IJsselmeer verandert in onstuimige zee door stormachtige wind 16 maart 2019.

 

Klik op de foto om het album te zien.

 

IJsselmeer verandert in onstuimige zee door stormachtige wind 16 maart 2019.

Vanwege de langdurige regen maar besloten om niet te gaan wandelen. ‘s Middags even ritje langs de IJsselmeerkust gemaakt. En dat is zoals altijd weer genieten.

Op het hoge Rode Klif bij Warns, stap ik de auto uit. Kan me bijna niet staande houden, zó hard waait het met daarbij flinke windstoten. Moet dan ook alle zeilen bijzetten om overeind te blijven en ook het stil houden van de camera is knap lastig. Machtig mooi is hier vanaf deze hoogte het uitzicht op het IJsselmeer met woeste golven met schuimkoppen. Ook het geluid is indrukwekkend. Als je niet beter wist, zou je denken langs het strand te lopen met een flinke branding.

We dalen weer naar beneden. Het water is op veel plaatsen over het lage zomerdijkje gespoeld en heeft de graslanden erachter onder water gezet. Het komt op plekken tot aan de dijk. Ook in de rietvelden staat het water behoorlijk hoog. Waar zouden de reeën nu zitten vraag ik me af.

Zo bereiken we Laaxum (in het Fries Laaksum), het kleinste haventje van Europa. Ook hier woeste golven, die tegen de pieren en de muur beuken. Hoog opspattend water. De oude vissersboot van Yke, ligt goed vast, maar slingert constant heen en weer. Het paviljoen is gesloten. Een enkele auto en camper op het parkeerterrein. Een paar mensen wagen zich buiten de auto, maar houden het al snel voor gezien en duiken de auto weer in. Tóch heeft het wat om hier even te kijken met dit weer. Ach in alle jaargetijden is het hier genieten.

Even later rijden we door het dorpje Mirns, waar bij vrijwel elk huis wel een bord in de tuin staat met de tekst: “Zandindustrie, NEE”. Ik heb ook nog het plakkaat op m’n raam, want zolang dit onzalige plan nog niet van tafel is (er dreigt nog een gang naar de Raad van State door de firma Smals), rekenen we ons nog niet rijk. Pas als het definitief wordt afgeblazen, zullen we allemaal de protestborden en pamfletten wel verwijderen.

Dan op naar Strandpaviljoen het Mirnser Klif. Strand is niet meer te zien, helemaal ondergelopen. Zijn hier tijdens de weekenden met harde wind tientallen kitesurfers bezig, nu is er slechts één persoon, die de strijd met de elementen aangaat en de storm trotseert. Ook nu waait het nog zó hard, dat we de luwte van het Paviljoen opzoeken, waar het lekker warm is. En in vergelijking met andere zaterdagen onvoorstelbaar rustig. Dus….een mooi plekje bij het raam, kopje koffie erbij en genieten maar van de capriolen van de surfer. Met vliegende vaart “scheert” hij over en door de behoorlijke golven om even later hoge sprongen te maken. Je moet het maar kúnnen!!! We luisteren naar gesprekken van een paar kenners, jongemannen, die zo te horen al over de hele wereld hebben gezworven om op ideale plekken te kitesurfen. Ik hoor Zuid-Afrika vallen, maar ook Nieuw-Zeeland. Dure hobby als je zulke verre reizen maakt.

Na nog een lekker hapje gaan we weer op huis aan. Het einde van een grauwe, grijze, onstuimige middag aan de prachtige IJsselmeerkust.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code