Dinsdag wandeltocht rondje Leeuwarden 8 november 2016.

 

Foto: Mooie, oude huizen aan de overkant: Snakkerbuorren (Snakkerburen).

Op de foto klikken om alle foto’s te bekijken.

 

Dinsdag wandeltocht rondje Leeuwarden 8 november 2016.

Liepen we het vorige rondje Leeuwarden op 8 maart van dit jaar in de lente, nu maken we een rondje in de herfst. Een groot verschil, vooral wat de kleuren betreft. We zijn met 26 wandelaars naar Leeuwarden afgereisd. Voor sommigen héél dichtbij, voor anderen wat verder weg. Uitvalsbasis is ook vandaag weer: “Ludingawaard”, gelegen in de wijk Bilgaard. Een heel prettige locatie qua onderdak en sfeer.  We zijn dan ook lang niet de enige bezoekers. Er wordt al gebiljart, koffie gedronken door medewerkers en bezoekers, de winkel met heel veel leuke en zelfgemaakte artikelen is open en daar maken ondergetekende en een wandelmaatje gebruik van door meteen iets achteruit te laten leggen, wat we aan het eind van de middag zullen afrekenen.

Om 10 uur gaan we van start. Omdat de wijk Bilgaard aan de rand van de stad is gesitueerd, lopen we al vrij snel op het pad langs de Dokkumer Ee. De weerspiegelingen in het rimpelloze water zijn weer prachtig. De fraaie, oude panden aan de overkant (Snakkerbuorren), sommige in een gedeeltelijk nieuw, modern jasje gestoken, leveren in dit jaargetijde een heel verstild beeld op. Dit laatste hoort bij de herfst. Verderop langs de Dokkumer Ee, waar we de bebouwing achter ons hebben gelaten, hetzelfde beeld: het water rimpelloos, het riet inmiddels bruin gekleurd, de bladeren van de bomen gekleurd in allerlei tinten, terwijl afgevallen blaadjes op het water drijven. Ook dit vind ik genieten.

Op een driesprong aangekomen, rijst de vraag: gaan we rechtdoor over Cornjum (12 km.) of gaan we linksaf naar Jelsum (10 km.) Het wordt Jelsum. We lopen langs de oude kerk een pleintje op en steken dan over naar het bestrate pad langs de muur van het daarachter liggende landgoed “Dekemastate”, genoemd naar de familie Dekema, die in de 16e eeuw de state bewoonde. Van oorsprong een verdedigbaar stenen huis, een stins. Al in de 15e eeuw werd het bewoond dor de familie Camstra. De familie van Wageningen heeft hier het langst gewoond: van 1791 tot 1996. De noodzaak om te restaureren bracht de familie ertoe om het bezit over te dragen aan de Stichting Old Burger Weeshuis te Leeuwarden. De state wordt niet meer bewoond, maar is toegankelijk voor bezoekers. Er zijn in Friesland tweehonderd van deze states geweest en daarvan zijn er maar een stuk of vier over. Ondanks het feit dat Dekema State in verval was, gaf ze een redelijk compleet beeld. Dekemastate begint een nieuw leven. Ze wordt ingericht “alsof de bewoners even weg zijn” en wel in de tijd van voor de Tweede Wereldoorlog. Ook de tuin,  een ‘romantische wildernis’, wordt aangeharkt en opnieuw beplant. Op het gras staat de godin Proserpina met een vochtige sluier, die “ziet dat het goed is”(ze is net terug uit de Hades) . Om de state een gracht, een parkachtige tuin, waar veel stinsenplanten groeien en bloeien. In deze state, waar het pelgrimspad het Jabikspaad langsloopt, kunnen pelgrims een stempel krijgen op hun stempelkaart.Wij lopen rond deze oude state en genieten van de prachtige herfstkleuren. Via het Jelsumer Binnenpaed lopen we terug naar Ludingawaard.

We hebben inmiddels trek in een boterham en een heerlijke kop soep staat voor ons klaar. Niet alleen wij zitten hier te genieten, ook buurtbewoners zitten gezellig met elkaar aan tafel en laten zich het eten goed smaken. Na zo’n drie kwartier maken we ons weer klaar om met de 2e lus te gaan beginnen. Ook nu zijn we zó weer buiten de stad. Nu gaat de tocht naar en door het Leeuwarder bos. Het Leeuwarder bos is gesitueerd aan de noordrand van de stad Leeuwarden. De aanplant van het bos was een initiatief van de Face Foundation, een stichting die wereldwijd bossen aanplant ter compensatie van de CO2 uitstoot. FACE staat voor Forest Absorbing Carbondioxide Emissions. De aanleg startte in 1992 en werd in 1996 afgerond. Bomen werden geplant door leerlingen van de basisscholen. Inmiddels is het uitgegroeid tot een 140 hectare groot recreatiebos met een multifunctioneel karakter en een soortenrijke flora en fauna. Behalve ten behoeve van recreatie vervult het ook een functie voor de natuur, het landschap en de houtproductie. De zware storm in het najaar van 2013 zorgde voor veel beschadigde bomen in het bos. In augustus van dit jaar gaan 97 bomen tegen de vlakte. Met de populieren die nu worden gekapt, de Populus Robusta’s, leek aanvankelijk niks mis. Maar hun gezondheid bleek wel degelijk aangetast door de harde wind. Populieren vielen met bosjes om, stammen knakten bij een windvlaag. Vandaar dat het bos tijdelijk niet toegankelijk was, té gevaarlijk. Duidelijk is de “kaalslag” die hier heeft plaatsgevonden. Nieuwe aanplant ontbreekt nog en veel bomen en takken liggen rondom verspreid.

We vervolgen de route langs een kaal stuk en bereiken dan via een trap een hoog gelegen heuvel, een grafheuvel bedekt met een groot aantal heel oude grafzerken naar een ontwerp van H. Heydeman. Ze zijn eind 1990 ontdekt onder de houten vloer van de Westerkerk tijdens de verbouwing tot cultureel podium, na 150 jaar aan het licht onttrokken te zijn geweest. De oudsten dateren uit de 17e eeuw. Voornamelijk voorname burgers werden hier begraven, waaronder Anthonius Coulon, bouwmeester aan het koninklijk hof. Zijn grafzerk is geplaatst in het gebouw van de Fryske Akademy. De Westerkerk, de vroeg 16e eeuwse Bagijnenkerk. is een voormalige kloosterkerk, na de reformatie en een verbouwing Westerkerk genoemd. Tot 1983 als kerk in gebruik. Daarna in gebruik als Theater Romein, genoemd naar Th.A. Romein, die in 1845 tongewelven, Korinthische zuilen en gewijzigde vensters aanbracht in de zuidbeuk van de kerk. In 2005 werd het theater gesloten om in 2006 als Poppodium te worden heropend. Echter in 2015 werd ook dit gesloten wegens de bouw van het nieuwe Leeuwarder poppodium Neushoorn. De kerk is een rijksmonument. De gemeente Leeuwarden houdt de Westerkerk tot en met 2018 beschikbaar voor concerten en culturele evenementen. De gemeente speelt hiermee in op het tekort om grotere evenementen in het kader van Culturele Hoofdstad een podium te geven.

Na een tijdje op deze bijzondere plek te hebben rondgekeken, verlaten we de grafheuvel en vervolgen de route door het bos en langs waterpartijen om uiteindelijk weer aan de rand van de wijk Bilgaard uit te komen. Het is inmiddels behoorlijk waterkoud geworden. We vinden het dan ook helemaal niet erg, dat we het hoge gebouw van Ludingawaard weer in zicht krijgen. Dat betekent: warmte, nazitten met een drankje en nog even napraten voor we weer naar huis gaan. Hoewel de start vanuit dezelfde locatie was als in maart, hebben we toch weer een gedeeltelijk “nieuwe” route gelopen onder de rook van Leeuwarden met dank aan Annie en Froukje, die deze dag hebben voorbereid.

 

    1. Elly Koopman Bericht auteur

      Ja Bep, dat weet ik van jullie. Prachtig oud dorpje! Altijd mooi om er door te lopen of nu aan de overkant van het water.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code