Pronkjewailpad Noordroute (11) Winsum-Westerwijtwerd 27 oktober 2018.

 

Op de foto klikken om het hele album te bekijken.

 

 

Pronkjewailpad Noordroute (11) Winsum-Westerwijtwerd 27 oktober 2018.

Omdat het tóch mooi weer is ondanks de slechte voorspelling, vertrekken Iebele en ik weer naar Groningen. Ik ga weer een stukje Pronkjewailpad lopen. Vandaag wil ik het stukje van Winsum naar Westerwijtwerd doen. De rit erheen is op zich al de moeite waard. Genieten van de zon over het weidse landschap. In Winsum aangekomen eerst de kroeg in en aan de koffie! En uiteraard een stempel op m’n stempelkaart.

Eerst een rondje door het stadje, op zoek naar nog meer stempelposten. Is het tot nu toe steeds droog gebleven, ondanks dreigende luchten, nu barst het los. Een flinke hoosbui, dus de paraplu moet eraan te pas komen! Na de nodige stempels te hebben verzameld ga ik richting Onderdendam. Altijd als ik deze naam hoor of zie staan, roept dat herinneringen op aan de Noorder Rondtochten (Wintervierdaagse van 2013). Wát een geweldige sfeer heerste er toen in dit dorp en dan met name in het dorpshuis Zijlwesterhoek. Hier gaan Iebele (die hier inmiddels ook is gearriveerd) aan de koffie. Met het echtpaar, die dit dorpshuis runt, haal ik herinneringen op aan 2013. Zij waren het ook, die op de kade ons wandelaars een “sterk” drankje aanboden! Op aandringen van Albert Gort me hier maar aan gewaagd!!! Opgewarmd door deze neut én niet te vergeten de brandende vuurkorven, gingen we toen weer verder. Het was een tocht, die me altijd bij zal blijven en in de Top 10 staat van al m’n wandelomzwervingen.

En dan het laatste stukje naar Westerwijtwerd, waar ik dus voor de 2e keer kom. Een werkelijk schitterende route langs het Boterdiep. De luchten zijn prachtig, de wolken weerspiegelen in het water en het is stil, heel stil. Ik geniet volop! Dan bereik ik de buurtschap Fraamklap. De Driestenborg, een grote boerderij uit 1759, waar zich de dagbestedingsplek van WerkPro bevindt. De op het erf staande bank met plakkaat, dat hier een stempelpost is, is voorzien van een vastgelijmd bakje. Hier zou het stempel dus in moeten zitten. Maar, niets is minder waar. Het stempel is niet te vinden. Dan maar even aankloppen. Een vriendelijke meneer doet open en hoewel hij niet betrokken is bij het Pronkjewailpad, moet hij tot z’n teleurstelling bekennen, dat hij weet heeft van de vermissing en al meerdere teleurgestelde wandelaars niet heeft kunnen helpen. Jammer!!!

De brug met bovenbouw in Fraamklap staat er nog nét zo als in 2013. Maar…..de kroeg, waar het toen een en al drukte was, staat leeg en biedt nú een trieste aanblik. Maar snel verder, want de zon zakt al behoorlijk naar de horizon. Nog nét op tijd arriveer ik in Westerwijtwerd, zodat ik nog een aantal foto’s kan maken van de kerk en de molen, beschenen door het nu okergeel geworden schijnsel van de zon. Ook het huiskamercafé is wegens verbouwing al een tijdje gesloten, maar het stempelkastje mét stempel hangt er nog en nu een ander stempel op m’n kaart dan de vorige keer toen ik hier was.

In de schemering rijden we Westerwijtwerd uit. Nu genieten we van de ondergaande zon met de daarbij horende prachtige luchten in allerlei pasteltinten. In het donker, het is inmiddels half 8 geworden, komen we weer in Balk aan. En ik kan niet anders zeggen: het is wéér een prachtige dag geweest op het Pronkjewailpad.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code