Pronkjewailpad Zuidroute Hoogezand-Waterhuizen 20 april 2019.

 

Klik op de foto om het hele album te bekijken.

 

Pronkjewailpad Zuidroute Hoogezand-Waterhuizen 20 april 2019.

Vandaag ga ik weer een stukje van het Pronkjewailpad lopen. En ik ben zo bevoorrecht, dat Iebele meegaat, want anders zou het een stuk lastiger zijn. Mijn wandelmaatjes hebben dit n.l. al gelopen tijdens de Openingsdagen van het pad. Ik moest toen helaas opgeven. Dus nu maar even een inhaalslag plegen, ha, ha.

We rijden naar Hoogezand, waar ik zal gaan starten, maar niet nadat we eerst aan de koffie gaan in Limburgia, een speciaalzaak met Limburgse vlaaien en heerlijke chocolade. Zou graag iets mee willen nemen voor de Pasen, maar ja, dan moet het de hele dag in de auto liggen en dat lijkt me niet zo’n goed plan met dit warme weer. Dus nemen we nu bij de koffie een stuk vlaai en oh, wat is dit heerlijk. Zulke lekkere vlaai heb ik nog niet eerder geproefd. Mmmmmm!!!!!

Na de koffie even een paar stempels in Hoogezand proberen te scoren. Nou, vergeet het maar. Gelukkig is het Nationaal Busmuseum (ook een stempelpost) open. Iebele gaat zich hier een tijdje vermaken tussen de oude voertuigen, terwijl ik op pad ga. Al snel loop ik buiten Hoogezand en ben even later bij de molen “Mulder-Pot”in Kropswolde. De winkel in de molen is gesloten, maar hier is het goed geregeld wat het stempelen betreft. Een briefje op de deur vermeldt waar ik de sleutel van het stempelkastje kan vinden. Het stempelkastje is een metalen medicijnkastje (vandalisme “proof'” dus) en binnenin ligt het stempel met ook nog een attentie (een Pronkjewail).

Net voor de molen sla ik het Molenpad in, dat door de Kropswolderbuitenpolder loopt. Een mooi, vrij ruig natuurgebied. Het betonnen fietspad wordt vandaag druk bereden door fietsers op allerlei soorten fietsen. De snelheid waarmee door sommigen wordt gereden, jaagt me af en toe de stuipen op het lijf. De oudjes (ben er zelf één van! zonder elektrische fiets trouwens) racen me met een bloedgang voorbij op hun elektrische fietsen met ook nog eens de wind in de rug. Ik loop dan ook continu angstvallig links op het fietspad. Moet er toch niet aan denken om hier aangereden te worden! Het is inmiddels flink warm geworden en schaduw is hier niet of nauwelijks te vinden. Bankjes om even te zitten zijn hier schaars.

Bij Molen “Koetse Tibbe” (een Amerikaanse windmotor) is volgens de app een stempelpost, alleen ‘s zondags onbemand, maar om die reden is een stempelkastje geplaatst, zodat je tóch een stempel kunt bemachtigen. Nou, dat pakt wel even héél anders uit! Ten eerste is de molen ook vandaag, op zaterdag dus, onbemand. Maar wat erger is, het hele stempelkastje is verdwenen. Een latje met daarop schroeven laat zien, dat het er in een nog heel kort verleden heeft gezeten. Wat bezielt lui toch om stempelkastjes weg te halen, te vernielen of een stempel mee te nemen? Dat is nu al zó vaak gebeurd. Te triest voor woorden. Gelukkig hebben we met de app op de telefoon de mogelijkheid om digitaal te stempelen, maar leuk is anders!

Verder weer op het lange fietspad. Rechts komt tig keer een trein voorbij razen. Ik kan de tel niet meer bijhouden, zó vaak vanuit beide richtingen een langskomende trein. Achter de rails aan de andere kant van een breed vaarwater hoge fabrieken en scheepswerven. In de verte is de skyline van de stad Groningen duidelijk zichtbaar en komt steeds dichterbij.

Dan valt m’n oog op een bord met de aanwijzing: Vogelkijkhut. Dat lijkt me wel wat, dus wijk ik af van de route en ga een graspad op. Best wel een eind lopen, maar al wat ik zie: geen vogelkijkhut. Wél doemt voor me weer een windmolen op. Misschien is ie daar in de buurt te vinden. Niet dus. De molen staat in een prachtig stuk en heet: de Putter. Foto’s gemaakt en maar weer onverrichterzake teruggekeerd naar de route. Kom ik een echtpaar tegen, gewapend met verrekijkers, die als hobby hebben: vogels spotten. Ik vraag hen of zij weten waar die vogelkijkhut is. Ze hebben geen idee. We raken even aan de praat en wijzen mij op een stel bijzondere futen, die daar rondzwemmen: de geoorde fuut. Had er nog nooit van gehoord, maar leuk om onderweg nog weer iets te leren!

Na deze ontmoeting ben ik bijna weer op de oorspronkelijke route en bel Iebele maar even om te zeggen waar ik uithang. Hij zit al bij het van der Valk hotel, het eindpunt van mijn wandeling. Zal nog even geduld moeten hebben, want ik ben er nog niet. Bij een “Hoogholtje” (Gronings voor een hoge, houten brug) staat een marmeren picknicktafel en die staat er zó uitnodigend, dat ik even neerstrijk om wat te eten en te drinken. Nu is het niet meer zó ver en loop ik over de brug bij Waterhuizen, steek de weg over en bereik niet veel later het Hotel. Pfffff, blij dat ik in de schaduw op het terras kan gaan genieten van een koud drankje. De wandelaars krijgen hier als Pronkjewail een attentie in de vorm van twee brokken heerlijke koek. Na weer een beetje afgekoeld en uitgerust te zijn, stappen we in de auto.

Niet om naar huis te gaan. Nee, ik ga nog op stempeljacht! Tijdens het voorlopen van het stuk Veendam-Hoogezand waren er uiteraard nog geen stempelposten. Die zijn er nu dus wél en aangezien ik geen zin heb om dat stuk twee keer te lopen( gebruik m’n energie liever om de hele Zuidroute te voltooien), rijden we er even langs. Bovendien vind ik het leuk, dat Iebele nu ook de Cultuurwerkplaats in Borgercompagnie kan zien. Hier zijn wij toentertijd zó hartelijk en gastvrij ontvangen en werd er meteen positief gereageerd op onze vraag om stempelpost te willen worden, dat ik hier beslist even langs wil. En wéér is de ontvangst allerhartelijkst. Het stempelgebeuren staat buiten bij de boerderij in de berm. Bang voor vandalen is Peter, de eigenaar, niet. Ik hoop, dat hij gelijk krijgt en alles intact blijft. Peter neemt ons mee naar het theater, waar hij volop aan het werk is met het isoleren van het plafond. Dikke platen isolatiemateriaal worden in vrolijke kleuren geverfd en dan tussen de balken geplaatst. We krijgen een koel drankje en zitten met z’n drieën nog gezellig te praten.

Maar, ik moet opschieten, want om 5 uur gaan de stempelposten dicht en ik moet er nog een paar hebben. Het lukt allemaal wonderwel en dus heb ik een voldaan, dat ik dit gedeelte nu ook afgerond heb. M’n wandelmaatjes hebben echter tijdens de Openingsdagen (een week lang) al een groot aantal kilometers in het Westerkwartier afgelegd, dus……..ik heb nog het een en ander in te halen. Af en toe op pad met Iebele als particulier chauffeur gaat dat wel lukken hoop ik.

Het is inmiddels al vrij laat geworden. We besluiten dan ook om terug te keren naar van der Valk en daar een hapje te gaan eten. Heerlijk buiten op het terras. En we zijn bepaald niet de enigen, die hier zijn neergestreken. Tóch zitten we vrij snel te genieten van de gerechten (ik begrijp nooit hoe ze dat voor elkaar krijgen om én zo veel mensen binnen een kort tijdsbestek van eten te voorzien, én ook nog eens al die diverse soorten vlees en vis op voorraad te hebben). Na nog een kopje koffie, geserveerd met een tableau met allerlei heerlijkheden, keren we huiswaarts na een prachtige dag. Gedeeltelijk samen doorgebracht, gedeeltelijk apart, maar beide volop genoten van alles.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code