Dinsdag wandeltocht rondje Nijemirdum 16 april 2019.

 

Op de foto klikken om alle foto’s te bekijken.

 

Dinsdag wandeltocht rondje Nijemirdum 16 april 2019.

En dan is het zó maar weer de laatste wandeldag van onze dinsdaggroep van het seizoen 2018/2019. Wat vliegt de tijd!!!

Vandaag is de organisatie van deze laatste tocht in handen van Siep en Roelie (het grootste aandeel) en mijn persoontje. Het is inmiddels eigenlijk al traditie: deze laatste tocht in het mooie Gaasterland. Net zoals de start al traditioneel plaatsvindt in Het Bildt. Onze uitvalsbasis vandaag ligt in het dorp Nijemirdum (in het Fries: Nijemardum).

Het dorp is waarschijnlijk rond 1200 ontstaan als een nieuwe nederzetting op het noordelijkste puntje van de zandrug waarop Oudemirdum al lag. De plaatsnaam verwijst ook naar het feit dat het een nieuwe satellietnederzetting was van Mirdum (Meretha), dat later Oudemirdum is geworden. De eerste vermelding van Nijenmirdum is zover bekend in 1399, als Nuwe Merden. In 1412 werd het vermeld als Neemardum, in 1482 als Nieumardum, in 1493 als Nyemerden, in 1579 als Niemardum en 1718 als Nye Merdum.                                                            De Kerktoren van Nijemirdum is het oudste gebouw van het dorp. Deze stamt uit de tweede helft van de 14e eeuw. Van oorsprong stond er ook een kerk bij, maar deze werd in de 2e helft van de 18e eeuw afgebroken. Die kerk was na 1516 al eens afgebroken en herbouwd nadat het door Bourgondiërs in de brand was gestoken.                                                                                           Er was in die tijd sprake van een vrij omvangrijk dorp. In de 18e eeuw was er leegloop, het dorp bloedde zo bijna dood. Op het eind van die eeuw werd de kerk afgebroken en was er alleen nog sprake van verspreide bewoning. In 1840 is er sprake van 22 woningen verspreid over het dorpsgebied, incluis de buurtschappen Huiteburen en Hooibergen.

Deze keer hebben we ook een uitnodiging gestuurd naar de “oudgedienden” van de groep, die jaren hebben meegelopen. Dit, omdat we hebben bedacht deze wandelochtend af te sluiten met een heus 3-gangen diner, verzorgd door het beheerdersechtpaar van het Doarpshûs in Nijemirdum, het echtpaar Rienstra. Het is w.s. hun laatste klus, want ze hebben besloten te stoppen met het Doarpshûs.

Blij verrast zijn we, dat enkelen op de uitnodiging zijn ingegaan en ze worden dan ook heel hartelijk verwelkomd. Ze zijn zelfs als eerste aanwezig!!! En verheugen zich op het weerzien. Zoals altijd eerst aan de koffie met een feestelijk stukje oranjekoek. We zijn met in totaal 28 personen, waarvan sommige niet gaan lopen, maar de fiets mee hebben genomen, omdat ze niet meer zo goed ter been zijn. Ook gaan enkele oud-leden een ommetje in de buurt van het dorp doen. In ieder geval treffen we elkaar weer rond de klok van 12 uur is de bedoeling.

Siep heeft de route uitgezet, waarvan de langste afstand zo’n 10 km. is. Onderweg kan echter gekozen worden om eerder af te slaan en terug te lopen naar het dorp. Dat laatste ga ik doen met nog 3 andere wandelaars. Het is een fantastisch mooie voorjaarsdag. Eerst nog wat fris, maar met de zon op de rug en in de luwte van het bos, is het heerlijk om te lopen. Wat is de natuur toch prachtig in dit jaargetijde. Alles bot uit, bomen staan in bloei, vogels zingen het hoogste lied en ja, dan is het voor ons allemaal genieten!!!

Bij het Jeneverdykje, waar we ooit al eens ter gelegenheid van mijn verjaardag aan de borrel hebben gezeten!!!, scheiden onze wegen.  Het Jeneverdykje, ook weer zo’n aparte naam voor een paadje. Wordt al zo’n 200 jaar geleden vermeld in een oude atlas. Vroeger was Kippenburg een kroeg en de bewoners van Nijemirdum, die daar wel eens een borreltje gingen halen, zouden dit pad daarom wel eens zo genoemd kunnen hebben. Wij volgen dit mooie paadje en na een stukje asfaltweg lopen we het schelpenpad, het Wylânsdykje op terug naar het dorp. We hebben nog tijd genoeg, dus gaan we naar de Algemene Begraafplaats met daarop de al van verre zichtbare toren.

Op de begraafplaats van Nijemirdum liggen 18 Ambonezen begraven. Zij waren na de oorlog naar Nederland gekomen. Een grote groep kwam in Gaasterland en woonde in een barakkenkamp op de Wyldemerk. Ze waren moslims en hadden er ook een moskee. Op de foto de steen van de Imam Achmed Tan met Arabische lettertekens. Alle graven hebben op het hoofd- en voeteneinde een steen. De reden is dat, waar zij vandaan kwamen (Ambon) zij niet op een kerkhof begraven werden, maar waar ze maar wilden. Om niet over het graf te lopen werd er aan beide kanten een steen geplaatst. Ook op de graven hier is eeuwige grafrust van toepassing.

Op de Algemene Begraafplaats van Nijemirdum rusten ook negen gesneuvelde vliegeniers uit het Gemenebest, zes uit het Verenigd Koninkrijk en drie Canadezen. Twee van hen zijn niet geïdentificeerd.

Na dit bezoek aan de toch wel bijzondere begraafplaats lopen we naar het Doarpshûs, waar we eerst iets gaan drinken. Intussen is de maaltijd klaar en gaan we naar een andere ruimte, waar de tafels gedekt zijn. Allereerst gaan we aan de soep, die heerlijk smaakt. Dan kunnen we kiezen uit verschillende gerechten. Het is een gezellig samenzijn zo met z’n allen aan de maaltijd. Veel verhalen doen de ronde over vervlogen tijden. Herinneringen worden opgehaald. Tot slot is er nog een stukje ijstaart.

En dan komt toch het onvermijdelijke moment van afscheid nemen. Voor de meesten van ons is dat tot het volgende seizoen als we in september weer van start gaan. Voor de anderen is het een vraag: wanneer zullen we elkaar weer zien? Hopelijk in december als we weer de kerstbrunch hebben in Wijnjewoude.

Met een warm gevoel aan deze heerlijke dag keer ik met Iebele huiswaarts.

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code