijk slechte weer!

Rillend van de kou kom ik de hotelkamer binnen. Ondanks de goede regenkleding ben ik nat tot op m’n huid. Tot overmaat van ramp is het water van de douche heel lauw en kom ik weer koud eronder vandaan. Ook de verwarming op de kamer doet het niet. Harstikke koud!    Dus…….droge kleren aan en naar beneden, naar de bistro. Volle bak, stoelen drijfnat van de wandelaars, maar we vinden nog een droog plekje om te zitten. En dan……koffie, bitterballen, wijn. Ondertussen wandelaars langs zien komen, waarvan vele in folie gepakt. Zelfs honden in de folie! En om je heen verhalen, verhalen en nóg eens verhalen over hoe erg het was.

Laat m’n bed ingedoken.  Zondagmorgen na het weer fantastische ontbijtbuffet nog even naar de Abdij. Koffie drinken mèt gebak (wel verdiend dacht ik zo). Aan niets is nog te zien, dat de avond ervoor hier honderden wandelaars doorheen zijn gelopen.  Als herinnering aan deze barre, barre wandeltocht verwen ik mezelf door een mooie engel (hier te koop) mee naar huis te nemen. Tòch een engel op m’n schouder gehad denk ik achteraf. Wat zal over deze Fjoertoer nog lang nagepraat worden door de wandelaars, maar zeker ook door de organisatie, die duidelijk heeft laten zien zo’n groot evenement aan te kunnen en bij zulke extreme  omstandigheden snel en accuraat in te grijpen om te voorkómen, dat het op een drama uit zou gaan lopen. We zijn dan ook Le Champion en àlle vrijwilligers héél, héél veel dank verschuldigd!

  1. Hennie visser

    Wat prachtige foto,s deze tocht vergeet je nooit Elly wat is het daar slecht weer geweest, brrrrrrrrr. Wat lief dat je kaarsjes hebt aan gestoken voor de zieke wandelaars . Super dikke knuffel daar voor.

      1. Elly Koopman Bericht auteur

        Oh Bep wat erg. Dacht dat Hans de reactie had geschreven. Heel leuk dat jij dus reageerde!!! En sorry, dat ik het even bij het verkeerde eind had.

    1. Elly Koopman Bericht auteur

      Wat leuk dat je het hebt gelezen en even reageert. Wat hebben jullie fantastisch werk gedaan ondanks het super slechte weer!! Jullie zijn “goud” waard voor de organisatie! Nogmaals veel dank!

  2. Frouk

    Ongelooflijk, Elly, Wat een verhaal.
    Ik hoop dat je niet ziek wordt van alle kou.
    Gelukkig had je nog een hotelkamer op de begane grond.!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code