Loopclubje Wiebe rondje Sondelerleien 26 november 2014.

 

Loopclubje Wiebe rondje Sondelerleien 26 november 2014.
Het is maar goed, dat Iebele, na naar het dorp te zijn gefietst, me aanraadt me maar goed warm te kleden, omdat het behoorlijk koud is! Gelukkig maar, want het is inderdaad harstikke koud, vooral met die wind erbij. Aangekomen bij de boerderij, blijkt de groep vanmiddag vrij klein, 13 wandelaars. De meesten net als ik goed in de kleren, maar sommigen zijn te optimistisch geweest wat kleding betreft.
We rijden met de auto’s naar Sondel, waar we buiten het dorp verwacht worden op de boerderij van Sierd Deinum en Joke Ensing en dochter Welmoed Deinum. Als we hier uitstappen, voelen we direct al goed de kou, want het is hier een open landschap, zonder luwte. We maken kennis met Sierd, die ons, al lopend door de weilanden, iets gaat vertellen over hun familiebedrijf. Al 27 jaar werken zij op de melkveehouderij in Sondel. In die jaren hebben zij het bedrijf verder ontwikkeld op deze prachtige plek. Lange tijd was er sprake van traditioneel en gangbaar produceren, maar er kwamen steeds meer vraagtekens over deze vorm van landbouw. Zij hebben mogelijkheden gezien en aangepakt om volhoudbaar en gezonder melk en vlees te produceren. Op deze Graasboerderij draait alles om het welzijn van mens, dier en de vruchtbaarheid van de bodem. Daarom produceren zij biologisch-dynamisch. Er wordt dan ook geen gebruik gemaakt van kunstmest of bestrijdingsmiddelen. Het voer grazen de koeien (er is bewust gekozen voor de zuivere Friese melkkoe, die nog sporadisch voorkomt) voor het grootste deel van het jaar zelf van het land. Zo genieten ze 8 maanden lang, vaak dag en nacht, van verse grassen en kruiden en bewegen ze veel om zo aan hun dagelijkse voedsel te komen.

 

Daardoor blijven ze gezond en hebben daarom ook geen antibiotica nodig. Bovendien krijgen ze zo’n 5 keer per dag een nieuwe strook gras. Zo grazen ze het hele weiland goed af en wordt de lengte groei van het gras geoptimaliseerd. Er worden bewust geen granen gevoerd, ook niet in de vorm van brokvoer.
Al lopend door het weiland worden we blij begroet door 2 prachtige, grote honden. Het zijn Pyrenese berghonden. Dit ras werd voor het eerst in de 15e eeuw genoemd. Toen diende deze hond als waakhond voor de kastelen in de Pyreneeën. Ook deed hij dienst als kuddehond. De laatste tijd wordt hij ook gehouden in de Franse Alpen ter bescherming van de kudden tegen wolven. Hij heeft een heel dikke, lange vacht. De kleur van de vacht is altijd wit. Het zijn honden, die gewend zijn om zelfstandig te werken. Een echte familiehond, die het gezin dan ook met man en macht zal verdedigen.
De grote hoeveelheid legkippen scharrelen achter het door de koeien afgegraasde land aan en vinden daar van alles om te eten. ‘s Nachts zitten ze in een “mobiel” hok. Nu zitten ze echter vanwege de vogelgriep “opgehokt” in deze prachtige, van een oude caravan gemaakte, kippenwagen. Ook de eieren zijn z.g. “graas-eieren” en volledig biologisch, evenals het vlees van de kudde Hereford koeien, die op een ander perceel rondlopen. Het is van oorsprong een koeienras, afkomstig uit het zuidwestelijke deel van Engeland.

 

Ze worden gekenmerkt door een witte kop en ze zijn rood gekleurd. Rond de marktplaats Hereford ontwikkelde zich in de 2e helft van de 18e eeuw dit karakteristieke harde en duurzame vleesrund en werd zó populair, dat het is uitgegroeid tot het meest voorkomende vleesras ter wereld. Sierd laat de koeien slachten door de slager van Koudum en verkoopt in de boerderijwinkel naast graas-melk, graas-yoghurt, graas-eieren, biologische Kefir dus ook graas-vlees. In 2012 sleepte hun bedrijf de Innovatieprijs 2012 van Ekoland (vakblad van de biologische keten) in de wacht, beoordeeld op werkwijze en duurzaamheid.
We krijgen héél veel interessante informatie terwijl we door de weilanden lopen. Soms staan we een tijdje stil om naar Sierd te luisteren en dàn merk je pas goed hòe koud het is!!
Brrrrr!!! Op een bepaald moment keert Sierd huiswaarts en vervolgen wij onze tocht aan de noordkant van het prachtige natuurgebied: de Sondelerleien. Normaal kom je hier nooit, dus is het bijzonder, dat wij vanmiddag hier rond kunnen scharrelen. Uiteindelijk komen we uit op de Sondelerdyk, de smalle weg naar Lemmer. In de 50-jaren zijn aan weerskanten wilgen geplant om de bermen voor het landbouwverkeer wat steviger te maken. Van al die bomen is er bij de afslag van de weg De Leijen maar één groepje van 5 naast elkaar staande bomen overgebleven. Zij vormen een markant oriëntatiepunt in het open landschap. Wij slaan dit weggetje niet in, maar gaan een eindje verder landinwaarts door de weilanden richting IJsselmeerdijk.

 

Boven op de dijk een fraai uitzicht over het IJsselmeer. Terugkijkend zien we in de verte de schoorsteenpijp van het Woudagemaal in Lemmer. Boven onze hoofden gigantische hoeveelheden ganzen, die opvliegen en richting het water vliegen, daarbij flink geluid makend. Een heel flauw, waterig zonnetje probeert door het wolkendek te breken, maar dat lukt niet echt. Gelukkig hebben we hier de wind in de rug en dat scheelt een stuk wat de kou betreft. Bovendien stappen we flink door. Klimmen is er vandaag niet bij, want de hekken kunnen geopend worden en moeten natúúrlijk wel weer worden gesloten!!! Na de Steile Bank te zijn gepasseerd zien we op afstand het oorlogsmonument, dat vanuit het dorp nog niet zó makkelijk te vinden is heb ik jaren geleden gemerkt. Je moet bij een boerderij over het erf en het is best lastig om erheen te fietsen. Lopen gaat beter. Op deze plek, vlakbij de IJsselmeerkust werden op 6 april 1945, vlàk voor de bevrijding 5 mannen gefusilleerd. Ze hebben het hele stuk vanuit Sondel, via de Sondeler leane naar de kust moeten lopen, in de wetenschap, dat aan het eind hen de dood door de kogel wachtte. Hier te staan heeft iets beklemmends. Het laatste wat ze gezien hebben is het mooie IJsselmeer. Wat moet er veel in hen om zijn gegaan op het moment dat ze hier stonden.
Wij vervolgen nog een stukje route de dijk om uiteindelijk uit te komen op het erf van “de Groninger”, een boerderij (lijkt inderdaad een Groningse boerderij) met mini-camping. De boer is net bezig z’n friese paard naar binnen te brengen, waarop Hessel even de teugels van hem overneemt en daarmee blijk geeft over ongekende talenten te beschikken! Via de Heaburgen en de Sondeler leane lopen we de oprit naar de boerderij van Sierd weer op. We worden uitgenodigd binnen nog een kop koffie te drinken. We zitten knus met z’n allen in de warme kamer. Vuren nog de nodige vragen op Sierd af, die enthousiast vertelt over zijn werk en de werkwijze van dit bedrijf. Het is al behoorlijk laat als we de deur uitgaan na Sierd heel hartelijk te hebben bedankt voor de hartelijke ontvangst. Sommigen kopen nog het een en ander in de winkel en menigeen is van plan hier nog weer eens terug te komen.
Ook Wiebe bedanken we voor weer een “verrassende” wandelmiddag. Deze keer geen al te grote afstand (7,6 km.), maar dat is ook niet altijd beslist noodzakelijk. We hebben weer een prachtige middag beleefd en daarbij veel kennis opgedaan over allerhande zaken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code