Flal Skâns en Waterlinie-wandeltocht Gorredijk 6 februari 2016.

 

 

 

Foto

 

Vroeg op, want ik moet op tijd in Gorredijk zijn, omdat ik gevraagd ben om achter de inschrijftafel plaats te nemen. En dat is echt geen straf!

Als ik arriveer zijn de bestuursleden al druk in de weer alles uit te pakken en in te richten. Als je dit zo meemaakt kun je alleen maar bewondering hebben, dat de bestuursleden dit maar liefst 24 zaterdagen doen en dit voor ons wandelaars over hebben!!!!  Ook zijn er al weer enkele “vroege vogels”, die zó’n zin hebben om te gaan wandelen, dat ze er nú al zijn, terwijl er pas vanaf 8 uur ingeschreven kan worden…….

Dan is het zo ver. We zitten allemaal in de starthouding en de stroom wandelaars houdt maar aan. Reservekaartjes worden tevoorschijn gehaald, nieuwe inschrijfformulieren op de tafels gelegd en het gaat maar door en gaat maar door!!!! De zaal wordt voller en voller, zodat Suus op een bepaald moment het sein geeft dat de 50 km.-lopers mogen vertrekken. Er komt een beetje ruimte, maar het blijft een volle bak!! En warm dat het is!!!!! Ook de 40 km.-lopers mogen op pad en nòg is de zaal tjokvol! De stroom wandelaars blijft aanhouden!  Zo rond de klok van half 10 wordt het rustig. Iedereen is op weg, mèt of zònder routebeschrijving, want ook die waren op! Zó veel wandelaars op de 25 km. Wat we eigenlijk al wel vermoedden tijdens het inschrijven, blijkt juist te zijn. Maar liefst 704 wandelaars op deze zaterdag in Gorredijk!

Aangezien ik nog geen 25 km. mag lopen, rijd ik met de Rode Kruis- medewerkers naar de eerste rust: de wagenrust bij de fam. van der Veen aan de Oudegroningerweg. Tot m’n grote schrik ontdek ik al in de auto, dat ik m’n camera op de inschrijftafel heb laten liggen……. En dat is stevig bááálen natuurlijk. Hóe dom kun je zijn!!! Onwennig ga ik op pad. Merk, dat ik rondloop alsof ik de camera om m’n nek heb hangen, om me heen kijkend zoals altijd of ik iets bijzonders of moois op de foto kan zetten…. Meteen gevolgd door: “oh nee, ik heb geen camera bij me”.

We lopen van de ene “reed” naar de andere: Brinkreed, Boekweitreed, Suurdreed. Op een bepaald moment zie ik geen pijlen meer. Geen routebeschrijving bij me, ook geen kaartje met daarop een telefoonnummer, niks van dat al. Op m’n gevoel ga ik op een gegeven moment rechtsaf en kom op de grote weg terecht. Geen idee, waar ik me bevind. Maar het maakt me niet veel uit. Kom vàst wel weer een keer een richtingaanwijzer tegen. Echter, m’n gevoel was goed, want na een paar kilometer zie ik op een boomstam weer het vertrouwde pijltje van de Flal. Helemaal goed. Dan volgt een lang stuk Leidijk. Hier word ik om 11.40 uur al ingehaald door de eerste 25 km.-loper!!! Ik kom nog even in Luxemburg, hi,hi en even verder komen de 40 en de 50 kilometer erbij. Gezamenlijk bereiken alle afstanden het MFC “De Kompenije”, waar het nog heel rustig is. Gezellig samen met Berend en Francis aan de koffie en zien ondertussen meer wandelaars binnenkomen.

Nu weer verder met de laatste kilometers, waarbij er nog één vrij zwaar stukje volgt door het weiland van een boer, die daar toestemming voor heeft gegeven. Uiteindelijk arriveer ik vrij vroeg weer in de Skâns, waar Roel meteen met m’n camera begint te zwaaien, die ik “tegen betaling” (ha, ha) weer terug kan krijgen. Inmiddels is het verhaal van de achtergelaten camera door het wandelpeloton gegaan. Onvoorstelbaar, dat zoiets zó snel gaat!!! Gevolg natuurlijk de nodige opmerkingen! Leuk om veel wandelaars binnen te zien komen. Iedereen vol lof over de prachtige route, wat een heel mooi compliment is voor de uitzetters ervan.

Het zit hier gezellig. Dan een praatje met die en dan met die. Opmerkingen en kwinkslagen zijn niet van de lucht. Na een uur vind ik het welletjes en ga op huis aan na weer een leuke FLAL-dag te hebben beleefd.

    1. Elly Koopman Bericht auteur

      Ja, is toch niet te geloven hè? Wij allebei zonder camera op stap!! Inderdaad, de “kop” erbij in het vervolg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code