Pronkjewailpad Zuidroute (8) Enumatil-Leegkerk 23 augustus 2019.

 

Op de foto klikken om het album te bekijken.

 

Pronkjewailpad Zuidroute (8) Enumatil-Leegkerk 23 augustus 2019.

Vandaag ga ik weer een stukje lopen op het Pronkjewailpad en……wat héél fijn is, samen met Liana. Voor Liana geen probleem om een voor haar doen kleinere afstand te lopen, omdat ik nog aan het opbouwen ben.

We hebben afgesproken buiten Den Horn, waar Liana haar auto stalt. Als we de auto in Leegkerk zouden plaatsen, zouden we kilometers om moeten rijden. Nu is het zo’n 800 meter straks van hier naar Leegkerk. Ik ben er bijtijds en kan zo mooi even meemaken hoe de boer zo’n 100 stuks vee over het weggetje naar het weiland dirigeert. Een mooi gezicht. Ik maak nog even een praatje met hem en hij kijkt me nogal verbaasd aan als ik zeg, dat we een stukje van het Pronkjewailpad gaan lopen ( hij moet deze zomer toch al wel veel wandelaars langs hebben zien komen!!!!). Maar hij weet van niks. Dus vertel ik hem het een en ander over het mooie pad, de stempelposten, enz. Inmiddels is Liana ook gearriveerd en stapt bij mij in de auto en rijden we naar Enumatil, waar we gaan starten.

We treffen het vandaag. Prachtig weer en……gelukkig niet erg warm! Hoor je mij niet klagen!! Het is nog iets voor tienen en de kroeg, het leuke Thee- en Koffiehuis “Tante Til” is nog niet open. Geen probleem, want er is om het pand en op de muren veel te zien en te lezen. Al snel daarna arriveert een echtpaar, die met de “baas” wil spreken over het vieren van hun 50-jarig huwelijksfeest in deze, zo blijkt wel, bij veel mensen in trek zijnde horecagelegenheid. Niet veel later gaat de deur open en worden we begroet door de eigenaar. Hij maakt een begin met het droogmaken van de natte tafels, maar dat nemen Liana en ik maar even van hem over. Kan hij koffie gaan zetten.

Intussen is nog een stel Pronkjewailpad wandelaars het terras opgelopen. Ze zijn met de laatste etappes bezig. Dat kan ik helaas niet zeggen: ik moet nog bijna alles van de Zuidroute lopen. Tot november kan er nog worden gelopen, dan sluiten de stempelposten en gaan in april weer open. Dus volgend jaar de rest hoop ik. Mooi vooruitzicht dus! Even later zitten we aan de koffie. Ik met een flink stuk monchoutaart. Mmmm, is dát even lekker! Liana laat het deze keer aan haar voorbijgaan, ik kan haar zelfs niet verleiden om de helft van mijn stuk taart te proeven. Het zit hier heerlijk in het zonnetje, maar……de bedoeling is: wandelen.

Dus gaan we op pad, lopen Enumatil uit en dan is het meteen weer genieten van de weidsheid van het landschap. Tenminste, aan de linkerkant van de weg. Rechts kijk je over de weilanden naar Hoogkerk, waar vooral de suikerfabriek opvalt. Nog iets verder zie je de skyline van de stad Groningen. Halverwege passeren we een grote kruidentuin. We maken een praatje met de eigenaresse en mogen gerust even door de tuin wandelen. Ongelooflijk, zó veel diverse kruidensoorten. Alleen al van de munt zijn er tientallen soorten. Eén gedeelte van de tuin is gereserveerd voor allerlei soorten bloemen, een eldorado voor bijen en vlinders.

Onder klokgelui, het is n.l. 12 uur inmiddels, lopen we het dorpje Den Horn binnen. Op een heuvel strijken we neer op een bankje, dat een mooi uitzicht biedt over het landschap. Ondertussen eten en drinken we wat. Voor de kinderen is hier een prachtige glijbaan van roestvrij staal aangelegd. Dan naar het kerkje, waar een stempelpost is. De kerk is open en dat stemt ons allebei blij (is ook wel eens anders n.l.). Je kunt er zelf thee zetten of limonade drinken in de gecreëerde zelfbedieningshoek. Wij besluiten door te lopen.

We passeren na het verlaten van Den Horn de boerderij, waar we vanochtend waren en gaan verderop een fietspad op, dat naar Leegkerk leidt via een brug over een zijkanaal van het Van Starkenborghkanaal. Al snel doemt het kerkje op. Het ligt echt onder de rook van Hoogkerk. Op het hek staat heel uitnodigend: “50 Groninger Kerken Open Kom binnen”. Nou, mooi niet dus!! Niet open. Wat jammer is dit. Had het oude kerkje zó graag van binnen willen zien, net als nóg 2 daar aanwezige wandelaars. Aan het informatiebord is een stempelkistje bevestigd. Gelukkig, we kunnen wél stempelen. Liana is daar inmiddels een expert in. Op het kleine klepje zet ze handig het stempel. En ik??? Hóe het gegaan is weet ik niet, maar m’n beide handen zijn fel rood gekleurd door de stempelinkt, hi, hi! Het droogt snel en geeft niet af, dus niks aan de hand. Met mooie, rode handen stap ik even later bij Liana in de auto en rijden we terug naar Enumatil.

We duiken nog weer even het terras op bij Tante Til, maken nog wat foto’s en we zijn het er over eens, dat we een heel mooie, gezellige dag met elkaar hebben beleefd op het prachtige pad. Mooi op tijd keren we huiswaarts, waar Iebele verbaasd opkijkt, blij dat ik zo vroeg weer thuis ben en dat het zo goed is gegaan. Acht kilometer hebben we gelopen en dat is voor mij al weer heel wat. Volgende keer misschien weer wat meer??? Wie weet…….

    1. Elly Koopman Bericht auteur

      Ik kijk ook met zó veel plezier terug op onze fijne wandeling afgelopen vrijdag. Voor herhaling vatbaar wat mij betreft. Ik vond jouw foto’s echt heel mooi en vooral het album heel bijzonder!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code