Pronkjewailpad Zuidroute (3) Slochteren-Nieuw Scheemda 18 april 2019.

 

Op de foto klikken om het album te bekijken.

 

Pronkjewailpad Zuidroute (3) Slochteren-Nieuw Scheemda 18 april 2019.

Mooi op tijd ben ik bij Liana.en stap bij haar in de auto. Jelle is vandaag ook van de partij. Hij gaat in de omgeving, waar wij gaan lopen, een fietstochtje maken. We treffen Albert en Hilly op de afgesproken plek en gaan met één auto eerst naar Schildwolde. Omdat we daar in de buurt gaan lopen, heeft Roelie ons uitgenodigd om bij haar koffie te komen drinken. Nou, daar hoeven we niet lang over na te denken om hier met “ja” op te reageren. In de mooie tuin staat op het terras alles al klaar. We zitten heerlijk in de ochtendzon en genieten van de koffie met een lekkere “Paaskoek” erbij + paaseitjes. Maar natuurlijk vooral van het weerzien en de verhalen.

Hoewel het supergezellig is, moeten we ons losscheuren, want de wandeldag moet nog beginnen! De fiets gaat van de auto en wij vertrekken naar Slochteren, waar we de vorige keer zijn geëindigd. Na een stempel te hebben gehaald bij de Fraeylemaborg, is het dan echt tijd om op pad te gaan. Het is heerlijk lenteweer, volop zon met een aangenaam fris windje. We laten het dorp achter ons en gaan de wijde wereld in. Alles is nu zo prachtig in de natuur. Fris groen, bloesem, akkers met knalgeel bloeiend koolzaad, dat prachtig afsteekt tegen de strakblauwe lucht. Het begint zo langzamerhand een telkens terugkerend woord te worden: GENIETEN!

Zo bereiken we het dorp Noordbroek. Prachtige, voorname huizen voor de boerderijen, die iets zeggen over de rijkdom van dit dorp. We passeren Nederlands oudste boerderij van het Oldambster type uit 1579! Heel bijzonder en nog puntgaaf! Niet veel later komen we bij de heel oude, monumentale kerk. Bij een ommetje rond de kerk zie ik, dat er een deur openstaat en sein de rest van ons groepje even in. Wat hébben we weer geluk. We kunnen zo de kerk binnenstappen en raken meteen onder de indruk van al het moois wat hier aan Middeleeuwse schilderingen tevoorschijn is gekomen nadat de kalklaag, die de muren en gewelven bedekte, is verwijderd. Een aanwezige meneer weet boeiend te vertellen over wat er allemaal op de schilderingen is te zien. Schitterend! Tot onze blijdschap kunnen we hier ook nog een stempel krijgen. De dag is nog maar nét begonnen, maar kan wat ons betreft na dit verrassende bezoek al niet meer stuk.

Bij molen de “Noordstar” zit het ons niet mee. Een daar wonende dame vertelt ons, dat de molenaar per ongeluk het stempel in z’n zak heeft gestopt en mee naar huis genomen. Jammer, dan maar even digitaal stempelen, hoewel we natuurlijk liever voor het “echie” gaan. Even later passeren we een gezellig terras, dat bij een Zorgcentrum “Lijwiekstee” blijkt te horen. Het is al weer een tijdje geleden, dat we aan de koffie zaten, dus lopen we hier naar binnen. We worden buitengewoon hartelijk verwelkomd. Koffie, punt appeltaart met slagroom voorzien van een paaseitje. De dame, die ons heeft ontvangen, wil heel graag stempelpost worden van het Pronkjewailpad, dus meteen de organisator geappt en het contact is gelegd. Zou leuk zijn voor deze instelling, want er komen natuurlijk heel veel wandelaars langs de komende maanden.

Na dit gezellige intermezzo weer verder door het mooie dorp. Passeren een voormalig schooltje met op het dak een torentje met carillon. Even verderop “stroffelstenen” , een blijvende herinnering aan de Joodse bewoners in dit dorp, die gedeporteerd en vermoord zijn in de Tweede Wereldoorlog. Aan het eind van het dorp de grote Wijnhandel van Jos Beeres, waar we een kijkje gaan nemen. Onvoorstelbaar de hoeveelheid wijnen, die hier te koop zijn. Ook hier weer een mooi stempel op de stempelkaart. Hoewel het verleidelijk is, gaan we niet tot aankoop van een fles wijn over, want die moet je dan wel nog de rest van de dag meezeulen in je rugtas.

We verlaten het dorp en genieten van het weidse, Groningse land. Nou ja, genieten? Voor mij even wat minder. De benen vinden het wel genoeg voor vandaag. Op een plek bij een zendmast blijf ik achter en loopt de rest nog door. Dat blijkt echter wat langer te zijn dan gedacht. De daar aanwezige bank staat pál op de toch wel frisse oostenwind. En dan duurt een uur wél lang. Ik “vlij” me dan ook maar neer op een berg zand, vermengd met ???? geen idee, maar het is vrij hard. Wél heb ik nu luwte en is het niet meer zo koud. En dan……het bevrijdende geluid van een claxon. Instappen en op naar Slochteren, waar Jelle al bij de auto staat te wachten. Zo is er weer een einde gekomen aan een prachtige dag op het Pronkjewailpad, waar je altijd wel iets beleeft en verrassende ontmoetingen hebt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code