Domelapad (3) Wolvega-Noordwolde 6 december 2018.

 

Op de foto klikken en je ziet het  hele album.

 

Domelapad (3) Wolvega-Noordwolde 6 december 2018.

Niets veranderlijker dan het weer zegt het spreekwoord en dat was wel duidelijk vandaag. Was het dinsdag nog een stralende, zonnige dag, vandaag is het grijs, mistig. Geen vergezichten dus. Maar wel een prachtig, verstild landschap en…..warm! Maar liefst 11 graden en dát op 6 december! Blij, dat ik m’n dikke jas thuis had gelaten.

Ben al bijtijds bij het station in Wolvega. Alleen Peter is ook al zo’n vroege vogel. Niet veel later arriveert de rest en we hebben nog ruimschoots de tijd om in het kleine stationnetje een beker koffie uit de automaat te halen. De bloemiste is al druk met het samenstellen van boeketten. Ate houdt via de app bij of de bus weer nét zo veel vertraging heeft als vorige week, maar……bus is keurig op tijd en wij staan keurig bij de bushalte te wachten. We hoeven maar 2 haltes mee, dus voor we er goed en wel erg in hebben, stappen we al weer uit. Ongeveer een kilometer lopen naar het punt waar we vorige week zijn geëindigd. Onder het viaduct van de autosnelweg, waar we nog een eitje hebben verorberd.

Nu niet linksaf naar Wolvega, maar met de bocht mee richting Noordwolde. De route gaat door diverse natuurgebieden en hele stukken weer langs de Linde. Hoewel het knap mistig is, blijft er genoeg te zien. Bovendien heeft dit sombere, nevelige  landschap ook wel wat vind ik. Het is heerlijk wandelweer. Helemaal niet koud. Verre van dat zelfs. Toch wel bijzonder om op 6 december zulke hoge temperaturen te hebben. Nadeel van het mistige en af en toe miezerige weer is wél, dat je niet even ergens kunt gaan zitten. Het kán natuurlijk wel, maar dan moet je verder met een natte broek, want de af en toe geplaatste bankjes zijn flink nat. Dus wordt het een staande lunch! Ook de bruggetjes, vaak met veeroosters, zijn behoorlijk glad en het is dus uitkijken geblazen om niet uit te glijden.We komen allemaal heelhuids aan in De Hoeve, een klein dorpje. Tine heeft hier vroeger gewoond en weet erg veel over de streek waar de route vandaag doorheen loopt. Voor haar dus een nostalgische tour.

Uiteindelijk arriveren we na zo’n 14 kilometer in Noordwolde, bekend van het Vlechtmuseum en de Rietvlechtschool, waar Tine haar man nog les heeft gehad. Voor we in het museum een stempel gaan halen, bezoeken we eerst de plaatselijke bakker met annex een mooie lunchroom.We lopen verlekkerd rond bij het zien van al het heerlijks, dat in de vitrines is uitgestald. Sommigen gaan voor gebak, anderen voor een hartig saucijzenbroodje. En uiteraard koffie, want wat hadden we dáár onderweg trek in.

Dan snel nog even naar het museum, waar we bij de kassa een stempel gaan halen voor in ons wandelboekje. We willen de bus halen, want anders moeten we een uur wachten op de volgende en dat is voor ons geen optie. De bus is keurig op tijd en bij het station in Wolvega stappen we weer uit. De vrouwelijke buschauffeur zal wel gedacht  hebben: “wat heb ik nu voor volkje aan boord”. Als een stel schoolkinderen kruipen we achterin en hebben we weer de grootste lol. Worden we een beetje kinds??? Het zou zó maar kunnen. In ieder geval hebben de lachspieren weer veel te doen gehad vandaag! Op het grote parkeerterrein zien we de auto’s al weer staan en na afscheid van elkaar te hebben genomen, gaan we weer op huis aan. Wat hebben we weer een leuke, gezellige dag gehad met elkaar. Het was weer een fijn dagje “buitenspelen”.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code