Capitulatie-Vrijheidstocht Wageningen 7 mei 2016.

 

Vroeg op, want het is nou niet bepaald naast de deur! Vanaf Wolvega meegereden met Liana. Albert G. en Geert Jan zijn in Oosterwolde al ingestapt. Rond de klok van negen uur in Wageningen, lopen naar de start en dan na de lange rit eerst nog een kopje koffie.

Dan op pad. Wij lopen de 25 km. En dat is maar goed ook, want we starten vrij laat èn het is flink warm vandaag. Vóór we de stad verlaten passeren we enkele monumenten, die herinneren aan de oorlogsjaren ’40-’45. De kransen en bloemen, die 4 mei hier neergelegd zijn, zien er nog fris uit.

Een mooi gebouw met de naam: Kantoorkasteel heeft op de toren een gedenkplaat met een wel heel bijzondere tekst, die de nodige opmerkingen uitlokt!!! Dat er vandaag een etappe van de Giro d’Italia door Wageningen komt, is duidelijk te zien aan de nodige voorbereidingen die nog getroffen worden. Het is alles roze wat je ziet, hetgeen  herinneringen oproept aan de roze woensdag van de Nijmeegse Vierdaagse.

Dan laten we Wageningen achter ons. De route voert langs de randen van de stad. Dàn lopen we de stad uit, dàn weer in. Mooi landschap, weidse vergezichten. En een stralende zon! Alles groen en veel bomen, planten en struiken in bloei. Na zo’n 6 km. de eerste rust in de sportkantine van V.V.ONA. Aan de koffie. Terwijl we hier zitten stapt een bekende wandelaar binnen, die best wel een beetje verbaasd is, dat Groningen en Friesland de nodige kilometers hebben gereden om hier te gaan lopen! Gezellig gekletst, terwijl de jongens van E1 hun kampioenschap vieren. Roept herinneringen bij me op aan al die jaren, dat ik bij onze zoon langs de kant van het voetbalveld stond en regelmatig met de auto vol naar een “uitwedstrijd” reed. Waren leuke tijden!!!

We gaan weer verder. Lopen over het grote universiteitsterrein met enkele heel bijzondere gebouwen qua architectuur. Dan verschijnt het bord: Hoog Wageningen. Nou, dat laat zich dus raden: een langzaam omhoog lopende lange weg. Extra inspannend door de warmte. Wel veel schaduw gelukkig! In het bos een auto met een loopplank!!! Niet dat die kan varen, maar als “hulpmiddel” voor de Pyreneese berghond om in de auto te komen. Je moet er maar ópkomen!!!!! Slim bedacht dus! Na een praatje met de eigenares vervolgen we de weg en bereiken al snel hierna de tweede rust in de kantine van Sportpark “De Zoom”, waar we genieten van heerlijke soep en een meegebracht hardgekookt eitje.

We gaan weer verder. Prachtig is het landgoed “Oranje Nassau’s Oord”, voormalig zomerverblijf van Koningin Emma en Prins Hendrik met een groot park, waar schitterende bomen staan. Dan volgt een prachtig stuk over de Wageningse Berg. Het is echt een Bergpad, flink klimmen dus. Af en toe een doorkijkje naar beneden waar in de verte het water van de Nederrijn spiegelt door de zon. Enkele grafheuvels zijn hier duidelijk te zien.

We naderen nu de derde rustpost in Hotel De Wageningsche Berg. Hier nemen we even uitgebreid de tijd om wat te rusten en te drinken. Het is toch wel erg warm en we zijn wat dat betreft nog niets gewend! Afzien dus! Het zit hier heerlijk, maar we zijn er nog niet. En de klok tikt door.

Bovenop de berg het mooi aangelegde Arboretum, een groot parkachtig gebied met heel veel verschillende soorten bomen en struiken. Alles volop in bloei. Werkelijk schitterende plaatjes levert dit op!!  Op ons horloge kijkend, schrikken we dat het inmiddels toch al wel wat laat begint te worden. Doorlopen dus. De berg af via een holle weg met dezelfde naam. En dan de Wageningse Uiterwaarden in. Pfffff!!! De zon blakert boven onze hoofden. Gelukkig nog wel een beetje wind, maar…….het is hier wèl heet!!! Enkele keren een mooi gezicht op de rivier, op de voormalige steenfabriek met z’n hoge schoorsteen. Zo dwalend door dit gebied, bereiken we de hoge dijk en lopen Wageningen weer in. Helaas heb ik het Vrijheidsvuur (de Vuurzuil) gemist vóór we op het 5 Mei Plein aankomen. We lopen recht op Hotel de Wereld af, waar de capitulatie op 5 mei 1945 is getekend. Midden op het plein het Nationaal Bevrijdingsmonument met een grote krans, die daar een paar dagen geleden is neergelegd tijdens de Dodenherdenking.  Nu is de finish niet ver meer en dat is maar goed ook, want het is inmiddels bijna 5 uur (sluitingstijdstip finish).

Een herinneringsvaantje is ons loon vandaag en natuurlijk nog een stempel in het wandelboekje.  Heb ik tòch een keer deze tocht, die ik zo graag nog eens wilde doen, gelopen. En het was echt de moeite waard! Heel mooie route en een prachtige omgeving! En fantastisch mooi weer!

    1. Elly Koopman Bericht auteur

      Ja, het was een heel mooie tocht en ook bijzonder! Wèl een beetje zwaar doordat het zó warm was.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code