Loopclubje Wiebe rondje Hindeloopen 30 november 2016.

 

Foto:

Op de foto klikken om alle foto’s te zien.

 

Loopclubje Wiebe rondje Hindeloopen 30 november 2016.

Al weer de laatste dag van november. Wat gaat de tijd toch snel. Vanmiddag weer onze woensdagmiddagwandeling. Het is zwaar bewolkt, maar wél droog gelukkig en dat blijft het deze middag ook. We verzamelen weer op de boerderij en m’n eerste loop is dan altijd weer de stal in. Inmiddels staan er 23 Friese paarden, die rustig staan te eten en me met hun prachtige, grote ogen aanstaren. Een en al rust.

We rijden naar Hindeloopen, parkeren aan de rand van het stadje en starten daar met de wandeling. Hindeloopen (in het Hindeloopers: Hielpen, in Standaard-Fries: Hylpen) met zo’n 900 inwoners is een van de kleinere Friese elf steden en ligt in de gemeente Súdwest-Fryslân. In 1225 kreeg Hindeloopen stadsrechten. Het had geen haven, maar slechts een “rede” in de Zuiderzee. Heel lang een belangrijke handelsplaats. De Hindelooper Grootschippers voeren met hun “fluitschepen” naar de Oostzee om handel te drijven. Uit deze periode stammen ook de bijzondere leefcultuur, het Hindelooper schilderwerk en de prachtige, kleurrijke klederdracht. De grote bloeiperiode lag tussen 1650 en 1790, toen Hindeloopen een grote vloot bezat van ruim tachtig schepen. Aan de kapitale 17e- en 18e-eeuwse kapiteinshuizen is nog te zien hóe rijk de Hindeloopers waren.  Later, tijdens de Napoleontische tijd werd Hindeloopen arm door handelsbeperkingen en werd het steeds meer een vissersplaats.

Hoewel Hindeloopen klein is, zijn er veel bezienswaardigheden zoals: de Westertoren uit 1593, de Grote Kerk uit 1632, het voormalig stadhuis (nu museum), voormalig Havengebouw (nu Sluishuis) met open klokkentoren uit 1619, overdekte voormalige visafslag (nu Leugenbank) uit 1785. Heel bijzonder is ook het “Likhús” ( klein huisje) waarvan er nog 2 zijn overgebleven. Achter de grote kapiteinswoning stond in de tuin een kleinere woning (zomerhuis), waar bij afwezigheid van de kapitein zijn vrouw en kinderen in de zomerperiode hun intrek namen. Nu een Bed&Breakfast, waar je ‘s morgens wakker wordt, omringd door romantiek, nostalgie en Hindelooper cultuur.

Wij krijgen dit allemaal te zien aan het begin van onze wandeltocht, die eerst door Hindeloopen voert. Dan lopen we de stad uit en gaan de dijk op. Het waait stevig en het is behoorlijk fris. Mochten we nog stijve spieren hebben, dan worden die al direct op de proef gesteld: we moeten over maar liefst 7 hekken klauteren tijdens de wandeling. We lopen het natuurgebied “Stoenckherne” in. Het is een buitendijks gelegen kweldergebied tussen de plaatsen Hindeloopen en Workum. Stoenckherne is een verbastering van stinkhoek (herne= hoek). De vroeger onbegroeide zandbank met kwelder dankt haar naam aan de aangespoelde bruinvissen andere troep, die een geweldige stank verspreidden. Daar hebben wij dus geen last meer van vanmiddag!

We genieten, zo boven op de dijk lopend, van de weidse vergezichten, zowel naar links als naar rechts. Prachtig is nu de koperkleur van het dode riet, vooral langs de randen van de in de diepte liggende kleine poelen. Jammer genoeg geen ree gezien. De schapen zijn naar elders gebracht en ook zijn er weinig vogels te bekennen. Het is hier een prachtige wereld. In de verte doemt de markante vuurtoren van Workum op, bijnaam: “Toarntsje”. Het is de voormalige witte vierkante bakstenen vuurtoren of lichtopstand aan het IJsselmeer op de Hylperdyk bij de ingang naar de haven van Workum. Was er in 1643 nog sprake van een houten stellage met ijzeren plaat, waarop de vuurkorf stond, later werd deze door een stenen toren vervangen met drie verdiepingen en in 1712 werd er een huis bij gebouwd.

In 1880 werd het open vuur vervangen door een olielantaarn, die in 1932 werd gedoofd na de afsluiting van de Zuiderzee. Er werd toen een lichtenlijn geplaatst van twee bakens met gaslampen, waar tot 1983 gebruik van werd gemaakt. Twee keer per dag klom de vuurtorenwachter naar boven om de lampen handmatig te bedienen. Nu zijn er elektrische lampen, die op zonnepanelen werken. Tegen de witte vierkante toren staat het huis van de laatste vuurtorenwachter, Reid de Jong, die in 2004 Ridder in de Orde van Oranje-Nassau werd. Deze zelfde Reid ontstak in 2004 tijdens de jaarlijkse “Strontrace” (een zeiltocht van Workum naar Warmond),  als in oude tijden een groot vuur op de vuurtoren. Sindsdien wordt dit ieder jaar gedaan. Aangezien Reid nogal op z’n privacy is gesteld, mogen we niet vlak voor de vuurtoren langs lopen, maar op een kleine afstand er om heen. Na weer een klauterpartij komen we boven op de dijk, die we nog een klein stukje volgen.

Vanaf hier een mooi uitzicht op het IJsselmeer en de ingang van It Soal, het vaarwater naar Workum. Wij laten Workum links liggen en gaan via een steile trap de dijk af de Lieuwe Klazesleane op, een voet- en fietspad, halverwege overgaand in een smalle weg. Rechts van het pad rietvelden, links weilanden. We passeren een mooie, oude grenspaal en komen uit achter het kleine station van Hindeloopen, dat vrij ver buiten de stad ligt. Het lukt de zon maar niet om door te breken. Wel weer heel mooie luchten, soms dreigend. Zo lopen we Hindeloopen weer in. Dat Sinterklaas in aantocht is blijkt uit pakjes aan sommige gevels. Niet veel later zijn we terug bij de auto.

Het is al behoorlijk schemerig als we arriveren bij de boerderij, waar we weer uitgenodigd worden om koffie te blijven drinken. En dat is niet tegen dovemansoren gezegd, want na de toch wel pittige wandeling hebben we wel trek in een “bakkie”. Zoals altijd is er weer wat lekkers bij de koffie en zitten we “smûk” in de gezellige keuken, waar het weer een geroezemoes is van jewelste. We hebben weer een heel mooie wandelmiddag gehad.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code