Wandeling Balk Sondel Sondelerleien 6 januari 2018.

 

Foto:

Op de foto klikken om het album te bekijken.

 

Een paar weken niet gewandeld. En ook vandaag heb ik niet echt zin om te lopen, maar ik dwing mezelf om tóch even een frisse neus te gaan halen. Die frisse neus lukt wel, want gôh wat is het koud! Donkere, dreigende luchten, waar zó maar wat sneeuw uit zou kunnen vallen, maar……het blijft droog. Zelfs geen spatje regen.

Ik loop Balk uit richting Wyckel, maar sla voortijdig een smal paadje in en kom zo op de Lijnbaan terecht, die ik oversteek. In de bocht, in de tuin bij een huis een wel heel bijzondere richtingaanwijzer. Naar links en rechts de plaatsnamen in de buurt. Bovenop de paal echter een verre bestemming n.l. naar Petrus!!!! Hoop echter nog enige tijd van andere bestemmingen te kunnen genieten!

Binnendoor weggetjes volgend kom ik in Sondel met z’n kleine kerkje. Kinderen zijn op het Kerkplein aan het voetballen. Langs de kerk lopend (wat ik al heel wat keren heb gedaan) zie ik nu opeens in de zijmuur een gebrandschilderd raam. Ik begrijp nu waarom ik dit niet eerder heb gezien, want je moet op een bepaalde plaats staan om het te zien. Loop je iets verder door dan zie je de voorstelling niet meer. Heel apart. Verderop nog twee oude boerderijen en ik laat Sondel achter me liggen. Omdat het fietspad vernieuwd wordt, moet ik op de weg lopen. Best een beetje link, wat er zijn nog al wat automobilisten, die erg veel haast hebben. Ben dan ook blij, dat ik een eindje verderop kan afslaan, de Sondelerleane op. Een smal weggetje, waar ik regelmatig de berm in moet duiken als er weer een auto aankomt.

Het eerste stuk gaat recht toe recht aan op de IJsselmeerdijk af. De grote aantallen windmolens steken met hun witte romp af tegen de donkere lucht. Een flauw zonnetje probeert nog door te breken, maar dat lukt niet echt. Het is hier genieten van weidse vergezichten. Duidelijk is in de verte de hoge schoorsteen van het beroemde “Woudagemaal” in Lemmer te zien. Echt een aanrader om dit nog werkende stoomgemaal te bezoeken. Staat inmiddels op de Werelderfgoedlijst.

Een bord in de berm wijst naar de vogelkijkhut. Eerder een mooi gebouwtje, maar helaas een paar jaar geleden in brand gestoken. Nu een tochtig onderkomen, gemaakt van planken met hier en daar een opening om met verrekijker of camera over het water van de Sondelerleien te kijken naar vogels. Vandaag is het rustig op een grote zwerm overstekende ganzen na. Geen mensen, geen vogels, het is hier zó stil. Het is inmiddels 4 uur geworden en doorlopen naar Lemmer gaat niet meer lukken. Dus pak ik m’n telefoon en met moeite (vanwege ijskoude vingers) bel ik Iebele en leg hem uit waar ik ben. Ik maak nog wat foto’s en niet veel later zie ik in de verte m’n “taxi” aankomen. In de warme auto kom ik al wat bij, maar eenmaal thuis doet de koffie met een likeurtje me weer op temperatuur komen. Met een voldaan gevoel, dat ik tóch ben gaan lopen, kijk ik terug op een mooi wandelingetje.

    1. Elly Koopman Bericht auteur

      Dankjewel Liana. Was maar een kort tochtje, maar er is altijd wel weer iets te zien om te fotograferen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code