Wiebe’s loopclub 19-03-2014

Loopclubje Wiebe rondje Nijemirdum 19 maart 2014.
Jonge, jonge, wat hèbben we weer een fantastische wandelmiddag gehad! Omdat er een nogal krachtige wind staat, heeft Wiebe besloten de beschutting van het bos op te zoeken. We vertrekken dus vanaf de boerderij, waar weer van alles te zien is. Het weiland vol met schapen met hun lammetjes (73 maar liefst!). Een paar schapen in het andere weiland moeten nog “bevallen” en dan is deze toch wel spannende episode weer achter de rug. De Friese paarden in de schuur zijn behoorlijk ongedurig. Willen natuurlijk ook naar buiten en lekker draven door de wei. Nog even en dan is het zover, dat ze naar de eigenaar gaan. Een gedeelte van de prachtige kippen loopt buiten rond, een andere groep zit “opgehokt” vanwege de kippenziekte “snot”. Heel vervelend, ook de eieren moeten vernietigd worden. Na de “kuur” mogen ze weer vrij rondlopen en gaan de andere kippen uit voorzorg ook het hok in om preventief behandeld te worden, zodat de ziekte uitgebannen wordt. De pruimenboom met z’n prachtige model staat volop in bloei. Eén grote zee van witte bloesem. Echt héél mooi. De smaak van de pruimen valt volgens Wiebe erg tegen, nogal flauw, dus jam of compôte maken is niet meer aan de orde. Na dit “rondje” over het erf gaan we op pad met 24 personen.

 

We lopen de Lykwei uit, steken de drukke provinciale weg over en gaan richting Kippenburg. Hier het bos in met de brede beukenlaan, waar ook behoorlijk huisgehouden is wat betreft snoeien en omhakken van enkele beuken. Je kunt dit jaar wel al het jaar van de houtkap noemen. Overal waar je loopt in de provincie stapels omgezaagde bomen. Aan het eind van deze laan lopen we langs een bouwland, waar mais heeft gestaan over een pad, dat wel een heel aparte naam heeft,n.l. Jeneverdyk. Geen jenever of jeneverbesstruik te bekennen. Wèl veel omgehakte bomen langs de rand van het bos. Op een bord de volgende tekst: “Als onderdeel van het bosrandbeheer is op deze plek gekozen voor het nabootsen van stormschade” (hi, hi, wie bedènkt zo iets???) En dan verder:”Stormschade voegt n.l. veel toe aan het bos” . Het zal wel…..Al snel zien we het dorp Nijemirdum liggen met z’n markante zadeldaktoren. We gaan de toren niet beklimmen, hebben we in het verleden al eens gedaan, maar gaan de tuin bezichtigen van Roelof Feenstra.

 

We zijn hier al meerdere keren geweest, maar iedere keer tijdens onze afwezigheid is er weer een stuk tuin met o.a. ook vijverpartijen bijgekomen, zodat je van de ene verbazing in de andere valt. De oh’s en ah’s zijn dan ook niet van de lucht! En diegenen, die hier voor de eerste keer komen, weten dan ook niet wat ze zien! Op diverse plekken uit hout gesneden beelden van vogels, gemaakt door de heer Broekhuizen uit Bontebok. Echt onvoorstelbaar, dat hij dit allemaal in z’n eentje heeft aangelegd en gebouwd naast z’n werk. Jaren heeft hij hierin gestoken, maar zo zegt hij: had ik het maar 10 jaar eerder gedaan. Want het is een enorme klus om alles bij te houden. Het ziet eruit om door een ringetje te halen. Gras gemaaid, kantjes strak geknipt (met de heggeschaar!!!) , vijvers helder schoon. Zó schoon, dat tot z’n grote verdriet in de zomer de vijver totaal vol staat met het plantje de krabbenscheer, dat het kennelijk heel goed doet in het schone, heldere water. De schuren, de uitkijktoren, alles is gecamoufleerd door planten.

 

Op het dak liggen takken en bladeren, zodat je niet ziet, dat er een schuur staat. De hooggelegen uitkijktoren met platform en zitbanken biedt een fantastisch uitzicht op de immens grote tuin. Wel zo’n tweehonderd
meter diep. Als je op straat staat heb je geen flauw idee, dat zich hier achter het huis zó’n mooie tuin bevindt. Ik denk, dat we wel 3 kwartier hier hebben rondgedwaald en velen zijn van plan om over enkele weken als er meer bloeit, nog eens terug te komen. De tuin is vrij toegankelijk (gift welkom). We nemen afscheid van Roelof en bedanken hem voor de gastvrijheid. Wiebe overhandigt hem een envelop met inhoud. Terug weer door het bos, waar op een bepaald moment het schelpenpaadje vervangen is door een splinternieuw, 15 cm. dik betonpad. Mooi????? Nou, ik vind, dat op deze manier de natuur wèl geweld wordt aangedaan en zó zwaar zijn wandelaars en fietsers toch niet?? Gelukkig slaan we later een breed ruiterpad in, komen langs de golfbaan, die er weer prachtig bij ligt. Dan een klein stukje langs de Luts. De brug over, de provinciale weg over en de Lykwei op. In de verte zien we de boerderij al weer liggen. Duidelijk is de bloeiende pruimenboom te zien.

 

Het is vrij laat deze keer, half 5 als we aankomen bij de boerderij, waar ook nu de koffie weer klaar staat met heerlijke, eigengebakken cake. Wordt zo langzamerhand traditie lijkt het wel. Maar niet alleen wij vinden het harstikke gezellig, ook Wiebe en Tite zèlf vinden dit met elkaar nazitten heel erg leuk! Zo komt er weer een eind aan een prachtige wandelmiddag in de directe omgeving.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code