Etappe Heerenveen-Irnsum van het Jabikspaad 8 juli 2018.

 

Op de foto klikken om alle foto’s te bekijken. Het zijn er veel deze keer, dan maar snel scrollen. Maar voor diegenen, die erbij waren misschien tóch wel leuk!

 

 

Etappe Heerenveen-Irnsum van het Jabikspaad 8 juli 2018.

Zondagmorgen. Een stralende ochtendzon belooft dat het weer een prachtige wandeldag gaat worden. Iebele en ik rijden naar Heerenveen en via de oude weg naar Haskerdiken. Nog vóor we Nieuwerbrug bereiken, zien we de groep lopen, die in Heerenveen is gestart. Ik begin bij de Kapelle van Dodo. Enthousiaste reacties vanaf het fietspad en blijde begroetingen. We rijden weer een eindje door en bij het bos, waar het Dodopaad doorheen loopt, stoppen we. Ik ga het bos in en maak foto’s van het daar opgerichte monument voor de monnik Dodo. Teruggekomen bij de auto, keren we nog even terug om te zien waar de groep is. En dan?? Niet te gelóven, daar komt Baukje aangefietst!! Ik geloof niet zo in toeval en nu al helemáál niet. Wij pelgrims zeggen dan: “daar heeft Jacobus voor gezorgd”. Al vroeg is ze uit Wytgaard vertrokken, de fiets bepakt en bezakt, want Baukje gaat al vast naar Eijsden, waar ze eerst een aantal dagen vakantie viert en dan met een groep vandaar de oostelijke route naar het noorden fietst, naar St.-Jacobiparochie. Want niet alleen wandelaars doen de Camino der Lage Landen, ook de fietsers hebben drie routes, die eindigen in het noorden.

Wàt een leuke verrassing is dit toch! Baukje wacht met ons bij de ingang van het bos om ook de groep nog even te begroeten. Dan stapt Baukje op de fiets. Nog een laatste foto voor het archief en wég is ze. De groep loopt verder en wij rijden naar de Kapelle van Dodo, waar we elkaar weer zien. Veel activiteiten vinden in deze Kapel plaats. Er is dan ook een grote groep vrijwilligers, die bij toerbeurt ingezet worden om te zorgen voor koffie/thee, enz. enz. Ook wij worden op deze zondagmorgen heel hartelijk ontvangen door twee dames. Behalve koffie, krijgen we ook nog een interessant verhaal voorgeschoteld over de geschiedenis van de Kapelle en de beroemde monnik Dodo. En….ook belangrijk voor pelgrims: er is een stempel. In het baarhokje op het kerkhof, waarvan de deur altijd open is, was al lang een toilet. Sinds kort is er een fonteintje geplaatst en, heel bijzonder, een opklapbed. Nu kan een vermoeide pelgrim, die het voor die dag wel heeft gehad, z’n matje en slaapzak tevoorschijn halen en “genieten” van een welverdiende rust op deze unieke plek!

Hier sluit ik me aan bij de groep en lopen we naar Akkrum. Rechtstreeks, dus niet de route volgen over Oldeboorn. Dan wordt de afstand deze dag wat te groot. Dit geldt niet voor een echtpaar, dat het wel ziet zitten om de extra kilometers te lopen. Mooi dat dat kan! Halverwege Akkrum komt Bernard Munsterman op z’n fietsje langszij. Wéér zo’n leuke verrassing! Hij wist welke route er vandaag zou worden gelopen, dus even vanuit Steenwijkerwold een rondje fietsen om ons te zien. Zelf vertrekt hij ook binnenkort naar het zuiden, naar Sluis wel te verstaan. Gaat dan van daaruit met een groep fietspelgrims de westelijke route nemen naar St.-Jacobiparochie. Ook Marten Visser, grote initiator van deze fietspelgrimages, gaat met een groep vanuit het zuiden de middenroute fietsen. Allemaal arriveren ze rond de 25ste juli in “Santiago aan het Wad” om deel te nemen aan het grote Pelgrimsfestival wat daar dan plaatsvindt.

Bernard “loopt” een stukje mee met de fiets aan de hand en voor we er erg in hebben, zijn we al bij de spoorwegovergang net buiten Akkrum. Bernard zet ons nog op de foto en maakt dan zijn rondje verder terug naar huis. In Akkrum is de rust (lunchpauze) bij Hotel Restaurant Goerres, prachtig gelegen aan de rivier de Boorne, waar we op het terras genieten van de vele boten, die langs komen varen. Bier en andere drankjes vinden gretig aftrek om de dorst te lessen. Er is heerlijke mosterdsoep, tosti en andere lekkernijen. Voor elk wat wils dus. Het stempel gaat rond, zodat er weer een aan de pelgrimspas kan worden toegevoegd.

We lopen door Akkrum, waar Henk Spijkerman (ja de bekende keurslager in het dorp) veel weet te vertellen. Bij de kerk een groot, nog nieuw paneel van het Jabikspaad en aan de andere kant de geschiedenis van de Terptsjerke. We passeren het mooie pand “Welgelegen”, vroeger een tehuis voor dames met een prachtige theekoepel. Even verderop het monumentale “Coopersburg”, gebouwd door een naar Amerika geëmigreerde jongeman uit Akkrum: Folkert Kuipers, die daar de naam Frank Cooper aannam. Zeer rijk geworden, keerde hij af en toe terug in Akkrum en was onder de indruk van de armoede waar sommige dorpsbewoners in leefden. Daarom stichtte hij Coopersburg en bood zo onderdak aan deze groep mensen. Het wordt nog steeds bewoond, maar nu door een gevarieerd gezelschap. In de grote parkachtige tuin een indrukwekkend Mausoleum, waar Folkert Kuipers en zijn vrouw zijn bijgezet in een marmeren graftombe.

En dan Akkrum uit, hoewel we (natuurlijk kan ik wel zeggen in deze zomerse dagen) moeten wachten vanwege de geopende brug. Verderop de helling op naar de brug over het Prinses Margrietkanaal bij Oude Schouw. Hier hebben we geluk en kunnen doorlopen. Dan is al snel Irnsum bereikt, het eindpunt van vandaag. In de al van oudsher beroemde “kroeg” (een beetje oneerbiedig uitgedrukt) “De Twee Gemeenten” zitten we gezellig na met een drankje. Wat wás het toch weer een prachtige dag met de nodige verrassingen! En niet te vergeten het altijd weer zo heerlijke gevoel van “pelgrims onder elkaar” , waar je zo makkelijk een open en prettig contact mee hebt of krijgt gedurende de wandeling.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code