Pronkjewailpad Zuidroute (1) Groningen-Garmerwolde 4 april 2019.

 

Op de foto klikken om het album te bekijken.

 

Pronkjewailpad Zuidroute (1) Groningen-Garmerwolde 4 april 2019.

Vandaag de eerste dag, dat het Pronkjewailpad weer kan worden gelopen. Zowel de Noordroute, die vorig jaar al tot stand was gekomen als de nu ontwikkelde Zuidroute. Op donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag zijn de stempelposten geopend.

Het groepje, waar ik vorig jaar ook steeds mee heb gelopen, heeft vorige week de openingsdagen van de nieuwe Zuidroute verkend. Helaas heb ik dit niet mee kunnen maken. Nu ga ik weer met ze op pad. Best spannend hoe het zal gaan. Ik prijs me gelukkig, dat een iets lager tempo en af en toe even stilstaan voor m’n maatjes geen enkel probleem is! En daarom durf ik het wel aan. Ook kan ik ev. eerder de bus terug pakken. Een geruststellende gedachte. Gelukkig is het niet nodig geweest.

We rijden vanuit verschillende plaatsen naar de P&R parkeerplekken rond de stad Groningen en pakken vandaar de bus naar het centrum, waar we elkaar treffen bij het VVV-kantoor. Daar zijn al veel meer wandelaars verzameld, die óf hun stempelkaart nog moeten registreren óf zoals wij een eerste stempel krijgen. Dan naar de Martinikerk, waar we het mooiste stempel krijgen: een oud zegel van de Martinikerk, geplaatst door een vertegenwoordiger van de “Vrienden van de Martinikerk”, de heer Jan Derksen, die ons heel vriendelijk ontvangt en geduldig de stempelkaarten en wandelboekjes van een stempel voorziet.

Omdat we al even onderweg zijn, duiken we eerst de kroeg in voor een bakje koffie. We zijn vandaag met z’n vijven en gaan goedgemutst op pad. Dwars door het oude centrum met mooie gevels, veel kroegen met bijzondere namen, zoals b.v. Grand Café “De Biechtstoel” met een heuse biechtstoel buiten en mooie beelden achter de ramen. Pittoreske hofjes, waar we uiteraard even doorheen lopen. Door een wijk met bijzondere huizen, langs een park, waar de treurwilgen aan de waterkant staan, omgeven door een lichtgroen waas van uitbuitende takken. Prachtig! Jammer, dat het zo triest en grauw is (de eerste druppels regen voelen we al). We steken het Eemskanaal over.

Niet veel later krijgen we een snackbar in zicht: “Smulcorner”. We hebben wel trek in iets (ondanks, dat we natuurlijk wel brood bij ons hebben!!), maar m’n wandelmaatjes gaan voor een echte Groningse snack: de eierbal en kijken of ze die hier kunnen krijgen.  Afgelopen zondag, bij de afsluiting van de openingsdagen, kregen ze als verrassing deze snack en die smaakt naar meer!!! Ik ben benieuwd, want heb geen idee wat ik me daarbij moet voorstellen. We hebben geluk, want ook hier is deze lekkernij te koop. Het is een soort grote bitterbal, gevuld met een hardgekookt ei met kerrysaus. En ik moet zeggen ik vond het heerlijk!! Hij vult echter zó goed je maag, dat de boterhammen voorlopig wel in de rugzak kunnen blijven!

Het is inmiddels behoorlijk gaan regenen, dus…..capes aan, paraplu op en daar gaan we weer. Al vrij snel bereiken we het dorpje Noorddijk met z’n mooie kerk. De stempelpost, waar we al eerder waren, bevindt zich in een verbouwd schuurtje achter de kerk. Dan lopen we door het Bevrijdingsbos over het Kinderrechtenpad. Op diverse stenen staan spreuken, die betrekking hebben op de rechten die kinderen hebben, zoals b.v.: kinderen hebben recht op goed onderwijs of kinderen hebben recht op gelijke kansen, enz. Door iemand, die in de omgeving woont, worden we erop geattendeerd, dat de weg doodloopt. We denken, dat het wel mee zal vallen, maar……dat hebben we dus verkeerd gedacht. Een grote wegversperring met hekken, die scheef naar de waterkant aflopen. Tja, goede raad is duur. Omlopen is niet ons ding, dus……tillen, sjorren, trekken en ….ja hoor, we krijgen het zó ver van z’n plaats, dat we zonder natte voeten te krijgen er omheen kunnen! Vrouwen het zwakke geslacht???? Ik denk het niet!!

We kunnen nu mooi doorlopen naar Garmerwolde, waar in de prachtige, oude kerk weer een stempelpost is ingericht. We nemen plaats in de kerkbanken, eten een boterhammetje en tikken een eitje. Ziezo, we kunnen er weer tegen. Nu nog een paar kilometer langs het Eemskanaal en bij de Borgbrug houden we het voor vandaag voor gezien. Er is een bushalte in de buurt. De bus brengt ons respectievelijk naar het hoofdstation van Groningen en verder naar de parkeerterreinen, waar de auto’s staan. Ik heb het hele stuk gelukkig mee kunnen lopen. Weliswaar niet zonder pijn, maar het was uit te houden en een paar paracetamolletjes willen ook nog wel eens helpen, ha, ha! Ik ben zó blij, dat ik dit weer heb kunnen doen. Dat geeft de burger moed!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code