Deventer Sallandtocht 14-06-2014

18e Sallandwandeltocht Deventer, 14 juni 2014.
Vandaag op stap met m’n kleinzoon Taran uit Deventer. De laatste avond van de avond4daagse is hem zó goed bevallen, dat hij wel eens een èchte wandeltocht wil lopen met z’n oma. Dus op tijd naar Deventer vertrokken, maar niet om 8 uur gestart, want de starttijd van de 10 km. is van 8 – 12 uur. Dus eerst nog even een kopje koffie en dan op naar de start bij speeltuinvereniging De Driehoek. Ingeschreven en de fonkelende medailles liggen al te pronken op de tafel. Gelukkig maar, dat hij die al heeft gezien, want later zal blijken, dat het best nog wat moeite zal kosten om de eindstreep te halen!!!!! De route is gelukkig gepijld en dat loopt toch altijd wat prettiger dan wanneer je steeds op het papier moet kijken. En Taran houdt de pijlen goed in de gaten.

 

Nog maar goed en wel op pad, passeren we een parkje waarin jonge geitjes rondlopen. Hollend komen ze op ons af en laten zich de door ons geplukte groene blaadjes goed smaken….. En maar mekkeren om meer. Taran geniet en wil hier nog wel langer blijven, maar op een bepaald moment laat ik hem tòch maar even weten, dat we nog heel wat kilometers voor de boeg hebben en dus een beetje door moeten lopen. Al snel blijkt, dat een vierdaagse lopen met je vriendjes van school toch wel héél wat anders is dan zo’n wandeltocht. Denk dat de eentonigheid en het missen van vriendjes om mee te dollen het voor hem wel moeilijker maakt. Maar het vooruitzicht van een rustplek geeft weer nieuwe energie. De mobiele pauzeplek in het bos is gezellig. Er zitten meer wandelaars, die de nodige belangstelling voor Taran tonen met vragen als: hoe oud ben je en hoeveel kilometer loop jij vandaag? Waarop hij antwoordt: 7 jaar en ik loop vandaag 10 km. Iedereen vindt het geweldig en stoer en aan z’n gezicht is te zien, dat hij dat leuk vindt. We drinken en eten wat en gaan dan weer verder met de 2e helft. Met een stok, gevonden in het bos, trekt hij een spoor, dat ik dan weer moet volgen. Allemaal leuk. Het weer is prima en de route gaat veel door het bos.

 

Het wordt later zelfs behoorlijk warm, zodat jas en vest in de rugzak kunnen. Taran krijgt het in het laatst behoorlijk moeilijk. “Ben zo moe, oma” en”hoe ver is het nog?” Omdat ik hier ook voor de eerste keer loop, kan ik daar moeilijk een antwoord op geven. Wèl heb ik op de route gezien, dat het 11 km. is in plaats van 10. Bij de finish geeft m’n horloge zelfs 12, 1 km. aan. Dus maar zo veel mogelijk proberen hem af te leiden. Op een bankje in het bos een extra rust en niet te vergeten het vooruitzicht van de mooie medaille bij terugkomst en natuurlijk een ijsje !!!!! De rugzak heb ik al van hem overgenomen, zodat hij vrij kan bewegen. We komen nog een ponywagentje tegen met 2 meisjes erin. Als we het bord Deventer weer in zicht krijgen, krijgt hij weer even nieuwe energie. Maar we maken nog een lusje en dus moet er nog even worden doorgezet. Dan herkennen we waar we ’s morgens hebben gelopen en weten, dat de finish dichtbij is. Duidelijk blij merkt hij op: “oma, voorlopig ga ik niet meer met je lopen hoor, 10 kilometer is ècht wel een héél eind!” Ik zeg nog maar niet, dat het zelfs nog meer is. Dat komt later wel als we binnen zijn. Helemaal blij is hij als hij z’n moeder en zusje Anniek ziet, die ons opwachten. We gaan afmelden en dan wordt het nog even moeilijk welke kleur medaille hij zal kiezen: de gouden of de zilveren. Het wordt de gouden, die prachtig blinkt in de zon. Complimenten van de vrijwilligers achter de inschrijftafel, stempel in z’n wandelboekje met mooi plaatje en dan helemaal trots en glunderend naar buiten met een heerlijk ijsje.
Dat kinderen heel snel herstellen wordt dan duidelijk: de speeltuin inrennen, met Anniek als een gek trappen om de draaimolen in de rondte te laten draaien en van enige vermoeidheid is geen spoor meer te bekennen. Ook als we thuiskomen, meteen weer in actie, armbandjes maken van kleine, gekleurde elastiekjes ( loomen heet dat, de nieuwste rage). We hebben een reuze gezellige wandeling gehad met z’n tweetjes. De eerste wandeltocht van oma en kleinzoon. Het zal denk ik wèl even duren voor er wéér samen gewandeld gaat worden…….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code