Pronkjewailpad Noordroute (12) Leens – Eenrum 7 maart 2019.

 

Album bekijken? Klik op de foto.

 

Pronkjewailpad Noordroute (12) Leens – Eenrum 7 maart 2019.

Om 5 uur ‘s ochtends word ik al wakker van het gekletter van de regen en dat is om half 7 als ik opsta nóg zo. Iebele vraagt dan ook: “ben je echt van plan met dit weer te gaan wandelen?” Het antwoord is:  ja, want na raadpleging van de buienradar is duidelijk, dat het in de loop van de ochtend droog zal worden en ook blijven, dus gaan met die banaan!

Gelukkig tref ik het wat betreft de files. Niets aan de hand op de weg naar Drachten. Het is wél enorm uitkijken met die hoosbuien onderweg. In Drachten stappen Ate en ik bij Liana in de auto en rijden we naar Mensingeweer, waar we net als Albert de auto gaan parkeren om vandaar met de bus naar Leens te vertrekken. We zien af van dat laatste en gaan met 1 auto naar Leens en kunnen dan later weer met 1 auto de andere in Leens ophalen. Mooi bedacht, maar……het heeft nog een staartje. Straks meer daarover.

We gaan eerst naar de bakkerij, die een gezellige lunchroom heeft, waar we aan de koffie gaan met wat lekkers erbij. Leuke dingen zijn hier te koop: Grunneger Mollebonen, Grunneger klokje, enz. Wij krijgen zelfs bij de koffie een heerlijk likeurtje met slagroom! Dát is nog eens een mooi begin van onze wandeldag. Als we de bakker verlaten, regent het nog steeds. Goed ingepakt in poncho’s, regenbroeken, enz. gaan we op pad. Bij het passeren van de auto van Liana, besluit ik m’n autosleutels in haar auto achter te laten. En…..Albert volgt mijn voorbeeld! Niemand die op dat moment denkt: ho, ho, dat kan niet, die sleutels moeten mee! We gaan dan ook welgemoed op pad. Pas heel veel later realiseren we ons, dat we bij terugkomst in Mensingeweer dus niet in de daar gereedstaande auto kunnen stappen. Maar geen nood, er rijdt een bus. Krijgen we ook deze dag tóch nog weer even het schoolreisje-gevoel!

Als we bij de Borg “Verhildersum” belanden, is het inmiddels droog geworden. Heerlijk! Wel ligt hier een obstakel in de route. Er wordt een nieuwe brug gemaakt, dus een omweg door een soppig, nat weiland. Geen probleem. Even verderop wordt de laatste hand gelegd aan weer een nieuwe brug. Er moeten nog een paar planken bevestigd worden, maar we kunnen er overheen. Op het grote landgoed vind je oude bomen met Groningse appelrassen. Kleine takken (enten) afkomstig van de oude bomen, staan in een weiland. Even verderop een perceel met oude  landbouwgewassen. Albert weet er veel over te vertellen. Leuk! Via het “Ede Staalpad” bereiken we Wehe-den-Hoorn.

Ede Ulfert Staal (Warffum2 augustus 1941 – Delfzijl22 juli 1986) was leraar Engels en streektaalzanger en –dichter. Hij is bekend geworden met door hemzelf geschreven en gezongen Groningse liedjes over het leven op het Groningse platteland.  Een groot deel van zijn jeugd woonde de jonge Staal in Leens. Toen de Groninger eenmaal zijn eigen gezin had, verhuisde hij geregeld. Zo woonde hij bijvoorbeeld in boerderijen in Delfzijl, Wehe-den Hoorn, Nieuw-Scheemda, Nieuw Statenzijl, Nieuw Beerta en Farmsum”.  Heel bekend is hij geworden door het prachtige lied: ‘t Het nog nooit, nog nooit zo donker west
of ‘t wer altied wel weer licht

Wehe-den-Hoorn, ik heb wat met dit dorp. In de winter van 2013 (tijdens de Winter Vierdaagse, de “Noorder Rondtochten”) heb ik hier gelogeerd in een fantastische Bed & Breakfast, een boerderij gelegen aan de Hoornse Vaart. De Hoornse Vaart, ook Hulpkanaal over den Hoorn genoemd, is een kanaal in de gemeente Het Hogeland of Hoogelaand in de provincie Groningen. Het kanaal werd aangelegd in de 19e eeuw. Het kanaal is deels aangelegd in de loop van de verdwenen rivier de Swalve. Albert en ik nemen nog even een kijkje bij de mooie boerderij. Helaas is er niemand thuis.

Een paar keer steken we deze vaart over op onze tocht over het Hogeland. Nu inmiddels ook de zon tevoorschijn is gekomen, is het weer zó genieten van dit prachtige, weidse landschap. Omdat het inmiddels lunchtijd is, strijken we neer in een heel oude kroeg “Hoornstertil” met z’n terras aan de Hoornse Vaart. Vandaag geen terrasweer, je kunt het water wel inwaaien, zó stormt het! Wij zoeken de warmte op. Er is veel te zien in deze bijzondere horecagelegenheid, die tot onze blijdschap vandaag open is. Trouwens, ook over de stempelposten hebben we niet te klagen. Hoewel het Pronkjewailpad officieel pas per 1 april weer open gaat, kunnen we op veel plekken tóch al een stempel scoren. Helemaal super, want je moet ze wél hebben om bij voltooiing van de Noordroute de medaille te krijgen.

Na de koffiepauze weer verder. Al van verre is de toren van de kerk van Eenrum te zien, evenals de molen. Een heel mooi, oud dorp op het Hogeland.  De route slingert door het dorp, langs Kaarsenmakerij Wilhelmus, het Molenplein op om de Korenmolen De Lelie in al z’n glorie te bewonderen, werpen een blik in Abrahams Mosterdmakerij met Restaurant om vervolgens weer in het centrum van het dorp te belanden. Als Liana de kruk van de kerkdeur probeert, gaat die zowaar open. Geweldig! Iemand is binnen om naar het uurwerk te gaan. Wij mogen de kerk bekijken en krijgen ook nog eens veel te horen over de kerk zelf, maar ook over het 11e eeuwse doopvont en andere belangrijke zaken. Heel interessant.

We lopen nog een ommetje aan de rand van het dorp, dwars door een grote plantenkwekerij. Als we het dorp verlaten, komen we langs een bushalte. En dan is de keus snel gemaakt. De bus komt over 10 minuten, dus even wachten en met een paar minuten zijn we dan terug in Leens. Nu nog wel even met elkaar Albert naar zijn auto in Mensingeweer brengen en dan op huis aan. Maar niet na eerst nog even in Zoutkamp aan te gaan bij de grote vishandel van Geale Postma. We weten, dat we hier heerlijke, verse vis kunnen kopen. De kibbeling en het kleine, gebakken poontje smaken ons best. De verse vis gaat mee naar huis. Al met al is het tóch nog wel een latertje geworden. Maar dat is nu zo leuk van het lopen van dit pad. Je maakt van alles mee, praat met deze en gene, bekijkt het een en ander en de tijd vliegt voorbij. Het is al een redelijk lang verhaal geworden, maar ik zou nog véél meer over deze dag kunnen vertellen, maar dat voert te ver. We hebben weer een prachtige dag gehad met elkaar.

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code