Camino deel 2 León naar Santiago de Compostela.

 

 

De ontmoeting met m’n dochter en schoonzoon in León was een heel mooi intermezzo. Maar wat heb ik het eerst weer moeilijk gehad na het afscheid. Zij op de fiets verder en ik lopend. Was ik inmiddels een beetje van m’n heimwee af, na hun vertrek kwam het weer in volle hevigheid naar boven. Gelukkig werd ik heel fijn opgevangen in de herberg in Astorga en heb ik ondanks de peesontsteking in beide voeten, dat gepaard ging met erg veel pijn, tóch de Camino kunnen volbrengen. Wat zo’n tocht met je doet is eigenlijk heel moeilijk onder woorden te brengen. Zó veel maak je mee, zó veel medepelgrims ontmoet je, zó veel bijzondere ervaringen onderweg, zó veel emoties, die loskomen, vaak onverwachts, zó veel saamhorigheid, vriendschap en openheid naar elkaar toe, waarbij ik vaak heb gedacht: was dat altijd maar zo. En niet te vergeten de spirituele ervaringen, niet alleen door het regelmatig bijwonen van een pelgrimsmis met aan het einde ervan de pelgrimszegen, maar ook tijdens het helemaal alleen lopen, waarbij ik me dan vaak gedragen voelde en grote blijdschap ervoer, Heb ook heel vaak hulp en steun ervaren tijdens erg moeilijke dagen en aan wie je dat toe zou moeten schrijven? Ik persoonlijk denk, dat Jacobus me vaak heeft geholpen en dat heeft me veel vertrouwen gegeven.

Hoe de aankomst was? Wel, in eerste instantie was ik helemaal niet zo blij. Want het doel was bereikt, de pelgrimstocht voorbij en dat stemde best wel een beetje droevig. Al die mensen die je hebt ontmoet en dan weet: ik zie ze waarschijnlijk nooit meer terug. Daar werd ik een beetje melancholiek van. Pas als ik later in de stad bekende medepelgrims tegenkom en daar iets mee ga drinken of eten en we alles wat we hebben meegemaakt nog eens de revue laten passeren, besef ik hóe geweldig het is, dat ik dit allemaal mee heb mogen maken. Dit gevoel wordt nog versterkt als ik zondags de mis bijwoon in de immens grote Kathedraal, die werkelijk stampvol is met gearriveerde pelgrims. Als iemand dan voorleest uit welke landen alle pelgrims komen en dan ook Nederland wordt genoemd, geeft me dat een blij gevoel. De dienst zelf is prachtig ( had Welmoed me al via haar mobieltje laten weten met de woorden: “genieten mam, want het is zó mooi!)en menig keer moet ik een traantje wegpinken. Het grote orgel, dat als het ware door de Kathedraal “dondert” tijdens het zwaaien van het grote wierookvat, bezorgt me kippenvel. Evenals het prachtig door een non gezongen “Sanctus, Sanctus”. Blij en gelukkig verlaat ik de Kathedraal, pak m’n rugzak en vertrek met de bus naar Finisterre.

Ben ik in Friesland aan de Waddenzee, in Zwarte Haan,  ooit begonnen met het Friese pelgrimspad, het Jabikspaad van St. Jacobiparochie naar Hasselt, nu wil ik m’n pelgrimstocht afsluiten weer aan de zee in Finisterre. De laatste kilometers loop ik met een Spaanse pelgrim naar de rots, Kaap Finisterre. Gezeten op de rots, kijkend naar de zon, die als een vuurbal in de Atlantische Oceaan verdwijnt, denk ik terug aan de tocht, die van een jarenlange droom uiteindelijk werkelijkheid is geworden.

De volgende dag keer ik terug naar Santiago. Het is klaar, ik wil naar huis, naar iebele, naar de kinderen. Ga meteen naar een reisbureau. Tot m’n verbazing is er de dag erop al een vlucht via Barcelona naar Schiphol. Nog één nachtje op m’n zolderkamertje, inslapen op de op straat klinkende muziek en de volgende ochtend wakker worden met het heerlijke gevoel: ik ga naar huis!!! En ik neem een schat aan herinneringen met me mee!

 

  1. Tine de Vries

    Ellie wat prachtige foto s.Veel herkenning.ook jij hebt moeilijke momenten gehad.

    Fijn dat je de foto”‘s hebt geplaatst,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code