Pronkjewailpad Noordroute (6) Steendam-Kolham 11 oktober 2018.

 

Klik op de foto om alle foto’s te bekijken.

 

Pronkjewailpad Noordroute (6) Steendam-Kolham 11 oktober 2018.

Het is weer donderdag, het weer kán gewoon niet beter en we gaan weer op stap op het Pronkjewailpad. Deze keer met z’n vieren. Ook nu weer via Drachten naar Oosterwolde, waar we in de bolide van Liana stappen. Op naar de brug in Steendam, waar we de laatste keer zijn gestopt. Parkeren de auto daar en hebben meteen een prachtig stuk langs het Schildmeer, dat rimpelloos ligt te baden in de zon. Het is duidelijk: het ultieme genieten is weer begonnen.

Al snel bereiken we de eerste stempelpost: “De Otter”, een prachtig van dikke boomstammen opgetrokken paviljoen aan het water. Heel bijzondere herinneringen heb ik aan deze plek. Tijdens de Winter4Daagse ( De Noorder Rondtochten in januari 2013) was dit Paviljoen omgetoverd tot een echte skihut. Er lag wel een halve meter sneeuw, het Schildmeer was bevroren en schaatsers passeerden ons. Skistokken bij de ingang van het paviljoen, evenals brandende vuurkorven. Sprookjesachtig mooi! Iets wat ik nooit meer zal vergeten!

Terug naar het heden. De eigenaar is aanwezig en plaatst het stempel op onze stempelpas. Hij heeft jaren in Nijeveen gewoond en ja, dan ontstaat er uiteraard een gesprek tussen hem en Elly. Zo van “ons kent ons”. Leuk om alles aan te horen! Tóch moeten we opstappen, want we zijn nog maar nét op weg en we hebben nog wel een eindje te gaan.

Op naar de volgende stempelpost: Mini-Camping “Wildemansheerd”. Zo loop je door het kale Grunniger Laand en even daarna sta je op een plek, omgeven door hoge bomen. Een enorm grote tuin met overal zitjes, een tuinhuis, waar iedere Pronkjewailpadloper een gastvrij onthaal vindt. Koffe, thee, frisdrank, ijs, enz. We plaatsen het stempel en krijgen ook nog een “Pronkjewail”. Het pakje toost in het tasje kunnen we besmeren met eigen gemaakte jam, die in de koelkast is te vinden. Wát leuk is dit weer! In het zonnetje zitten we te smullen van dit onverwachte lekkers.

Niet onverwachts is de volgende stop. Roelie, hier vrij dichtbij wonend, haalt ons even op met de auto voor een koffiestop. In de tuin, in het zonnetje, genieten we van elkaar en de koffie met wat lekkers erbij. We ervaren dit dan ook als een écht Pronkjewail!!! En hier houdt de service nog niet op! We worden ook nog eens met de auto teruggebracht naar de route! Geweldig!

We vervolgen onze weg door een nog vrij nieuw natuurgebied met grote waterpartijen, waar we zelfs over een plankier van 700 meter lang dwars doorheen lopen! Halverwege op een eilandje een stempelpost. Even bijkomen, want……je moet goed vooruit kijken waar je je voeten zet om niet de rest van de dag met een nat pak te moeten lopen. Maar alles gaat goed en het is toch wel héél bijzonder.

Op naar Woudbloem. Vroeger gelegen in een moerasgebied met slechts weinig inwoners, maar wél een herberg voor passanten ’t Hemeltje genoemd. Was dit moeras ooit omgetoverd tot landbouwgrond, nu is de omgeving weer tot moerasgebied omgetoverd. We arriveren bij de stempelpost en kijken onze ogen uit! Johan Fluks en zijn vrouw Elisabeth (geboren op het Duitse eiland Borkum) hebben in de immens grote tuin diverse objecten gebouwd, waaronder een “nieuw” ’t Hemeltje. Helemaal ingericht met antiek en curiosa. We worden heel gastvrij ontvangen en krijgen veel verhalen te horen. We zingen, begeleid door Johan op keyboard het Gronings Volkslied, Elisabeth leest een gedicht voor, dat ze heeft gemaakt over het Pronkjewailpad, enz. Het is moeilijk om je los te rukken, maar…..om het op z’n Fries te zeggen: “De tiid hâldt gjin skoft” of tewel: de tijd staat niet stil.

Omdat ik helaas niet meer verder kan, gaan de anderen weer op pad. De bedoeling was, dat ik hier zou wachten tot ik t.z.t. opgehaald zou worden door Liana, Maar….zó lief, Elisabeth biedt aan me met de auto naar Kolham te brengen, zodat ik met de anderen daar in de bus kan stappen. Dat duurt nog wel even, dus laat Elisabeth me nog veel dingen zien, zoals b.v. een door haar man gebouwde plaggenhut, een speelhuis voor de kinderen (nu de kleinkinderen), haar atelier met schilderijen van haar hand en schrijf ik nog iets in het gastenboek.

Dan wordt het toch wel tijd om te vertrekken wil ik tegelijk met de anderen in Kolham zijn! Exact op hetzelfde moment arriveren we bij de stempelpost. Wát een timing! Lopend naar de bushalte rijdt de bus, die we dus hadden moeten hebben, als we er bijna zijn, voorbij!!! Oei, oei, wat doen we nu? We besluiten dan maar in de eerstvolgende bus te stappen, die echter niet stopt in Steendam. We stappen dan ook in Siddeburen uit. Dat treft, op het pleintje voor de school staan banken. De toch wel wat lange wachttijd “doden” we met “appen, facebooken”. Uiteindelijk stappen we tegen zessen bij de brug in Steendam uit. Blij, dat we weer bij de auto zijn.

Op naar Oosterwolde, onderweg genietend van een mooie zonsondergang. Via Drachten terug naar Balk. Het is al donker als ik daar aankom. Het was een prachtige, zonovergoten dag met veel plezier, gezelligheid en genieten van de prachtige natuur!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code