Fjoertoertocht Terschelling 5 april 2014.

De dag van de Fjoertoer is aangebroken en dus op naar Harlingen. Was nog even spannend, omdat de dag ervoor bekend werd, dat rederij EVT zou stoppen met de veerdienst. Nog even geïnformeerd, maar ze varen nog tot september, dus geen probleem. Kwart over 12 gaan de trossen los. Het is nog bewolkt, maar al snel komt de zon door en hebben we een heel mooie overtocht. Volle boot met voor het grootste deel Fjoertoergangers. Boven op het zonnedek om wat foto’s te maken tref ik Tineke, onze secretaresse van de Flal, die ook gaat lopen. Leuk om elkaar hier weer even te zien! In ons kielzog varen een aantal tjalken en klippers, ook op weg naar Schylge. Na zo’n 2 uren varen komen we aan op West en kunnen hier meteen bij de terminal ons Fjoertoertasje (deze keer wit) in ontvangst nemen met daarin de bekende cap (ook wit dit jaar) met led-lichtjes en de startkaart. Slenteren op ons gemak door de winkelstraat en strijken neer op terras bij Hotel Nap om even wat te drinken. Ben benieuwd of we Charlotte ook zullen treffen (logeert hier).

 

Als ik even weg ben, zie ik als ik terugkom tot m’n verrassing Charlotte al bij Iebele zitten. Harstikke leuk! We spreken meteen af met welke bus we naar Midsland zullen gaan. Kwart over 6, mooi op tijd dus. Wij huren fietsen en zoeken ons hotel op. Zien Jelle Tromp nog op een terrasje zitten en maken even een praatje. Langs de haven nog wat plaatjes schieten en na een paar kilometer zijn we bij Hotel Bornholm. Inchecken. Mooie kamer met balkon en uitzicht op achterliggend bos. Prima geregeld dus. Even wat eten en dan snel naar de bushalte. Charlotte zit al op de uitkijk. Veel te vroeg komen we Midsland binnenlopen, waar dit jaar de start in de hoofdstraat is. Mijn oog valt op het raam van een woning met achter het glas wel 3 rijen barbiepoppen in oranje shirt met zwarte leeuw. Grappig! Het is nog rustig in de hoofdstraat van Midsland. De kraampjes om het startstempel te krijgen staan er nog onbemand bij. Achter de dranghekken nog maar een enkele loper, dus gaan we eerst nog maar een bakkie doen in het Oud Hollands Restaurant. Op een bepaald moment komen de speciale Fjoertoerbussen binnen en wordt het harstikke druk.

 

Wij gaan ook maar richting de start. Charlotte ziet enkele bekenden, o.a. Fons Roodhof, die overigens niet loopt, maar supporter is. Om kwart over 7 worden we met een praatje op pad gestuurd na eerst het startstempel te hebben gekregen. Het is prachtig, zonnig weer. Helemaal niet koud. Dat was vorig jaar wel even anders!!! Heb nog even m’n album bekeken en gezien, dat ik toen met een col om de nek, haarband en wanten aan heb gelopen! Vanwege de zomertijd is het nu langer licht, maar tegen de tijd, dat we bij het strandpaviljoen Kaap Hoorn zijn aangekomen, is het vrijwel donker. Hier gaan we aan de thee. Een vrouwenkoor zingt de sterren van de hemel en wij halen onze “verlichtingsattributen”tevoorschijn. Aan één hand de want met ledlichtjes aan de uiteinden van de vingers (want met de andere hand natuurlijk fotograferen), lichtgevende veters, led armbandjes, enz. enz. Lachen natuurlijk! Zegt het spreekwoord niet: “hoe ouder hoe gekker????” Enfin, in Brabant zouden ze zeggen: as ge mar leut het. En zo is het. Als we bovenop het duin staan om af te dalen naar het strand, worden we verrast door een schitterende lucht. En dan het strand op. In de verte het geluid van de branding, voor ons de heldere hemel met maansikkel en sterren en natuurlijk de wandelaars met de lichtjes op de pet. Hoewel het mooi is, is het strand tòch altijd wel een zwaar stuk van de route.
Weliswaar niet zo erg als vorig jaar, maar tòch…. Diverse, prachtig verlichte objecten op het strand. Wàt hebben al die vrijwilligers een werk verzet! Maar, ze hebben eer van hun werk, want maar liefst 4000 wandelaars genieten met volle teugen van al het moois, dat ze te zien krijgen! Na zo’n 7 à 8 kilometer wijst een grote, verlichte pijl ons de weg naar boven. En ja, dat weet ik nog van vorig jaar: een lange, slopende helling in mul zand. Afzien dus! Charlotte en ik hebben het ieder op onze eigen manier knap zwaar deze tocht. Heb zelfs op een bepaald moment gedacht: schiet mij maar lek, ik ga hier wel liggen. Maar niets daarvan. Doordouwen en op karakter zien de finish te bereiken. Bovenop het duin het grote gebouw van de KNRM, waar we “getracteerd” worden op zulke keiharde muziek, dat we na het bemachtigen van een stoel, naar buiten “vluchten” en de inmiddels toch wel koudere wind op de koop toenemen om het uitgereikte broodje ham naar binnen te werken. Om ongeveer half 12 vervolgen we de tocht. Hebben nog wel zo’n 8 kilometer te gaan en dat valt ons een beetje tegen. Maar, pijn of niet, we zetten door. We lopen nu veel door het bos, waar we prachtig verlichte bomen zien met daarbij een tent, waar muziek wordt gespeeld. Ook in het bos mooi verlichte wandelaars, een prachtig gedekte tafel, een man en een vrouw, die hoog in een boom rondzweven.

 

Langs Doodemanskisten spuitende fonteinen en in het water verlichte lelies in allerlei kleuren. Echt sprookjesachtig! Het laatste stuk van de route heeft de organisatie nog eens flink uitgepakt, zodat we deze Fjoertoer niet snel zullen vergeten. Nou, dat zullen we sowieso niet doen, maar dat heeft een andere reden. Lopend door de smalle straatjes, mooi verlicht door de bewoners met het schijnsel van de Brandaris er overheen strijkend, bereiken we om kwart over één de finish. Krijgen de laatste stempel en de beloning. Iebele staat bij Hotel Nap ons op te wachten. We drinken nog wat en praten nog met deze en gene en dan op naar de speciaal rijdende Fjoertoerbus, die iedereen naar zijn of haar logeeradres brengt. Vlakbij ons hotel stappen we uit en zien, dat de bar nog open is en zit het daar nog even gezellig met veel andere lopers. Om drie uur duiken we het bedje in. De volgende ochtend nog een pijnlijke rug. Bovendien regent het en we besluiten, hoewel geboekt voor 2 nachten, om te proberen een dag eerder dus naar huis te gaan.

 

De boot van EVT zit vol, maar met bijbetaling kunnen we met de veerboot van 5 over half 1 van Doeksen terugvaren naar Harlingen. En wie staat boven aan de railing???? Charlotte, die stomverbaasd is, dat wij ook met deze boot gaan. Wat hebben we een reuze gezellige terugvaart gehad! Charlotte heeft het halve eiland leeggekocht aan van alles en nog wat, waaronder Terschellinger Duinkonijn keutels en nog meer van dat soort dingen. Lachen!!!! Bij ons twee vrouwen van 54 jaar, die de nacht in hun slaapzak in het bos hebben doorgebracht. Gewoon geen logies geboekt, maar avonturen maar. Ongelooflijk. Even een spettertje gehad, maar verder prima geslapen, zeiden ze. Zo hoor je nog eens wat! Ook nu weer achter ons aanvarende boten met volle zeilen. Een prachtig gezicht. En voor we er erg in hebben (dat heb je als het gezellig is) doemt Harlingen al op. Afscheid nemen, met de pendelbus naar het parkeerterrein en op huis aan. Het Fjoertoerweekend zit er weer op.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code