Pronkjewailpad Zuidroute (10) Midwolde-Nuis 8 september 2019.

 

Op de foto klikken om het hele album te bekijken.

 

Pronkjewailpad Zuidroute (10) Midwolde-Nuis 8 september 2019.

Na enige twijfel (de app gaf aan, dat bepaalde stempelposten niet geopend waren) tóch besloten om samen met Iebele naar Groningen te gaan om een stukje te lopen op het mooie pad. Heel mooi, dat Iebele dat wil, want in m’n eentje lukt het niet wat vervoer betreft. Zeker op zondag.

In Midwolde aangekomen is tot m’n grote verrassing de kerk wél open. De vrijwilligster, die buiten in het zonnetje zit (ook Elly geheten) is verbaasd dat ik niet verwacht had hier binnen een kijkje te kunnen nemen. Ik vertel haar, dat in de app stond, dat hij niet open was, waarop ze zei hier meteen achteraan te gaan. Enfin, beter zó dan andersom! Van Liana had ik al gehoord, dat het een heel bijzondere kerk is van binnen en dat is het. Een “Pareltje” (en zo zijn er meer op het Groningse land, maar deze is wel héél bijzonder!). Direct bij binnenkomst valt je oog al op het grote praalgraf achter in het koor. Werkelijk schitterend! De figuren allemaal van wit marmer, de achtergrond zwart marmer. Gemaakt door de Haagse beeldhouwer Rombout Verhulst, de kunstenaar, die ook het praalgraf van Michiel de Ruyter in de Nieuwe Kerk in Amsterdam heeft gemaakt. Hij kreeg de opdracht in 1664 van de weduwe Anne van Ewsum.

Er is zo veel moois te zien: de prachtige, grote rouwborden, de fraai beschilderde Herenbank uit 1660 evenals het prachtige beschilderde orgel met luiken. Je blijft rondlopen en kijken! Er is een rondleider aanwezig, die ongelooflijk veel weet te vertellen over de oorsprong van de kerk en van de geschiedenis in later tijden. Het voert te ver om dat allemaal in dit verslag te verwerken. Ik kan alleen maar zeggen: ben je in de buurt en is de kerk open, ga dan beslist een kijkje nemen. Het is meer dan de moeite waard. Dat zeg ik eenmaal buiten ook tegen een echtpaar, dat het bord  bekijkt. Ik hoor ze Fries praten en zie, dat ze eigenlijk door willen fietsen. Ik spreek ze maar even aan en moedig ze aan om tóch even naar binnen te gaan. Even later zie ik, dat ze het inderdaad doen! Zullen ze geen spijt van krijgen!

Nu ga ik aan de wandel en tref Iebele wel weer ergens op de route b.v. bij een stempelpost of iets wat te bezichtigen valt. Het is heerlijk wandelweer, zelfs een beetje warm. De luchten zijn weer fantastisch mooi! En dus genieten! Het volgende dorp is Tolbert. Hier is de kerk gesloten, maar er hangt wél een stempelkastje aan de muur. Redelijk hoog moet ik zeggen voor iemand, die aan de kleine kant is. Ik red me er wel mee en ben weer een stempel rijker. De “Postwagen” is open, er zitten mensen op het terras, maar helaas…….Iebele is niet te zien, dus loop ik ook maar door. Er zal wel weer eens een gelegenheid opduiken om iets te drinken.

In Niebert hebben we afgesproken bij de Nieberter Molen (stempelpost). Als ik daar arriveer, staat Iebele daar al en helpt even met het vasthouden van het stempelkussen. Dit keer dus niet de handen vol inkt (zou in dit geval zwarte inkt zijn geweest). We kletsen even en ik ga weer een deurtje verder. Nuis is het doel. Het begint al tegen vijven te lopen en dan gaan de stempelposten dicht. De kerk in Nuis is nog open en samen gaan we naar binnen. Een eenvoudig kerkje, maar ook hier weer een aantal mooie rouwborden. Buiten staat op een paal een kist met stempel. Het is inmiddels al na vijven.

Ik herinnerde me in Niebert langs een kroeg te zijn gelopen, maar het leek erop, dat die gesloten was. We rijden even terug en verkeerd gedacht: de kroeg “In de Klaver” is open! Het parkeerterrein staat behoorlijk vol en binnen is het volle bak. Overwegend jongelui aan de bar en aan de tafels. Terug van een bezoek aan de Trekker-Trek in Marum. Veel gaan hier ook een hapje eten en het is een gezellige boel. Wij aan de koffie met een werkelijk heerlijke punt appeltaart mét……uiteraard slagroom! Ik krijg van de baas nog een mooie sticker voor in m’n wandelboekje. Helemaal leuk. Ondertussen komen er steeds meer bezoekers bij. Als we vertrekken, staat het parkeerterrein van dit Wegrestaurant praktisch helemaal vol. Dan zie ik opeens een heel bijzondere, mooie vrachtwagen staan. Blijkt van de eigenaar van dit restaurant te zijn. Zo zie je ze niet vaak. Wel in Amerika denk ik, maar daar ben ik nog nooit geweest.

Nog even op de foto vastgelegd en dan op huis aan. Wat hebben we een mooie, gezellige middag gehad.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code