Etappe Schouwerzijl-Zoutkamp Camino der Lage Landen 21 juli 2018.

 

Op de foto klikken om het hele album te bekijken.

 

Etappe Schouwerzijl-Zoutkamp Camino der Lage Landen 21 juli 2018.

Omdat de Regio Groningen/Drenthe vandaag de laatste etappe loopt van Uithuizen naar Zoutkamp, heb ik besloten een stukje van deze route te doen, want aan het eind van de middag is de overdracht van de pelgrimsstaf naar onze Regio Friesland. Twee vliegen in één klap dus. En bij de overdracht het verbindingsstukje lopen van de ene regio naar de andere én de aansluiting in Zoutkamp met het door mij al gelopen Claercamppad.

Redelijk bijtijds op pad dus, want Schouwerzijl is niet bepaald naast de deur. Omdat we geen kroegen verwachten in die contreien (en dat blijkt dus ook zo te zijn!!), steken we eerst in Zoutkamp aan voor een bakje koffie. Kopen gelijk even weer wat vis bij de welbekende zaak van Geale Postma, waar het de rest van de dag in de koeling blijft liggen tot aan het eind van de dag. Goed geregeld dus met dit warme weer.

En warm is het!!! Echt bloedje heet zelfs. De zon bakt en zelfs hier in het noorden (waar het eigenlijk altijd wel waait) is er vrijwel geen zuchtje wind. Deze etappe wordt dan ook echt de “uitsmijter” wat betreft het weer en daardoor de zwaarte van de tocht.

Ik kom door kleine, al zeer oude dorpjes. Meteen al Schouwerzijl met z’n oude sluisje en zijlhuis/waarhuis, waar vroeger het zijlvest gedurende een aantal jaren zitting hield. Even verder in het water een prachtig, oud schip. En wel erg ver van huis: Breda!!! Maar ik kom meer mensen tegen, die ver van huis zijn. Tot twee keer toe een Engels echtpaar, die op de fiets door het prachtige Grunniger Laand trekken, zichtbaar genietend. Zij vangen al fietsend nog wat wind, ik niet en heb het smoorheet. Weinig schaduw, af en toe een boom, waar ik dan even blijf staan, blij met een klein briesje.

Zo om me heen kijkend, zie ik wat verderop in een graanveld iets zwarts, vastgebonden aan een paaltje, heen en weer gaan. Geen idee wat het is, dus ga ik van de weg af een zandpad in om wat dichterbij te komen. Wat ik dán zie, zal menige dierenliefhebber op z’n zachtst gezegd verbazen denk ik. Een dode kraai aan een stokje gebonden om andere kraaien af te schrikken vermoed ik.

Op een bepaald moment bereik ik het bord “Zuurdijk”, maar mocht je denken, dat je dan het dorp inloopt, niet dus. Eerst komt 2e Nijhoezen, dan een poosje later 1ste Nijhoezen. En nóg weer later de kom van het dorp Zuurdijk. Middenin het dorp een kerkje met bij de deur de mededeling, dat de kerk geopend is. Dat treft dus mooi. En……prettige bijkomstigheid: het is er heerlijk koel!! Even op adem komen dus. Betreed zelfs nog even de kansel; de preek hoef ik wegens de afwezigheid van kerkgangers niet te houden, maar vanaf deze plek wél een mooi overzicht over het oude kerkje.

Dan de hitte weer in. Nóg steeds praktisch geen wind. Bij een grote, oude Groningse boerderij staat manlief in de schaduw op me te wachten. Vader en zoon scharrelen in de schuur, waar het lekker koel is. We maken een praatje over wat ik aan het doen ben (zien m’n shirt met Santiago aan het Wad), vertellen over hun bedrijf, waarvan de linker schuur al uit 1672 stamt en de andere twee ook al honderd jaar oud zijn. Vader van der Lei fokt paarden, zoonlief is veehouder. En natuurlijk komt dan automatisch het gesprek op de aanhoudende droogte en de hitte. De koeien en paarden staan binnen (willen het hun dieren niet aandoen om nu buiten te moeten bivakkeren), gras staat er niet meer en er moet nu al bijgevoerd worden met de “kuil”, die bestemd is voor de winter. Zorgelijke tijden dus én voor veehouders én voor landbouwboeren. Na dit interessante en gezellige intermezzo ga ik weer een deurtje verder en bereik Niekerk.

Een mooi wit kerkje in het centrum en een prachtige, grote gerestaureerde boerderij, ook weer met drie kapschuren, omringd door een gracht. Ja, hier staan me toch plaatjes van boerderijen. Nog 2 kilometer naar Zoutkamp staat op de richtingwijzer. Het is een tikkeltje gaan waaien en ik loop van schaduw naar schaduw van de langs de weg staande bomen. Nóg een bocht, weer een bocht en dan is daar het bord Zoutkamp, waar Iebele me staat op te wachten. Het laatste stukje naar het Restaurant ZK86, waar de ontmoeting met de rest plaatsvindt, houd ik voor gezien. Ik stap in de koele auto, blij dat het me tóch is gelukt om met deze hitte dit laatste stukje te lopen (11,5 km.) Op het terras al bekende Genootschapgangers, maar het wachten is nog op de groep, die de hele etappe loopt. Rond half 5 zien we ze aankomen en met een luid applaus worden ze verwelkomd. Dan klinkt over de Binnenhaven het door iedereen gezongen Pelgrimslied Ultreya. De gasten op de volle terrassen kijken verbaasd wat hier gebeurt.

Dan in optocht naar binnen met de pelgrimsstaf, de Bourdon, naar een speciaal voor ons gereserveerde ruimte, waar we amper in passen. Wat smaakt zo’n lekker koel drankje heerlijk na zo’n warme dag. Dan komt het moment van de overhandiging van de pelgrimsstaf, die al door zó veel regio’s is gegaan. Nu is als laatste Regio Friesland aan de beurt om de staf met de prachtige linten via het Claercamppad naar St.-Jacobiparochie te brengen. Morgen, 22 juli, de eerste etappe van dit pad van Zoutkamp naar Dokkum. Voor mij zit het erop. Dit was vandaag het laatste stukje van de door mij gelopen Camino der Lage Landen. Wat ben ik blij, dat ik nog nét op tijd weer zó ver was hersteld, dat ik dit geweldige festijn mee heb kunnen maken. En nu op naar 25 juli: Pelgrimsfestival St.-Jacobiparochie, pelgrimsmaaltijd, en dan in optocht naar Zwarte Haan naar het festival: Nacht aan het Wad. Dat wordt alles met elkaar ook weer een heel bijzondere belevenis.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code