Pronkjewailpad Zuidroute (6) Finsterwolde-Bad Nieuweschans 2 mei 2019.

 

Op de foto klikken om het hele album te bekijken.

 

Pronkjewailpad Zuidroute (6) Finsterwolde-Bad Nieuweschans 2 mei 2019.

Vandaag gaan Albert en ik met z’n tweeën op stap. Sommigen van ons groepje zijn verhinderd, twee gaan vandaag een “inhaalslag” doen en zoals later zal blijken, arriveren zij ook in Bad Nieuweschans. Top!

Na het vervoer te hebben geregeld: één auto op het eindpunt en één bij de start, gaan we eerst naar het Weefcentrum van Marja Wik. We zijn daar de vorige keer geëindigd, maar waren te laat om nog een draadje te weven aan de 20 meter lange loper, die aan het eind van dit PWP-seizoen naar Groningen gaat, waar de wandelaars er dan over heen mogen lopen de Martinikerk in. Er is inmiddels al 1 meter geweven en de animo is zó groot, dat Marja vreest, dat de ketting van 20 meter, die zij heeft opgespannen, wel eens niet voldoende zou kunnen zijn om alle wandelaars aan dit project te kunnen laten deelnemen.

Na dit leuke begin van de dag gaan we dan toch echt aan de wandel, waarbij we weer door voor mij onbekende dorpjes komen, zoals Ganzedijk en Hongerige Wolf. Over dit laatste dorpje doen vele verhalen de ronde, zoals b.v. dat hier in 1794 de laatste wolf van Nederland zou zijn doodgeschoten. En nog meer van dit soort verhalen. Meest waarschijnlijk is, dat de naam Hongerige Wolf afkomstig is van een herberg uit de laatste drie decennia van de negentiende eeuw. Deze herberg bediende eerst de polderjongens die de Reiderwolderpolder bedijkten, en daarna de arbeidersbevolking die er zich vestigde langs de weg die voerde van Finsterwolde naar de boerderijen in de Reiderwolderpolder. Ook in Ommen en Stegeren zijn restaurants te vinden met de naam: De Hongerige Wolf.                                                                              Update 8 december 2009                                                                                                                In een bericht van de Winschoter Courant de dato 3 februari 1877 over de stormvloed die een paar dagen eerder de Reiderwolderpolder en de Stadspolder grotendeels onder water zette, is sprake van “de zogenaamde Hongerige Wolf”. Dat is dan voorlopig de oudste melding van de plaatsnaam. Aan het woordje zogenaamde is intussen te zien, dat die plaatsnaam zeker nog niet officieel was.

En wie komen we in dit kleine dorpje tegen???? Annie en Jan, die in omgekeerde richting weer een stuk van het pad lopen. Gestart in Bad Nieuweschans, onze eindbestemming. Heel leuk om elkaar even te spreken. In de regen, want die hadden we zó vroeg nog niet verwacht. Via een graspad met lang gras en aan weerskanten het bloeiende fluitekruid, lopen we een eindje verder de “Hamer en Sikkellaan” op. Een lange, rechte weg riching Nieuw Beerta. We passeren daarbij grote boerderijen met prachtige, vorstelijke woningen. Allemaal met een balkon boven de monumentale voordeur. Albert, die ongelooflijk veel weet over zijn geliefde provincie Groningen, en daar altijd leuk over weet te vertellen, dist een mooi verhaal op over deze balkons. “Hier zat vroeger de boerin uit te kijken over de uitgestrekte landerijen en kon zo de arbeiders goed in de gaten houden of ze wel stug doorwerkten”. En als bijkomstigheid, aldus Albert: de boer had dan vrij spel om zich in het achtereind bezig te houden met de dienstmeid!!!!!!

We lopen Nieuw Beerta in, waar we direct bij de kerk, mooi opgeborgen in een brievenbus, het stempel aantreffen. Stempelen dus en weer verder. Even later weer een stempel bij proefboerderij “Ebelshaard”. Onder een afdak dicht bij de weg staat een oude lessenaar met in de la het stempel.

Een eindje verder een schitterend, groot huis, gebouwd in Jugendstil. Deels gerestaureerd, maar er wordt, aan de borden te zien, nog volop gewerkt. Aangezien we wel even willen zitten en wat eten, lopen we argeloos, maar ook vrij brutaal, de oprit op, denkend, dat er niemand thuis zal zijn. Helemaal fout gedacht dus. Terwijl we neergestreken zijn op een loungeset, verschijnt de eigenaresse, die duidelijk en terecht overigens, niet erg gecharmeerd is van ons vrijpostige gedrag om zó maar een privé terrein te betreden. Ik ben het dan ook volledig met haar eens en bied m’n oprechte en welgemeende verontschuldigingen aan. Gelukkig worden die geaccepteerd en volgt een gesprek over het Pronkjewailpad. Ze had zich al verbaasd over de regelmatig langskomende wandelaars, die dan het huis op de foto zetten. Albert geeft haar de folder en vervolgens wordt ons gevraagd of we zin hebben in een kopje koffie. Wie had dát gedacht na onze foute actie?????

Lichtelijk ongemakkelijk gaan we op de uitnodiging in en worden even later verwend met een kop koffie en een plak heerlijke Groninger koek. Daar blijft het niet bij. Gezien m’n interesse in het pand en m’n enthousiasme over de rijkdom ervan, stelt ze voor om binnen een kijkje te nemen. Nou, dat is niet tegen dovemansoren gezegd, dus via de net gerestaureerde serre naar binnen. Overweldigend wat je dan te zien krijgt, hoewel binnen alles nog moet gebeuren. We hebben leuke gesprekken, ze vertelt veel over het huis, dat ze een aantal jaren geleden hebben gekocht. We wisselen gegevens uit en na haar hartelijk te hebben bedankt voor deze toch wel héél bijzondere ontvangst, nemen we afscheid en vervolgen onze weg.

Voor alle duidelijkheid: het is natuurlijk niet de bedoeling, dat toekomstige wandelaars ons foute voorbeeld zullen volgen!!!!!! 

Nu op naar Bad Nieuweschans, ons eindpunt van vandaag. We komen een PWP-wandelaar tegen en hebben even een leuk gesprekje over het pad en alles wat daarbij komt. Hij loopt het in omgekeerde richting. Heeft geen idee, waar hij vandaag zal eindigen, hij ziet wel. Dit is nu precies de instelling, die ook een pelgrim heeft als hij onderweg is. Relaxed lopen, zien wat er op je pad komt, tijd nemen voor ontmoetingen en geen dwingende doelen stellen. Dus niet zo snel mogelijk van A naar B en in recordtijd het mooie pad belopen. Mooi is dat!

Als we Bad Nieuweschans inlopen, komen we al snel bij het voormalige transactieterrein van de spoorwegen terecht: “LocLoods 1877” . In de 12 segmenten, waar vroeger de locomotieven stonden, zijn diverse ondernemingen ondergebracht, zoals b.v. het restaurant met winkel. Hier gaan we eerst aan de koffie mét een “pronkjewail” in de vorm van een lekker stukje cake. Via een metalen wenteltrap komen we op een metalen pad langs de diverse ruimten en passeren daarbij een bakkerij, een bierproeverij en komen als laatste via een deur in een grote expositieruimte, waar kunst wordt tentoongesteld. Schilderijen, beelden, glasobjecten in een ruimte, die nog de originele kenmerken heeft uit de tijd van de spoorwegen. Gietijzeren steunberen en palen, dikke houten balken, ovens uit de smederij, enz. Heel mooi en interessant. Blij, dat we het hebben gezien. Een fraai stempel rijker vervolgen we de route door het dorp. Lopen langs de restanten van de schans en bereiken zo de parkeerplaats bij “Fontana Resort”, het Wellnessresort, waar je heerlijk kunt badderen en genieten. Hier zetten we ons laatste stempel van deze dag.

En wát voor een dag!!! Een heel bijzondere mag ik wel zeggen. Met verrassende, leuke ontmoetingen. Tussendoor genietend van de oneindigheid van dit weidse landschap, van de stilte en de rust in dit gebied. Voor ons weer een dag met een “golden raand” op het nu al zo geliefde Pronkjewailpad.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code