Surhuizum 1-2-2014 FLAL

De Kerspelen wandeltocht….
Hoewel ik in 10 dagen niet buiten ben geweest (griep), besluit ik tòch te gaan lopen vandaag. Wil graag 9 FLAL-tochten lopen voor een wandbord. Dan moet er wat gebeuren nietwaar? Bovendien heb ik met Liana afgesproken haar in Drachten op te pikken. Omdat zij met de bus van 8 uur arriveert, zijn wij al behoorlijk vroeg in Surhuizum. Geen enkel punt hoor, want nu mooi de tijd om koffie te drinken. Al veel lopers, met name diegenen, die de 50 km. (vandaag weer erbij gekomen) en de 40 km. ( i.p.v. de 35 km.) gaan doen. Iedereen hult zich in plastic en sommigen, onherkenbaar vermomd, nemen de route in ontvangst en vertrekken. Hetzelfde ritueel bij de 40 km. lopers. Tot slot zijn wij aan de beurt. Van het eerste stuk naar de rust in Stroobos heb ik geen enkele foto gemaakt.

 

De stormachtige wind doet een aanslag op m’n paraplu, waarvan bij thuiskomst blijkt, dat in de stang een behoorlijke bocht is gekomen! Gecombineerd met de bakken water, die op ons neerdalen, heb ik meer dan genoeg aan het optornen tegen de elementen. Als we gedacht hadden, dat we in Stroobos even van een welverdiende rust konden genieten na al dit natuurgeweld, heben we het mis. Een overvolle kroeg, kruip door sluip door om bij het toilet te komen, ook nog eens m’n contrôlekaartje zoek, dus maar zo “snel” (dus niet) mogelijk weer naar buiten, waar de rest op me heeft gewacht gelukkig. Het regent nog steeds, kale stukken, waar de wind vrij spel heeft, maken de tocht best wel pittig. “Wat zal het hier in de lente mooi zijn” heb ik gedacht, maar dat mooie zit er vandaag voor mij niet in.

 

Na 17 km. gelukkig weer een rust. Op een camping. Binnen volle bak, maar er is een uitwijkmogelijkheid buiten onder een overkapping. Met in tonnen gestookte houtvuren en pannen vol snert binnen bereik, strijken we hier neer en laten ons de soep goed smaken. Zoals later blijkt, is het voor de spieren nou niet bepaald een goede plek om even bij te komen. Het is behoorlijk fris en je koelt dan ook snel af. Gelukkig is het inmiddels wel droog geworden als we aan het laatste stuk van de tocht beginnen. Via Blauwverlaat door Augustinusga naar Reaskuorre. We passeren een voormalig sluisje, steken hierna de vaart over en komen dan uit op It Langpaed. Zoals het eerste deel van de dag het weer ons in de steek heeft gelaten, zo is dat het laatste stuk van de dag het geval met mijn lijf.

 

Nu jammer ik niet zo gauw en meestal ziet men het niet, maar nu is wel duidelijk, dat het eigenlijk niet meer gaat. Wat is het dan mooi als je hulp krijgt. Meintsje, die spontaan aanbiedt m’n rugtas te dragen! Echt geweldig! Zo ben ik in ieder geval de laatste kilometers “verlost” van die tas! Wat ben ik blij als in de verte Surhuizum met z’n specifieke toren in zicht komt en ik weet: nog even en we zijn binnen. De rest zit al te genieten van een biertje als wij binnenkomen. Oh, wat zit het dan heerlijk. En door de gezelligheid vergeet je de rest gelukkig weer snel. Het zal in ieder geval in meerdere opzichten als een gedenkwaardige Flal-tocht in onze herinnering opgeslagen worden.

 

Na deze gezellige afsluiting vertrekken Liana en ik weer naar Drachten, waar Liana opgewacht wordt door manlief. Genietend van de zon, nu een beetje bleekjes tevoorschijn gekomen, terwijl die ons vandaag in de steek heeft gelaten, rijd ik naar huis.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code