Wandeling rond Herinneringscentrum Kamp Westerbork 15 november 2018.

 

Op de foto klikken om het hele album te bekijken.

 

Wandeling rond Herinneringscentrum Kamp Westerbork 15 november 2018.

Een dag met twee gezichten. Enerzijds volop genieten van de prachtige herfstkleuren in dit stuk Midden-Drenthe, anderzijds een bezwaard gevoel om juist op deze plek, waar zó veel leed is geleden in de 2e Wereldoorlog, het woord genieten in de mond te durven nemen. Een heel dubbel gevoel dus tijdens deze wandeltocht.

In dikke mist vertrek ik al vroeg naar Oosterwolde. In de buurt van Oldeberkoop, trekt de mist wat op en komt een bleek zonnetje tevoorschijn. Heel mooi gezicht. Met Liana rijd ik mee naar Beilen, waar we eerst bij Hilly aan de koffie gaan. Omdat voor mij deze wandeling is uitgesteld, werd mij bij wijze van grap uiteraard wél gevraagd even te tracteren bij de koffie. En uiteraard heb ik aan dat verzoek voldaan en voor een herfstschnitt (zeer toepasselijk in deze tijd van het jaar)  gekozen bij onze plaatselijke warme bakker.  We smullen er lekker van bij de beker koffie.

Rond 10 uur stappen we in de auto en rijden naar Hooghalen. Dan is het nog maar een klein stukje naar het Herinneringscentrum Kamp Westerbork. Je realiseert je dan al meteen, dat veel Joden deze weg vanaf het station naar het kamp hebben gelopen. Aangekomen gaan we direct aan de wandel. We maken a.h.w. een grote lus rond het kamp door de Boswachterij Hooghalen. Het is hier sprookjesachtig mooi. De zon zendt z’n stralen tussen de bomen door en dat geeft de meest mooie lichteffecten op bomen en planten. Het is haast niet te bevatten, dat in deze mooie omgeviing, waar we nu doorheen lopen, zó veel ellende is geweest, zó veel leed is geleden. We staan hier met elkaar onder het wandelen enkele keren bij stil. Er bekruipt je of je het wilt of niet tóch een soort schuldgevoel: wij kunnen hier op deze plek vrij rondlopen en genieten, terwijl velen hier onder ellendige omstandigheden hebben gebivakkeerd en uiteindelijk zijn gedeporteerd naar de vernietigingskampen. We zijn dan ook heel dankbaar, dat wij zo in vrijheid kunnen leven.

We staan stil bij de vele geplaatste objecten, die herinneren aan het verleden van dit doorgangskamp. Luisteren naar verhalen, die via luidsprekers te beluisteren zijn. Zo bereiken we de rand van het kamp en lopen naar het Herinneringscentrum, waar we aan de koffie gaan met iets hartigs erbij. Lopen nog even door de naastgelegen museumwinkel, waar voor de geïnteresseerde bezoeker een keur aan boeken is te vinden over de geschiedenis van deze vreselijke episode in de 2e Wereldoorlog.

Liana en ik gaan hierna huiswaarts, de medewandelaars lopen nog een extra lus. We nemen afscheid van elkaar en zien elkaar bij leven en welzijn volgende week donderdag weer. Dan gaan we een start maken met het Domelapad.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code