Reünie klas 1, 2 en 3 van de lagere school in de Wildenborch op 24 maart 2018.

 

 

Op de foto klikken om het hele album te bekijken.

Helaas staat de tekst niet meer onder de foto, want ik kan sinds kort de foto’s niet meer vanuit Picasa uploaden naar Google foto’s. Nu dus een andere manier en vandaar, dat je de tekst alleen kunt lezen door bovenaan naast de foto op de i  te klikken. Dan krijg je alle informatie over de foto + de tekst (als ik die heb toegevoegd, want niet bij alle foto’s staat een tekst).

 

Reünie klas 1, 2 en 3 van de school in de Wildenborch.

Van de huidige bewoonster van de voormalige Prinses Julianaschool in de Wildenborch, Jenny Nijsink (ik ken haar niet) krijg ik een telefoontje, dat ze een reünie gaat organiseren. Ze heeft al veel namen van leerlingen uit de klassen 1, 2 en 3 op kunnen sporen. En dat is bijzonder, want we hebben het dan wel over de jaren na de 2e Wereldoorlog: 1947, 1948, 1949. Dus zijn we inmiddels allemaal op de leeftijd van 70 jaar en ouder.

Voor mij is het extra bijzonder, omdat mijn vader in die tijd hoofd van de school was. We woonden in de aan de school gebouwde schoolwoning (’t Meistershuus, huis van de schoolmeester). De Wildenborch is een buurtschap tussen Vorden en Lochem. Er staat een kasteel, waar de dichter Staring heeft gewoond. Verder uitsluitend boerderijen. In onze tijd was er nog een bakker, maar die is er niet meer.

Tijdens een reünie van de hele school in 1988, waar mijn moeder, m’n broer en m’n man ook bij waren, kregen we de gelegenheid om het huis nog een keer te zien. En wat sta je dan raar te kijken. In de herinnering, die ik had van die tijd, was het een groot huis met ruime kamers, enz. Toen we er in 1988 weer kwamen, was ik gewoon stomverbaasd, dat het nu veel kleiner leek. het jaar erop, in 1989 dus, is de school opgeheven. School en schoolwoning werden apart verkocht. De huidige bewoonster met haar man en zoon hebben toen de school gekocht en deze veranderd in een grote woning.

We worden om 2 uur verwacht. En de opkomst is groot. Maar liefst 22 oud-leerlingen hebben zich aangemeld. Parkeren kan in het weiland achter de school en de een na de ander komt aangewandeld. Jenny staat ons buiten op te wachten, want het weer is prachtig. En ja, dan komt de vraag: wie is wie????? In 70 jaar verander je nogal nietwaar. Ik herken alleen Jan Oplaat, de zoon van de bakker. Verder niemand. Pas later, als we allemaal een door Jenny gemaakt naamkaartje dragen, komt er soms vaag iets van herkenning.

We zitten met z’n allen in het tot kamer omgetoverde klaslokaal van vroeger. Er is thee, koffie met wat lekkers. En al snel is het een geroezemoes van jewelste. De oude schoolgang langs de beide lokalen is nog heel herkenbaar. Nog dezelfde tegelvloer, de kapstokhaken, een klompenkast en Jenny heeft in de loop der jaren heel wat oude schoolspullen verzameld. Aan de wanden oude schoolplaten, op de plank beloningsstempeltjes, grote flessen inkt, waar de inktpotjes in de schoolbanken mee werden gevuld. Heel leuk om dat allemaal weer te bekijken. Een enkeling heeft nog haar poesie (poëzie-) album mee, schoolrapport, een aap noot mies leesplankje, zwemdiploma, waarvoor we naar het in de dennen gelegen zwembad in Vorden moesten.

Voor enkele leerlingen, die overleden waren, heeft Jenny 6 flesjes met een roos, met daaraan een naamkaartje, in de vensterbank van een klein raam gezet met er voor 2 brandende kaarsjes. Een mooi gebaar.

Ondertussen staat in de gang weer frisdrank klaar. Jenny, haar man Theo, zoon Bart en nog een aantal “hulpen” hebben er veel werk van gemaakt om het ons naar de zin te maken. Tussendoor gaan we naar buiten om in de tuin (vroeger het schoolplein) op de foto te worden gezet. Dit gaat gepaard met de nodige hilariteit, want……Jenny wil ons net zo op de groepsfoto hebben zitten of staan als 70 jaar geleden. De oude schoolfoto erbij en dan lukt het! We boffen, dat het zulk prachtig weer is. Terwijl iedereen zo zoetjes aan weer naar binnen gaat, ga ik nog even met de camera een slagje rond de school en maak nog wat foto’s van “ons” huis met de grote tuin en de omgeving.

De tijd vliegt om. En het lukt gewoon niet om met iedereen te praten. En 70 jaar bijpraten valt niet mee. Aan het eind van de middag worden we, vóór we weer naar huis gaan, verwend met maar liefst 3 soorten soep en heerlijke broodjes. De familie Nijsink heeft ons een geweldige middag bezorgd! Ik ben dan ook heel blij, dat ik tóch ben gegaan, hoewel ik er wel erg tegenop zag: een eind rijden, veel indrukken opdoen, enz. enz. Maar het is allemaal heel goed gegaan gelukkig. Blij en met veel herinneringen gaan we terug naar Balk. Er rest me niet anders dan te zeggen: het was in één woord fantastisch!!!! Jenny, Theo en Bart HEEL ERG BEDANKT!!!!!

    1. Elly Koopman Bericht auteur

      Ja, wat bijzonder hè? En voor mij helemaal, omdat ik bij de school woonde met m’n ouders en broer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code