Domelapad (8) Een (Amerika) – Roden 16 februari 2019.

 

Met een klik op de foto is het hele album te zien.

 

Domelapad (8) Een (Amerika) – Roden 16 februari 2019.

Omdat ik één etappe met het groepje heb gemist, ga ik deze nu in m’n uppie lopen. Dat kan echter alleen nu Iebele bereid is mee te gaan, zodat ik vervoer terug heb. Bussen rijden op dit traject niet, dus vandaar. Ben ik natuurlijk harstikke blij mee!

We rijden eerst naar Roden om daar aan de koffie te gaan. Dit keer is een andere horecagelegenheid open. Gelukkig maar! En…..ze hebben een stempel voor in m’n wandelboekje, dus dat treft helemaal. We zijn de enige gasten op dit vroege tijdstip. Als we ‘s middags terugkomen in Roden is het een totaal ander verhaal: terrassen vol met toeristen, fietsers, wandelaars, enz.

Iebele brengt me naar het kleine dorpje Een. Daar ga ik beginnen. Ik loop dan ook even een stukje niet volgens de app. In het dorpje Steenbergen raadpleeg ik weer de app en ga dan naar de route, die achter het dorp langs loopt. Een mooi paadje volgt even later en gaat over in een breed zandpad. Aan het eind ervan staat bij een huis in de berm een bankje waar ik even neerstrijk om wat te eten. De bewoners hebben gelukkig een Landrover, want ze komen van de andere kant door het bos aangereden. Als ik daar even later loop, is het me wel duidelijk dat zo’n auto hier geen overbodige luxe is. Een mooi pad door het bos volgt.

Zo bereik ik weer een klein dorpje: Roderesch. Langs een paardenliefhebber met op het huis de naam: Ponderosa, even later gevolgd door een Bed&Breakfast, waar ook weer paarden bij het huis staan, Tuinstoelen staan in de zon in de luwte van de schuur. Daar kun je nu met deze heerlijke temperatuur al lekker van de zon genieten! Als ik het restaurant “De Herberg van Es” voorbij ben, heb ik al 2 keer het bord met einde Roderesch gezien, steeds op een ander weggetje.

Na de drukke doorgangsweg te hebben overgestoken kom in een prachtig natuurgebied: Landgoed Mensinge. Dit is echt genieten! Er zijn veel wandelaars op pad, vaak met uitgelaten honden, die naar hartelust vrij kunnen en mogen rennen in dit gebied. Zelfs nemen enkele een duik in een brede sloot of plas. Omdat op de app een uitkijktoren werd aangegeven, wijk ik een klein stukje af om die te beklimmen. Nou, die ziet er wel even anders uit dan ik in gedachten had. Achteraf herken ik ‘m wel, omdat ik hier wel vaker heb gelopen. Hooguit 3 meter hoog, dus da’s niet echt om hoogtevrees van te krijgen. Ga tóch even de treden op om een paar foto’s te maken.

Dan terug naar de route. Eerste stukje terug is simpel, maar ondanks de app, gaat het tóch even mis. Dit vanwege de vele paden in het bos. Dus op m’n schreden gekeerd en al snel weer de juiste route opgepakt. Na een tijdje kom ik uit op de Mensingeweg en dat betekent nog een klein stukje naar Roden. Iebele heeft intussen wat boodschappen gedaan en koffie gedronken. Hij zit in de auto als ik in Roden aankom. Het is er nu gezellig druk. Veel bezoekers op de overvolle terrassen, die genieten van dit vroege lenteweer. Dat gaan wij ook doen en strijken neer bij Het Wapen van Drenthe. We tracteren onszelf op warme appeltaart met ijs, vanillesaus en slagroom! Mmmmm, wat was dát heerlijk!

Dan de auto in en op naar Leek, naar de viswinkel waar we donderdag met ons groepje aan de kibbeling hebben gezeten. En die was zó lekker, dat we nu voor verse vis gaan om thuis te bakken. Dan wil ik nog even naar het rijtuigenmuseum (nu geopend) om te zien of ze een stempel hebben. Vergeefse moeite. Geen stempel of visitekaartje. Krijg wel een vrij groot plaatje mee, dat ik zal moeten verkleinen om het in m’n wandelboekje te plakken. Weer een eindje teruglopen naar de auto en dan toch écht naar huis. Het was een heerlijke, gezellige dag zo samen op pad.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code