Dinsdaggroep 18-03-2014

Dinsdag wandeltocht rondje Vrouwenparochie 18 maart 2014.
Terwijl ik dit verslag zit te schrijven, klettert de regen tegen de ramen en kan ik me gewoon bijna niet meer voorstellen, dat we vandaag tijdens de wandeling weer zulk mooi weer hebben gehad. Weliswaar in het begin nog wat grijs en grauw met een frisse wind, maar het duurde niet lang of de lucht werd steeds blauwer en de zon ging ons verwarmen! Vandaag dus een rondje op het Bildt, voorbereid door Anne en Tineke, die al vanaf hun jeugd hier wonen. Dus kennen zij de streek hier als geen ander! Start- en finishlokatie is het eetcafé bi”De Molen” in Vrouwenparochie (Froubuurt op z’n Bildts). Gezellige kroeg. Eerst aan de koffie, terwijl Anne ondertussen vertelt over de barre Elfstedentocht van 1963 en hoe hier toen wel 500 schaatsenrijders van het ijs zijn gehaald, waaronder ook een wandelaar van onze groep. Tineke ( 19 jaar) was toen met haar vriendin hier geplaatst als EHBO-sters en hebben het razend druk gehad die dag: bevroren ogen, tenen, vingers, veel verwondingen door de valpartijen, enz.

 

Het café leek wel een slagveld. In een bepaald gedeelte mochten ze niet komen, waar de mannen in een hoek lagen met bevroren geslachtsdelen (volgens de arts waren ze daar nog te jong voor!!!!!! hi, hi!). Daarnaast ook de vaart afzoeken naar rijders, die totaal uitgeput in de rietkragen waren gaan liggen. Het is wel duidelijk, dat je diegenen, die de finish in Leeuwarden hebben bereikt, inderdaad wel “helden” kunt noemen! Dan is het tijd om te gaan wandelen, want onderweg komen er grif nog meer verhalen los. Van Vrouwenparochie gaan we richting Oude Leije (Alde Leie). Nu een dorp, vroeger een arme streek. Nog vóór Oude Leije zien we het oude station van Vrouwbuurtstermolen. Vroeger liep hier de trein van Leeuwarden via Stiens naar Tzummarum. Het tracé is nog duidelijk te zien en er is een voetpad met de toepasselijke naam Spoordyk. We lopen Alde Leije door, steken de Hijumervaart over en lopen de Vijfhuisterdijk uit. Links van ons ligt de Monnikenbildtpolder.

 

Inmiddels schijnt de zon en het is héél helder geworden, zodat we weer kunnen genieten van weidse vergezichten, blauwe luchten met hier en daar wat wolken. Dus we boffen weer, net als 14 dagen geleden in en rond Holwerd. Want je kunt het hier ook wel anders meemaken!!!! Een behoorlijke groep reeën wordt door onze komst gestoord en vliegt over het omgeploegde bouwland. De uitgedroogde vette klei lijkt in de verte wel wat op sneeuw nu de zon erop schijnt. Héél licht van kleur. Steekt mooi af tegen de blauwe hemel. We gaan de Koedijk op en passeren een enorm groot pootaardappelenbedrijf. De boerderij stamt uit 1769!!, daarnaast grote schuren om de aardappels ’s winters te bewaren. Wat velen van ons nog nooit eerder hebben gezien zijn de met pootaardappelen gevulde “kiemzakken”. De boerin legt ons uit, dat de aardappels vroeger in het voorjaar in kistjes buiten werden gezet, zodat de wind er tussendoor kon en ze konden kiemen.

 

Dat gebeurt nu in zakken, die aan een soort van rail hangen. Alles is gemechaniseerd. Zo rond half mei gaan de pootaardappels de grond in. Heel interessant allemaal. Al vrij snel hierna arriveren we in Nieuwebildtzijl en gaan de Van Albadaweg op langs de Kadijkstervaart. Zo komen we Oudebildtzijl (Ouwe-Syl) binnengelopen en stappen weer zo’n prachtige, oude kroeg binnen, Eetcafé Het Graauwe Paard. Hier mogen we ons eigen brood opeten en de kroegbaas Auke (gekozen tot beste ondernemer van het Bildt) heeft voor ons 2 soorten soep klaarstaan en melk/karnemelk. Het
zit hier toch zó gezellig en de soep smaakt heerlijk. We kunnen even rustig aan doen, want na de lunch is het nog maar zo’n 6 kilometer terug naar Vrouwenparochie.

 

Over Oudebildtzijl is veel te vertellen. Het is een al eeuwen oud dorp. We lopen het langgerekte dorp uit over de Oudebildtdijk (14 km. lang!)en passeren de Doopsgezinde kerk (Julianakerk) met z’n mooie torentje. Toen in 1901 prinses Juliana werd geboren, heeft door het vele luiden op die dag de oude dorpsklok het begeven. Er was geen geld voor een nieuwe, maar Koningin Wilhelmina heeft toen geld geschonken voor een nieuwe klok, die toen geplaatst is in het torentje van de Doopsgezinde kerk. Sindsdien heet het nu het “Julianatorentje”. Aan de achterkant bevinden zich 3 heel luxe logementen. Naast de kerk “De Witte Klok”, de voormalige, gerestaureerde herberg. Nu bezoekerscentrum “De Aerden Plaats”, waarin de VVV en een museum is gevestigd. Een aanrader om daar eens binnen te kijken.
Interessant en bijzonder is de geschiedenis van “de kleine keizer” . Gerrit Keizer (1874-1946), “de kleinste man ter wereld” werd hier geboren. Op 6-jarige leeftijd wordt hij op kermissen tentoongesteld als zeldzaam natuurwonder. Een fietshandelaar in Leeuwarden maakt een fietsje op maat voor hem (Crescent). Als hij 14 jaar is ( 80 cm. lang) vertrekt hij naar Amerika, waar hij optreedt in allerlei shows, circussen, enz. Hij werd heel beroemd. Tòch keert hij later terug naar Ouwe-Syl en overlijdt in z’n geboortedorp. In 1920 krijgt hij een Gazelle fietsje en daar is een curieus verhaal aan verbonden. Het fietsje belandt in Canada en nadat er in 2011 een boek over Gerrit is verschenen, vindt er een grote speurtocht plaats naar dit fietsje. Het wordt gevonden in de kelder van een huis in Silvana Lake in Canada en keert in oktober 2012 terug naar Ouwe-Syl. In het museum is veel over hem te lezen en te zien, evenals op internet.
We vervolgen onze tocht door het dorp. Aan de ene kant dus huizen, aan de andere kant, in de diepte, een vaart en boerderijen en nog een oud schoolgebouw, waar de kinderen op het plein aan het spelen zijn. Een flink stuk lopen we over de Oude Bildtdijk. Prachtige boerderijen in winkelhaakvorm, typisch Bildts. Dan slaan we af richting Vrouwenparochie. De wegen zijn hier langgerekt en kaal. Gevolg van de inpoldering vroeger. Het is een uniek landschap en met dit weer erbij is het genieten. Na een klein stukje Spoordyk lopen we Vrouwenparochie in, bekijken de kerk (alleen van buiten) met rondom een groot grasveld zonder grafzerken.

 

In de hoofdstraat af en toe nog een oud pandje en buiten het dorp een schitterende boerderij, waar, zo staat op de paal bij de oprit, kinderen en dieren verblijven. Dan zien we in de verte de molen weer opdoemen en is de wandeltocht bijna ten einde. Vroeg deze keer: kwart over twee!!! Dat gebeurt niet vaak. Dus hebben we nog alle tijd om te genieten van een drankje. Ondertussen leggen Guus en Jan Paul uit wat de bedoeling is in september als we het Wad opgaan. Hebben we al weer iets om naar uit te kijken! Maar eerst nog 1 april en 15 april voor we op zomerreces gaan. We hebben weer een fantastisch mooie wandeldag gehad in het Hoge Noorden dankzij Anne en Tineke.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code