Nijmeegse Vierdaagse. 2e Dag: Dag van Wijchen 16 juli 2014.

 

 

Ben altijd blij als ik de eerste 2 dagen achter de rug heb. Wij lopen dan n.l. de langste afstanden, resp. 32, 5 km. en vandaag 33,1 km. Bij de start is al duidelijk te zien, dat het vandaag de z.g. “Roze Woensdag” is, dus roze kleding, petten, slingers, pruiken, enz. Nu lopen we eerst zo’n anderhalf uur door de stad. In de Weezenhof, waar wij logeren is een grote rustplek en daar drink ik altijd met Iebele koffie, terwijl de stoet wandelaars alsmaar doorgaat. Er lijkt geen eind aan te komen!  Het begint al behoorlijk warm te worden en ook wat benauwd door de hoge luchtvochtigheidsgraad. Na de koffie weer verder. Langs de boerderij, waar ik nog even een eitje verorber, over de autosnelweg naar Venlo, waar we door luid getoeter van auto’s aangemoedigd worden. Het grote kampement van Defensie is hier de laatste jaren vanwege bezuinigingen niet meer, dus moeten degenen, die blaren hebben, langer wachten op een behandeling.

Gelukkig heb ik er dit jaar nog geen last van! Nu een gedeelte met veel bomen, die ons schaduw geven. Dan Alverna in, waar we ieder jaar door de enthousiaste bevolking  worden aangemoedigd. Een paar kilometer verder en we zijn in Wychen. Weer zo’n doorkomstplaats voor alle afstanden met als gevolg: als haringen in een ton voortgeduwd worden. Het gekke is eigenlijk wel, dat ik dat helemaal niet erg vind. Het is één groot feest, zowel voor ons als voor het publiek. Ook voor Wychen geldt, dat het een flinke tijd duurt voor je de plaats door bent getrokken. Halverwege, in Zalencentrum Verploeger, aan de soep. Na zo’n 3 kwartier weer verder. Op naar Beuningen. Dit gedeelte vind ik altijd minder prettig. Door industriegebieden rond Beuningen en Weurt. In de plaatsen zelf ook weer massaal toegestroomd publiek, dat er voor ons een feestje van maakt. De rustplek van de KNBLO houd ik voor gezien en ik loop door. Zo bereik ik Nijmegen, de tunnel onder het spoor door en richting Waalkade. Overal publiek op de stoep, op de balkons. Het is één grote, roze massa. Feest, feest en nòg eens feest. Eerder liepen we een andere route, maar de Waalkade pakt elk jaar forser uit. Om de vervelende keien te vermijden, ga ik op de stoep lopen.

Maar……kom ongelukkigerwijze ten val en bezeer me behoorlijk. Hoewel ik aangeef naar de finish te willen om niet te laat te zijn, word ik in een stoel gezet, wordt de EHBO gebeld en heb ik niets meer in te brengen dan lege briefjes!!!!!  En ik de klok maar in de gaten houden. Verband erom en een héél behulpzame wandelaar, die alles heeft zien gebeuren, stáát erop om me naar de finish te begeleiden. Buitengewoon aardig. Trouwens, dat geldt voor iedereen, die me de eerste minuten heeft geholpen. Gelukkig kom ik op tijd binnen, krijg kaartje voor de volgende dag en moet dan naar de medische post op de Wedren om nogmaals alles te laten checken door een arts. Iebele gebeld, die me op komt halen, zodat ik niet nog eens 25 min. met de bus hoef te reizen.  De volgende dagen gelukkig, weliswaar met pijnstillers, kunnen lopen en het door mij toch wel felbegeerde kruisje gehaald. Geen foto’s meer gemaakt, had m’n energie meer dan nodig om de tocht uit te lopen. En nu zit de Vierdaagse er al weer op.

Omgevlogen die dagen!!! Met prachtige en minder mooie herinneringen. De praktijk heeft me echter wel geleerd: de mooie herinneringen blijven, zodat het vàst volgend voorjaar wel weer gaat kriebelen als ik me kan inschrijven voor de 99ste Vierdaagse!!!!!

  1. jul, 2014

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code