Dinsdag 1ste wandeldag Nijmegen 19 juli 2016.

 

Dinsdag 1ste wandeldag Nijmegen 19 juli 2016.

Vroeg op pad naar de bushalte en mooi op tijd arriveer ik op een dan al tjokvolle Wedren. Ik zie nog vertrekkende 40 km. lopers. Voor alle startpoorten enorme rijen wandelaars, die de 30 km. gaan lopen. Ook dit jaar weer veel kinderen met begeleiders, die hun 1ste Vierdaagse gaan beleven. Een grote groep met blauwe ballonnen met de tekst: www.jonge 100.nl Ook zij wachten rustig het moment af, dat ze mogen vertrekken. Hoewel we om 7.15 uur mogen starten, is het inmiddels 5 voor 8, als ik gescand en wel vol goede moed op pad ga. Niet alleen op de Wedren, maar ook nu ik loop, valt het me op hóe druk het is met wandelaars!

Is het in het begin nog een prettige temperatuur om te wandelen, al snel wordt het warmer en warmer en staat de zon als een koperen ploert aan de hemel in een strakblauwe lucht. Ik had me al voorgenomen om door te lopen tot Elst om niet, zoals andere jaren aan de koffie te gaan in Ressen, maar door te lopen i.v.m. de warmte, die alleen maar meer zal toenemen gedurende de dag. Wèl koop ik onderweg bij een leuke, rood geschilderde fruit “caravan” een bakje kersen. En die smaken verrukkelijk. Tot Elst dus totaal geen problemen.

In Elst zie ik, ondanks de enorme drukte,  ineens de mevrouw, die tijdens de Vierdaagsekerkdienst achter mij zat in de kerk. Ook nu weer met dezelfde prachtige corsage op haar jurk, in de kleuren van Nijmegen. Helemaal leuk! Over en weer foto’s gemaakt en weer verder. Nu is Elst een grote plaats en het duurt dan ook wel even voor je er weer uitloopt, zeker nu met de 40 km., de 50 km. en de 55 km. erbij!  Maar het is één groot feest zoals altijd. Elst heeft deze dinsdag omgedoopt tot: “Blauwe Dinsdag”. Zo heeft de Vierdaagse dus nu twee “gekleurde” dagen: blauw en roze (Roze Woensdag). Ondertussen kijk ik wel of er ergens op een terras (wel in de schaduw natuurlijk!) een plekje is om even koffie te drinken. Gelukkig zie ik een stoel, die niet bezet blijkt te zijn en strijk neer voor een bakkie. Heerlijk!!

Niet te lang gezeten en weer verder. Vóór dat je Elst echt uit bent, is er aardig wat tijd verstreken. Het is inmiddels echt heet geworden. Als ik het viaduct bij Valburg over ben, zoek ik even de schaduw op in de berm naast het fietspad, waar veel toeschouwers ook een plekje hebben gevonden. Een aardige meneer biedt me z’n krukje aan en heeft nog 2 koelelementen in z’n fietstasje. Een op m’n rug, de andere op m’n hoofd. Iemand heeft nog 2 zakken met ijsklontjes over, die ik van haar krijg. In de handdoek in m’n nek en op m’n hoofd onder m’n pet. Heerlijk voelt het. Na deze “oase” weer verder, mèt de ijsklontjes in m’n nek en onder m’n pet. Na wéér een stuk zonder schaduw te hebben gelopen, heb ik het weer zó ongelooflijk heet, dat ik onder een bomenpartij een eind verderop op de grond neerstrijk. Meerdere wandelaars hebben hier even de schaduw opgezocht. Nu lopen er hier al veel Rode Kruismedewerkers rond en ook de ambulance motoren jagen hier met een enorme snelheid voorbij met loeiende sirene. Een wandelaar vestigt de aandacht van een Rode Kruismedewerker op mij en al snel komen er twee op me af. Ik ben dan al met mezelf een strijd aan het uitvechten tussen m’n verstand en m’n gevoel. Het spreekwoord zegt: “verstand komt met de jaren”! Nou, die jaren heb ik inmiddels wel, maar…….om nu je verstand te gebruiken valt me vreselijk zwaar. Ik had me zó op deze 100ste Vierdaagse verheugd en deze zó graag uit willen lopen, maar…….. helaas Uiteindelijk geluisterd naar het advies van de beide hulpverleners om te stoppen, hier bij de 2e grote hulppost van het Rode Kruis.

Ik moet hier nog in de schaduw blijven zitten, omdat er op dit punt veel meer uitvallers zijn, die allemaal vervoerd moeten worden. Het duurt dus nog wel even voor ik aan de beurt ben. Uiteindelijk is het zo ver. Met z’n achten de Rode Kruis bus in, maar niet nadat eerst bij ons allemaal het polsbandje wordt doorgeknipt………Hoewel begrijpelijk moet ik zeggen, dat ik het een vreselijk moment vond. Zó onherroepelijk! Duidelijker kan niet zichtbaar worden gemaakt, dat het voor mij was: over en uit!!!!! Einde van mijn droom. Al op de eerste dag als een zeepbel uit elkaar gespat.

Dan naar het station, waar Iebele me ophaalt. Wat heeft hij er de hele dag over in gezeten, hoe het met mij zou gaan in die hitte. Dit mede gezien de ervaring van 2006 en de andere keren, dat ik ‘m wèl heb uitgelopen, maar ook 2 keer onderuit ben gegaan door de warmte. Ik kan er dus gewoon niet tegen is nu wel weer gebleken. Laat mij maar lekker in de herfst en de winter lopen, met temperaturen waarop je je kunt kleden. Al met al kijk ik terug op een mooie zondag en een mooie maandag in Nijmegen.

    1. Elly Koopman Bericht auteur

      Ja, dat is het ook. En weer is gebleken, dat hitte m’n grootste vijand tijdens wandeltochten is. Ik vond het ook inderdaad veel drukker dan voorgaande jaren en ….de groep 30 km.-lopers wordt als maar groter en groter, dus daar zullen ze toch eens iets op uit moeten vinden denk ik.

      1. Albert H.

        Een mooi verslag van een droevige dag. Als ik dit teruglees Elly, krijg ik kippenvel, wat heb jij af moeten zien. En ……dan toch het besluit genomen om te stoppen. Ik neem mijn hoed voor je af.

        1. Elly Koopman Bericht auteur

          Bedankt Albert voor je reactie. En ja, het was inderdaad afzien met grote letters!!! Maar het moeilijkste was het besluit om te stoppen.

    2. frouk

      Elly,

      Al 10 keer uitgelopen, en dan met de 100ste 4daagse moeten uitvallen. Wat ontzettend vervelend.
      En, de 30 km was ook groter geworden vanwege het feit dat alle jeugd tm 15 jaar zonder loting mochten inschrijven (+ incl. een begeleider)
      En natuurlijk wij als ouderen steeds meer lopen.
      Ik zie je graag in de herfst weer 🙂

  1. Tjalf Spanjer

    Jammer Elly dat het niet gelukt is. Maar heel begrijpelijk en verstandig dat je dit besluit hebt genomen. Ik heb dit jaar met mijn dochter en kleindochter gelopen (beiden voor de eerste keer) maar ik moet bekennen dat zij de vier dagen beter hebben doorstaan dan ik.
    Ik vond het ook veel drukker dan voorheen, maar het maximum aantal was natuurlijk ook verhoogd. Vooral het lange wachten en het geschuifel op de nauwe doorkomstplaatsen vond ik moordend.
    Alle respect en een diepe buiging voor je beslissing.
    Tot ziens in betere tijden!
    Tjalf

    1. Elly Koopman Bericht auteur

      Wat aardig Tjalf, dat je reageert op mijn verslag. Ik blijf het nog steeds héél jammer vinden, dat het niet is gelukt. Ik wil jou hartelijk feliciteren met je prestatie. Was zeker wel heel bijzonder om met je dochter en kleindochter te lopen. Tot ziens weer bij een tocht! Elly

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code