Pronkjewailpad Zuidroute (11) Lucaswolde-Lutjegast 19 september 2019.

 

Klik op de foto om alle foto’s te bekijken.

 

Pronkjewailpad Zuidroute (11) Lucaswolde-Lutjegast 19september 2019

Vandaag ga ik met Iebele op pad om weer een stukje Pronkjewailpad te lopen. De Noordroute is klaar, dus nu verder met de Zuidroute. We rijden eerst naar Tolbert, waar ik de vorige keer langs de stempelpost ben gelopen en niet heb gestempeld. Gelukkig is “De Postwagen” al open. Maar dat stempel krijg je niet zó maar. Er moet een rebus worden opgelost. Met de uitkomst daarvan kun je die code op het slot van een metalen kistje intoetsen en gaat het open. Onder het genot van een gratis kopje koffie (aangeboden als Pronkjewail) pijnig ik m’n hersens (voor zover aanwezig) en krijg met enige moeite het stempel te pakken. Leuk bedacht!

Dan naar Nuis, waar ik de vorige keer te laat bij de Coendersborg arriveerde om nog te kunnen stempelen. Vol goede moed stap ik op het grote hek aan de voorkant af, maar …….vergeet het maar, het blijft dicht. Dan maar eens om de Borg lopen en kijken of ik daar ergens op het terrein kan komen. Heb goede hoop, zie een smal bruggetje over de brede slotgracht, maar…..wat een pech. Midden op de brug een smal hekje en ja hoor, met een slot erop. En dan te bedenken, dat het een onbemande stempelpost is, waar je zó moet kunnen stempelen. Ik zie notabene het kastje hangen!!!!! Ik geef het nog niet op en daal af naar de slotgracht, waarvan een gedeelte geen water bevat. Voorzichtig waag ik me op de nog natte modder, haal de nodige halsbrekende toeren uit, maar vrees om weg te zakken en dan de hele dag met natte sokken en schoenen te moeten rondlopen. Niet echt aanlokkelijk. Dus…….onverrichterzake terug naar de auto. Echt heel jammer! Wat het stempelen betreft gaat er nog al eens wat mis op het Pronkjewailpad!

In Lucaswolde begin ik. Meteen een prachtig pad, het Kloosterpad een verwijzing naar een klooster, dat hier vroeger heeft gestaan. Het is prachtig weer, volop zon en heerlijk wandelweer. Volop genietend loop ik via een heel mooie route naar Grootegast. Daar is Iebele inmiddels ook. Stempelen bij de supermarkt en dan op zoek naar een kroeg. Even gevraagd aan een inwoner, die ons de weg naar de snackbar wijst. Even later ontdekken we, dat deze om half 2 sluit tot 4 uur. Hebben wij even geluk!!!!! Koffie met een kroket. Heerlijk. We kunnen er weer tegen!

Via een mooi pad, dat eerst nog langs een nieuwbouwwijk voert met prachtige huizen, loop ik Grootegast uit op weg naar Lutjegast, het einddoel van vandaag. De route is heel afwisselend. Een stukje zelfs door een bos, waar je goed moet uitkijken vanwege dikke wortels op het smalle paadje. Dan weer over een smal plankier, waar nu geen water onder staat, dan weer bukken vanwege wel erg laag hangende takken. Dan gaat wel eens de gedachte door me heen: “stel, dat me hier iets overkomt, dan wordt het wel heel lastig om me te bereiken”. Maar snel aan iets anders denken dus.

De app op m’n telefoon geeft aan, dat hier een stempelpost is. En ja, dan zie ik het: het met grote stenen gemaakte kunstwerk: De Baak, waar ik al wel vaker langs ben gelopen. Leuk, dat hier nu een stempelkastje is geplaatst en…….ook nog compleet met stempel en stempelkussen!!!! Dan duurt het niet lang meer en kom ik Lutjegast binnen.

De route brengt me bij het Abel Tasman Museum, waar ik het laatste stempel van vandaag kan krijgen. Buiten bij de picknicktafel is de stempeldoos in een vogelhuisje geplaatst. Ik installeer me en doe het bakje open. En wat zie ik??? Stempel aan de ketting is er nog + het dekseltje van het stempelkussen. Maar……..het stempelkussen zélf is verdwenen. Oei, weer zo iets. Gelukkig is het museum open. De aanwezige vrijwilligers zijn verbaasd. Dit is nu al de 3e keer, dat het stempelkussen is verdwenen. Verontwaardiging alom. Er wordt een stempelkussen van huis gehaald. Ondertussen krijgen Iebele en ik koffie aangeboden en gaan ondertussen het museum bekijken. Op de achtergrond muziek, gespeeld door 2 mannen en een vrouw, die hier aan het oefenen zijn.

We hebben een leuk gesprek met een heer, die als beroep vele wereldzeeën heeft bevaren. Nieuw-Zeeland is z’n tweede thuis. Hij heeft nu gasten uit dat land op bezoek en weet heel veel te vertellen. Z’n neef heeft veel voorwerpen, die hier tentoongesteld worden, opgedoken rond Texel. Hij zelf heeft dat trouwens ook gedaan. Heel interessant allemaal. In Nieuw-Zeeland, waar alleen maar standbeelden staan van James Cook als zou hij dit land hebben ontdekt, heeft hij de inwoners duidelijk gemaakt, dat Abel Tasman het land als eerste heeft ontdekt. James Cook kwam pas een eeuw later op een andere plek aan land met z’n schip. Inmiddels is hier aandacht aan besteed in de vorm van namen van straten, bruggen, enz.

Nadat ik dan tóch m’n stempelkaart heb kunnen voorzien van een heel mooi stempel, nemen we afscheid en bedanken voor de leuke ontvangst en de getoonde gastvrijheid. Het zit er weer op voor vandaag. Een stukje verder op het mooie pad. Heb nog veel etappes te gaan. Helemaal niet erg, want het is elke keer weer zó mooi en verrassend wat je tegenkomt, dat je al weer uitkijkt naar een volgend gedeelte. Iebele en ik hebben een leuke, gezellige dag gehad.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code