Domelapad (11) Paterswolde-Haren 28 februari 2019.

 

Klik op de foto voor de rest van het album.

 

Domelapad (11) Paterswolde-Haren 28 februari 2019.

Al weer de laatste etappe van het mooie Domelapad. In totaal 160 km. van Steenwijk naar Haren. Wat hebben we in afwisselende groepssamenstelling prachtige dagen beleefd. Genoten van alles onderweg, van de verhalen van toevallige passanten, maar ook van elkaars verhalen. Van de diverse landschappen, die we hebben doorkruist, de bijzondere gebouwen en monumenten.

In dikke mist rijd ik richting Paterswolde. Eerst Ate in Drachten oppikken. Nog maar nauwelijks onderweg, hoor ik op de radio niet alleen waarschuwingen wat betreft de mist, maar ook van diverse ongelukken op de snelwegen. Er staat me dus nog het een en ander te wachten wat de files betreft. Het is uitkijken geblazen!!! Dan heb je ook nog van die ‘artiesten”, die n.b. helemaal geen licht voeren. Mistlampen, nou ja, dat is nog tot dáár aan toe, maar helemaal geen verlichting, dan vraag je toch om problemen!!!

Bij Heerenveen geen file, zelfs tot Drachten gaat het goed. Ook het eerste stuk naar Groningen is bij Marum na een ongeluk de file opgelost. Vóór Groningen beland ik dan tóch nog in de file. We komen dus niet op de afgesproken tijd in Paterswolde aan. Gelukkig voor Albert en Liana is de kantine van de sporthal open, dus kunnen ze daar op ons wachten. Met een kwartiertje vertraging arriveren wij ook in de sporthal en gaan eerst met z’n vieren (klein groepje dus vandaag) aan de koffie. Liana heeft nog een “hartversterkertje” voor me meegebracht, maar de fles laten we nog even dicht, ha, ha! Na een stempel in ons boekje gaan we op stap.

De route voert over prachtige landgoederen, waarvan “De Braak” als eerste wordt betreden. Meteen al worden we uitgedaagd om de doolhof in te gaan. Nou, dat was dus inderdaad dolen!!! Maar….we hebben het gered en komen weer op het doorgaande pad terecht. Een leuk intermezzo! Een volgende uitdaging komt in het vizier: een kleine kettingbrug over het water. Albert en ik wagen het erop. Het is echter een brug van stevige planken, die in het midden niet doorzakt in het water, zoals je dat vroeger in speeltuinen had. Jammer voor Liana en Ate, geen waterballet dus!!

Even later lopen we het landgoed Vennebroek in. Prachtig aangelegd park. Heel oude bomen, grote vijverpartij voor het landhuis, prachtige weerspiegelingen in het water. We lopen er helemaal omheen. Maken een praatje met mannen, die leilinden aan het snoeien zijn en vervolgen dan weer onze weg. In de verte zien we tussen de bomen door weer een groot buitenhuis opdoemen. Hoewel we hier wel vaker hebben gelopen, blijft de weg ernaartoe langs het water weer heel mooi. Vooral nu de bomen nog kaal zijn, heb je mooie doorkijkjes naar de grote plas. Zo bereiken we het natuurgebied “Friese Veen” met o.a. een vogelkijkhut, waar Albert ooit al eens heeft geschuild tijdens een zware onweersbui. Vol ongeloof, dat we dit hier aantreffen, passeren we een plek, waar op grote schaal oud ijzer is gestort. Zó maar in de mooie natuur. Er ligt werkelijk van alles te roesten. Je kunt het zo gek niet bedenken! Een confrontatie met onze wegwerpmaatschappij. Een meneer, die de plek kent, gaat foto’s maken om ze te sturen naar de provincie Drenthe. Of het helpt???? Wie zal het zeggen?

Niet veel later komen we bij  het meer dan 100 jaar oude Café “Friescheveen”, dat zowaar geopend is. Ook hier hebben we al veel vaker gebivakkeerd tijdens wandeltochten. ‘s Zomers is het hier een drukte van belang. Groot terras, waar de wandelaars neerstrijken voor een drankje. Er is boten- en kanoverhuur en Albert heeft hier veel herinneringen tijdens de jaren, dat hij actief was in het scouting gebeuren. We gaan aan de soep, kunnen zelfs uit 3 soorten kiezen op deze rustige dag! Dat wordt vanmiddag wel even anders: de dames achter de bar hebben alles al klaar liggen voor de dames en heren, die komen bridgen.

Na deze lange, uitgebreide rust (de afstand is vandaag maar kort, dus vandaar) gaan we de grasdijk op. Aan de linkerkant van de weg mooie, vrijstaande huizen met vrij uitzicht over de vaart en de landerijen. Bij het bord “einde Haren” lopen we achter de woonarken langs, die hier een permanente ligplaats hebben, gezien de voorzieningen: elektriciteit, gas, water, waarvan de leidingen uit de wal/kade komen. De vaart komt uit in het Noord-Willemskanaal, de scheepvaartverbinding tussen de Drentsche Hoofdvaart ten westen van Assen en de stad Groningen. Wij steken via de brug het kanaal over en lopen dan even later zowaar weer Haren in. We maken nog een flinke slinger door deze plaats, waarbij vooral de prachtige, monumentale woningen opvallen. Hier zit wel geld zo te zien!

Een leuke stop hebben we nog bij de oude korenmolen “De Hoop” uit 1843. Sinds mensenheugenis is in de eveneens oude bijgebouwen een dierenspeciaalzaak gevestigd. Ooit in 1920 begonnen in een piepklein winkeltje met eenvoudig voer voor katten en honden, is het nu een enorm grote zaak met opslag onder in de molen. Blij zijn we met het stempel, dat we hier in ons wandelboekje kunnen krijgen. Dan het laatste stukje naar het P&R parkeerterrein bij het station van Haren, waar bouwactiviteiten plaatsvinden in het kader van “Ontwikkeling stationsgebied Haren”. Voornaamste punt is de aanleg van een tunnel onder het spoor door. We stappen hier bij Albert in de auto, die ons terugbrengt naar Paterswolde, waar de andere auto’s staan. Daar nemen we afscheid van elkaar. Jammer, dat dit de laatste etappe was. Maar……we gaan volgende week donderdag weer verheugd verder met het Pronkjewailpad (noordroute), waarvan we nog enkele etappes niet hebben gelopen. En dan, vanaf eind maart: de openingswandelingen voor voorlopers van de nieuw ontwikkelde zuidroute van het Pronkjewailpad, dat dit jaar kan worden gelopen. Dus…….voorlopig nog geen einde aan het “buitenspelen”, zoals Liana pleegt te zeggen!! Alles natuurlijk bij leven en welzijn, maar dat geldt uiteraard voor ons allemaal.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code