Loopclubje Wiebe rondje Nijemirdum 24 februari 2016.

 

Het is woensdagmiddag en dus gaan we weer aan de wandel. Vóór we in de auto’s stappen om naar de parkeerplaats bij de Bremer Wildernis te rijden, werpen we eerst met z’n allen een blik in de schuur, waar het een geblaat is van jewelste! Zó veel schapen met heel veel onlangs geboren lammetjes. Het zijn er inmiddels al 72!!!! En het einde is nog niet in zicht….. Er zijn drielingen, tweelingen, maar ook een wouterke. Verder zwarte schapen met 2 witte en 1 zwart lammetje, maar ook omgekeerd, witte schapen, waar een zwart lammetje bij loopt. Altijd weer een verrassing, waarbij duidelijk is dat de natuur z’n gang gaat.Een prachtig gezicht!!!

Dan allemaal de auto in. We zijn met 23 wandelaars, een behoorlijk grote groep. Het weer is prima, hoewel er wel eens een winters buitje kan komen, maar dat merken we dan vanzelf wel. Ook heeft Wiebe weer een verrassing voor ons in petto, maar dat blijft nog even geheim.

Bij de Bremer Wildernis stappen we uit, maar gaan niet het bos in. We slaan de weg Nij Amerika in. Ook nu weer vraag ik me af waar die naam toch vandaan komt en wat de betekenis is. Op Google gekeken, de site van Nijemirdum, enz. Nergens iets over de oorsprong en de betekenis. Later meer hierover.

We lopen de weg uit, steken de Hege Bouwen over en slaan een mooi breed bospad in. De modder valt reuze mee ondanks al het regenwater van de laatste tijd. Dan de Lyklamawei over en weer het bos in. Nu een heel smal paadje aan de rand van het bos, grenzend aan een weiland. Een stel mountainbikers komt ons tegemoet en wij laten hen maar even passeren, terwijl iemand naar ons roept: “dus jim ha dit paadsje ek al ûntdutsen”!!! Ja dus. Zo komen we uit op Heaburgen. Aan de linkerkant van de weg vrij uitzicht richting IJsselmeer met in de verte de molen “t Swaantsje”. Prachtige wolkenluchten boven de groene weilanden. En niet te vergeten een heerlijk schijnend zonnetje erbij.  We verlaten de weg en gaan weer een bos in, genaamd Reidpollen. Ik was niet de enige, die hier nog nooit had gelopen. Leuk om, dankzij Wiebe natuurlijk, steeds weer nieuwe paden te ontdekken. Het is een kort stukje, maar lang genoeg om er even van te genieten. Al gauw komen we weer op Heaburgen uit en als de groep ergens stil blijft staan, zie je iedereen denken: zouden we hier naar toe gaan? Niet dus.

We lopen door naar Nijemirdum en hebben vanaf deze weg een prachtig zicht op de toren van Nijemirdum. De Middeleeuwse kerk werd in de 18e eeuw gesloopt. De kerktoren ( 2e helft 14e eeuw) bleef bewaard en werd rond 1500 verhoogd. In de laatgotische toren van 3 geledingen met tentdak hangt een door Petit en Fritsen gegoten klok (1960). Dit is een replica van een klok uit 1541 van klokkengieter Jacob Waghevens. De in 1974 gerestaureerde toren is een rijksmonument.

In Nijemirdum gekomen, gaan we het Wytlânsdykje in. Een heel mooi schelpenpad, dat uitkomt op de Hege Bouwen, waar Tite ons voorbij komt fietsen. Nòg hebben we geen flauw idee waar we naar toe gaan. Tite is al lang uit het zicht verdwenen als wij de Wissebuurt inslaan. Maar dan bereiken we de bestemming van vanmiddag. Tot m’n  grote verrassing staat Piet Rienstra (die ik nog ken van toen ik nog op de RSG in Sneek werkte). Een heel leuk weerzien na zó veel jaren!!! Naast z’n werk op school, heeft hij als hobby: het bewerken van hout. Naast het huis liggen planken van allerlei soorten hout, waar hij bankjes, tafels, kasten, enz. enz. van maakt en verkoopt aan de liefhebbers, die hem wel weten te vinden. Ook maakt hij in opdracht van mensen dingen, die ze graag willen hebben, vaak naar eigen ontwerp. Na de rondleiding in de schuur en buiten, gaan de schoenen uit en worden we uitgenodigd om in huis koffie of thee te drinken. Daar vertelt Piet onder genot van een bakkie nog meer over o.a. houtsoorten, waar hij het hout vandaan haalt, enz. enz. We zitten heel geínteresseerd te luisteren en menigeen stelt hem een vraag. Maar Piet heeft nog meer pijlen op z’n boog. Zo weet hij veel van de geschiedenis van Gaasterland met z’n dorpen, landschappen. De tijd vliegt voorbij. Als we weer vertrekken, na Piet hartelijk te hebben bedankt voor de gastvrije ontvangst, komen er wat witte korreltjes uit de lucht vallen. Donkere luchten met af en toe een heel apart licht schijnend gat in de bewolking. Heel mooi. Het Jeneverdykje, ook weer zo’n aparte naam voor een paadje. Wordt al zo’n 200 jaar geleden vermeld in een oude atlas. Vroeger was Kippenburg een kroeg en de bewoners van Nijemirdum, die daar wel eens een borreltje gingen halen, zouden dit pad daarom wel eens zo genoemd kunnen hebben.

Via een breed zandpad met naastliggend fietspad keren we weer terug naar de parkeerplaats waar de auto’s staan.

Nog even iets over Nij Amerika. Het zou te ver voeren om hier uitgebreid bij stil te staan. Maar ik heb ‘s avonds Piet gebeld met de vraag of hij me wat over de naam kon vertellen.

Tussen 1832 en 1860 was het daar één groot bos. Stukken daarvan werden gekapt en er kwam een pad, Nije Reed genoemd, maar ook wel Jachthúsreed, waar eenvoudige huisjes werden gebouwd.  In die tijd emigreerden diverse bewoners naar Amerika, want het was hier een erg arme streek (dat is nu wel even anders!!).Het zou dus kunnen, dat de naam vlak voor de Eerste Wereldoorlog is ontstaan. Anderen zeggen weer, dat de naam niets te maken heeft met het grote land Amerika. Het blijft dus met raadselen omgeven, zoals met nog veel meer plaatsen en straatnamen het geval is.

Zo zijn er in Friesland nog heel veel “útwrydske” plaats- veld- straat- en waternamen in gebruik. Om in deze omgeving te blijven: Spitsbergen, Waterloo, Lombok, Oost-Indië, enz. Sommige van die namen komen meer dan één keer voor. Heel interessant om je daar eens in te verdiepen.

In ieder geval hebben we naast het wandelen door de mooie Gaasterlandse natuur ook nog  een heel leuke, leerzame middag gehad!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code