Wandeltocht T.I.G.O. in Darp 11 november 2017.

 

 

Vrijdagavond word ik door Liana gebeld en ze vraagt of ik zin heb om naar Darp te komen en met haar de afstand van 10 km. te gaan lopen. Helemaal leuk! Zo vertrek ik zaterdagochtend naar Darp. Het parkeerterrein bij de Johannes Post kazerne staat behoorlijk vol, maar ik vind nog een plekje. Aangekomen bij de start in het Baken, zie ik al een grote groep wandelaars buiten staan, die een lange afstand gaan lopen. Het doet wat onwerkelijk aan om na zó veel maanden me weer tussen en langs het wandelpeloton te begeven, waar ik door veel bekenden hartelijk word begroet. Verrast en met een warm gevoel stap ik naar binnen, waar nóg meer bekende wandelaars zitten, die rustig aan doen. Per slot heb je de hele dag de tijd nietwaar?  Liana is er al en heeft de koffie al achter de kiezen, evenals man Jelle en Desiree. Zij gaan voor de 15 km. vandaag.

Als we vertrekken is het droog, maar oh, oh, wàt een dreigende, donkere luchten. Een prachtig gezicht trouwens, omdat de zon nog schijnt. Zij werpt een prachtig licht op de nog aan de bomen zittende bladeren met de donkere lucht als achtergrond. Dus weer genieten. We doen lekker rustig aan, zodat ik mooi de tijd heb om foto’s te maken. Dan komt in de verte Jeanette ons tegemoet. Ze zegt een nieuwe hobby te hebben: foto’s verzamelen van plaatsnaamborden, waar ze dan uiteraard zelf bij staat. Wel, ze wordt op haar wenken bediend, want even later bij het plaatsnaambord Wapserveen, zet ik haar dus maar even op de foto! Even later begint het te miezeren en worden we ingehaald door de “snelle jongens”,die uiteraard de langste afstand lopen. Een leuk moment weer. Kort hierna bereiken we de rust in de voetbalkantine “De Wiekslag”, waar zo waar gelukkig nog zitplaatsen over zijn om te genieten van een kopje koffie. Jelle en Desiree hebben hier al even gezeten en gaan weer verder.

Na de rust gaat de route meer door het bos. De zon laat zich niet meer zien, maar het is droog gelukkig. Prachtig zijn de herfstkleuren. We passeren een schitterende, grote villa, eenzaam gelegen op een groot terrein in het bos. Wie zouden daar wonen????? Als we het bos- en heidelandschap verlaten, lopen we langs een akker met restanten van wat daar heeft gestaan. Beide hebben we geen idee. Even later zien we de brug weer over de Johannes Postweg. Duidelijk aangelegd door Defensie. Het bord: “Verboden in te klimmen” is in ieder geval niet voor ons bedoeld, die tijd hebben we gehad…….  In het “Baken” zitten Jelle en Desiree al op ons te wachten en willen wel naar huis. Maar niet nadat Liana en ik nog wat hebben gedronken.

We hebben een mooie, gezellige wandeltocht gehad. Lekker bijgekletst. Ik loop dan ook  nagenietend naar de auto en ben vrij vroeg in de middag terug in Balk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code