Domelapad (4) Noordwolde-Zorgvlied 17 december 2018.

 

Op de foto klikken en je kunt alle foto’s bekijken.

 

Domelapad (4) Noordwolde-Zorgvlied 17 december 2018.

Hoewel het weer nu niet bepaald aanlokkelijk is om te gaan wandelen (regen), ga ik tóch dit stukje Domelapad vandaag lopen. Dit vanwege het feit, dat ik donderdag a.s. aan m’n hand wordt geopereerd en dus niet met het groepje deze etappe mee kan doen. In januari hoop ik er weer bij te zijn en dan hebben we allemaal dezelfde etappes achter de rug en dat vind ik wel zo leuk. Dus vandaar.

Ik rijd naar Zorgvlied, waar ik de auto parkeer. Dan is het ruim 2 kilometer lopen naar de dichtstbijzijnde bushalte. Zoals altijd ben ik natuurlijk weer veel te vroeg en moet dan ook nog minstens een kwartier in de regen op de bus wachten. Even heb ik onderdak in een loods, maar als de auto vertrekt gaat de grote deur dicht en sta ik weer op straat. Gelukkig is de bus precies op tijd!!! En na een kwartiertje ben ik in Noordwolde, waar ik eerst maar eens in de ons inmiddels bekende bakkerij annex lunchroom aan de koffie ga.

En dan op pad. Paraplu op, mobieltje met de app in de hand, want ik ben nu alleen en heb dus geen “reisgidsen” vandaag. Die app is reuze handig, mits je er een beetje mee uit de voeten kunt. Zolang er straten en wegen zijn, is het geen probleem. Maar……..de route voert vandaag meest door het bos!!! Bospad links, dan weer rechts, enz. Ik ben tig keer aan het dwalen geweest. Dacht je rechtsaf te moeten, was je al een eindje op weg en wees de pijl ineens tóch weer de andere kant op. Rond 12 uur werd het enigszins droog. Weg paraplu. Dat loopt aardig beter.

Het duurt echter niet lang of het begint weer te miezeren. Te weinig om een paraplu op te doen, maar toch. Je wordt er wel nat van. Steeds maar weer als je een foto wilt maken, de lens poetsen. Na een aantal uren kom ik eindelijk bij de eerste picknicktafel van vandaag. Het is dan al 2 uur inmiddels en ik heb wel trek in een boterhammetje. Zitten is er niet bij. Te nat. Dus een staande lunch. Een groepje wandelaars uit de omgeving lopen voorbij zonder een praatje. Hebben het te druk met elkaar. De lunchpauze is van korte duur. Ik heb n.l. totaal geen idee hoe ver het nog is naar Zorgvlied. Even verderop kom ik een echtpaar tegen en vraag hen wat de kortste route naar Zorgvlied is. Ik ben zo langzamerhand wel helemaal klaar met dat bos en de middag vordert al aardig. Zij weten hier aardig de weg en wijzen mij hoe te lopen. Ze schatten dat het nog zo’n 4 á 5 kilometer is.

Ik zet de sokken erin. Het begint weer harder te regenen en de laatste kilometers valt het weer met bakken uit de lucht. Wat ben ik blij als ik het bord Zorgvlied zie met even verderop de kerk. Wat een zaligheid, daar staat de auto. Even Iebele gebeld, dat ik reisvaardig ben en niet meer aan het ronddolen in de bossen. Een pak van zijn hart merk ik wel. Dan terug naar huis. Ben je goed en wel op weg, verschijnt er nog een flauw zonnetje aan de hemel. Niet te gelóven! Heb je de hele dag in de regen gelopen, zit je in de auto naar huis en ja hoor, dan verschijnt die nog. Even stoppen en op de foto vastleggen. Goed half 5 ben ik weer thuis. Het was voor mijn gevoel een lange dag. Hoewel ik alleen lopen over het algemeen niet erg vind, vond ik het op het laatst toch wel erg saai en vooral heel eenzaam in de bossen. Voor mij was het vandaag dan ook “afzien”, maar dat is ook wel eens goed. Het deed me wel een beetje terugdenken aan de Camino, waar je ook met wisselende gevoelens en gedachten rondloopt. Zo was het dus vandaag ook. Volgende keer weer gezellig met ons groepje aan de wandel als m’n hand het tenminste toelaat…………

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code