Loopclubje Wiebe rondje Hindeloopen12.11.2014

 

 

 

Vanmiddag weer aan de wandel met Wiebe.

We vertrekken met de auto’s naar Hindeloopen, waar Wiebe een mooi rondje voor ons in petto heeft. Aan de rand van het stadje parkeren we de auto’s, wachten op een medewandelaar, die precies aan de andere kant van de stad heeft geparkeerd (misverstand dus) en gaan dan rond een uur of twee op pad. Het miezert en daar hebben de meeste van ons niet op gerekend, waaronder mijn persoontje. Dus zonder paraplu en regenkleding. Camera af en toe onder m’n jasje, lens poetsen, enz. We lopen een klein stukje door de stad langs mooie, oude panden en gaan via een steeg de stad uit. Komen langs twee, pal aan de vaart staande, oude kleine huisjes. Zo’n huisje wordt een “Likhus” genoemd en werd gebouwd achter in de tuin van de kapiteinswoning. Als hij dan ‘s zomers op zee was, verlieten vrouw en kinderen het grote huis en bivakkeerden dan in het kleinere Likhus. Hindeloopen heeft een rijke geschiedenis. Al in 1225 kreeg het stadsrechten. In 1368 werd het lid van de Hanze en dus één van de vele Hanzesteden. Het lag gunstig , hoewel het geen haven had, maar een “rede” in de Zuiderzee en er werd veel handel gedreven, waardoor het een rijke stad werd. Dat is nog duidelijk te zien aan de prachtige 17e en 18e eeuwse kapiteinshuizen. De mooie zijden stoffen, waar de klederdracht van werd gemaakt, kwamen uit het buitenland. De grote bloeiperiode lag tussen 1650 en 1790, toen Hindeloopen een grote vloot bezat van ruim 80 schepen. Later, tijdens de Napoleontische tijd, werd het arm door handelsbeperkingen. Vanaf die tijd werd het steeds meer een vissersplaats. De Westertoren dateert uit 1593, de Grote Kerk uit 1632. De Leugenbank, voormalige overdekte visafslag uit 1785. Het voormalig Havengebouw, nu Sluishuis met open klokken(stoel)toren uit 1619. Hindeloopen heeft een paar musea, waaronder het beroemde Schaatsmuseum. Beroemd is ook de Hindelooper schilderkunst. Bedsteewanden, tafels, stoelen, kindersleeën, héél veel objecten werden (en worden ook nu nog) op een heel speciale manier beschilderd in specifieke kleuren. We verlaten nu het stadje via een pad langs het water, waarbij een bruggetje vervaarlijk glad blijkt te zijn en komen uit achter het kleine stationnetje, dat redelijk ver buiten de stad ligt. Achter het station voert een smalle weg, later overgaand in een pad, ons dwars door de weilanden naar Workum. Zien in de verte al de oude vuurtoren aan de horizon oprijzen en bereiken de dijk, die langs het Soal loopt.   Wij gaan echter niet naar Workum, maar nemen de dijk langs het IJsselmeer. Het is inmiddels droog gelukkig en de prachtige vergezichten kunnen weer zonder druppels op de lens vastgelegd worden. Een waterig zonnetje probeert door te breken, wat niet echt lukt. We komen nu langs de vuurtoren, die we eerder al in de verte zagen. Hier woont al jaren de vuurtorenwachter Reid de Jong, die erg gesteld is op z’n privacy. We mogen dan ook niet voor z’n huis langs lopen. Grote pijlen geven op niet mis te verstane wijze aan, dat we naar beneden moeten om daar over het hek te klimmen. Een heel bijzondere man, die één keer per jaar tijdens de Strontrace ‘s nachts een groot vuur aanlegt boven op de toren, zoals dat vroeger altijd het geval was. Een duidelijk oriëntatie-punt voor de schippers op hun terugweg naar Workum. Het is niet het laatste hek wat we vanmiddag tegen zullen komen. Bovendien zijn de planken spekglad en kost het sommigen best wel veel moeite om er overheen te klauteren. De lucht kleurt steeds mooier zo aan het eind van de middag. De toren van Hindeloopen steekt er prachtig tegen af. Maar ook landinwaarts valt er veel te zien en te genieten. Uiteindelijk komen we terug bij de haven. Eén man zit op z’n gemakkie in de leugenbank. Veel valt er dus niet te liegen op dit moment, want daarvoor moet je met meer zijn, ha,ha. Blij ons te zien en een praatje te kunnen maken. Heeft nog een serieuze vraag voor ons n.l.: waar de grootste leugenbank staat. Als iedereen zit te denken waar dat zou kunnen zijn, is er tòch iemand, die oppert: in Den Haag! En dat blijkt dus het goeie antwoord te zijn!!! Bij de haven weer een groot spandoek met: “Geen windmolens in het IJsselmeer”. De boten, die nog niet uit het water zijn gehaald, liggen stil in het rimpelloze water van de haven.   Het “blauwe hok”, voormalige bergplaats van de roeireddingboot van de KNRM, is prominent in zicht. Dan door de smalle straatjes terug naar de auto’s. Onderweg worden we getrakteerd op een mooie zonsondergang. Bij de boerderij aangekomen, gaan we in de gezellige keuken nog nagenieten van de wandelmiddag onder het genot van een kopje koffie met een heerlijke snee krentenbrood. We hebben weer een prachtige wandelmiddag gehad met dank aan Wiebe en Tite.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code