Pronkjewailpad Zuidroute (14) Niehove-Garnwerd 3 oktober 2019.

 

Op de foto klikken om alle foto’s te zien.

 

 

Pronkjewailpad Zuidroute (14) Niehove-Garnwerd 3 oktober 2019.

Het is donderdag, het is goed weer en de stempelposten zijn open, dus ga ik weer een stukje van het pad doen. We rijden naar Niehove, waar we eerst aan de koffie gaan. Op de tafel ligt het Dagblad van het Noorden en dat blader ik even in. Tot m’n grote verrassing staat er een stuk in over het dorpje Niehove, dat door Elseviers Weekblad is verkozen tot het mooiste dorp van Nederland!!! Wat leuk, dat we hier nu nét zijn!! Het is inderdaad een prachtig, oud “wierdendorp”.

We hebben nog even een leuk gesprek met de eigenaar/kok. Ik vertel hem, dat zijn Café/Restaurant zulke goeie recensies heeft en aanbevolen wordt om er te gaan eten. Dat velen de weg hier naartoe al hebben gevonden, blijkt wel uit het feit, dat  het komende weekend al weer bijna helemaal is volgeboekt! Als ik wil vertrekken begint het ongelooflijk hard te regenen. En geen korte bui, zoals we onderweg een paar keer hebben gehad, maar het blijft maar doorgaan. Eindelijk wordt het wat minder en besluit ik te gaan. Iebele volgt me weer met de auto vandaag en rijdt naar Oldehove, waar ik hem zal treffen.

Gelukkig wordt het op een bepaald moment droog. Ik zie zelfs al enkele blauwe stukken in de lucht, dus dat komt wel goed. In Oldehove is de kerk gelukkig open. Stempelen natuurlijk en de kerk bekijken. Staat er achter in de kerk een luik open met een trap naar een donkere ruimte beneden. Geen idee wat daar te zien is. Dus naar beneden (wel een beetje eng, maar……mijn nieuwsgierigheid wint het). Vaag zie ik een kist staan, ik denk van steen. Dus maar even met de camera flitsen. En wat blijkt? Een prachtige zandstenen sarcofaag op pootjes. Het plafond is echter zó laag, dat ik niet goed kan zien wat op de afdekplaat staat. Maar dan biedt Google uitkomst en is het hele verhaal te lezen over deze bijzondere grafkelder en wie er begraven ligt. Heel interessant!

Lopend door Oldehove passeer ik nog 2 molens en dan het dorp uit naar Saaksum. Een piepklein dorpje, gelegen aan de vaart. Ik moet stempelen in de kapschuur, waar je trouwens ook heerlijk even kunt zitten. Inmiddels schijnt de zon en de wolkenluchten zijn van een ongekende schoonheid vandaag. Witte en donkere wolken wisselen elkaar af in een blauwe lucht. Zo loop ik even later het dorpje weer uit, op weg naar Ezinge. Nu was ik daar al eerder, dus om het stempel hoefde ik niet te stoppen bij Museum Wierdenland. Maar Iebele is hier al een tijdje en ik maak van de gelegenheid gebruik om op de valreep nog de mooie expositie “Syrië” te bekijken en uiteraard de rest van het mooie museum. We drinken hier nog gezellig samen een kopje koffie, lopen rond de prachtige, oude kerk, die hoog op de afgegraven wierde staat en vervolg dan, nagenietend van al het moois dat ik heb gezien, m’n route.

Even buiten Ezinge, sla ik rechtsaf een mooi fietspad op, het Lucaspad, dat naar Feerwerd loopt. Het is genieten van de vergezichten, de luchten, de wind in je gezicht, enz. Net voor Feerwerd zie ik een eindje het land in een enorm groot, modern bedrijf. Blijkt van Koepon te zijn, ja de man van de autobedrijven Pon. Al bekend in de 60-er jaren, toen ik nog in Amsterdam woonde. De monteurs in de garage van Pon liepen in witte jassen!!! Het was een chique, dure garage, waar ik met m’n Fiatje 500 niet hoefde te komen, ha, ha! Wel, een van de heren Pon is dus overgestapt naar een andere branche en gestart met een veeteeltbedrijf. Inmiddels zijn er bedrijven in diverse landen in Europa. Alles het modernste van het modernste dus.

In Feerwerd staat de kerk in de steigers, afgedekt met groen doek. Het is de Jacobuskerk, die een opknapbeurt ondergaat. Terwijl ik denk: “oh, jammer, dan kan ik er niet in” zie ik vlakbij gekomen een bord staan met : Kerk Open. Kijk, dat is nou nog eens mooi! Het is wel behoorlijk donker binnen, maar…. het flitslicht van m’n camera doet wonderen. Ik zie het stempel liggen en er kan zelfs koffie of thee gemaakt worden. Super!

Hoewel ik linksaf moet naar Garnwerd, zie ik even naar rechts een molen staan. Die wil ik tóch nog even bekijken. In deze molen wordt (als een van de weinige) spelt gemalen. Dan naar Garnwerd, het einddoel van vandaag, waar Iebele bij de kerk op me zal wachten. Nu geen voetpad, maar over een niet zo brede weg, waar het druk is met autoverkeer. Regelmatig de berm in als 2 auto’s elkaar moeten passeren. De afstand is niet zo groot, maar het is inmiddels al behoorlijk laat geworden. Iebele belt me, want hij denkt dat de kerk in Garnwerd zo dicht zal gaan. Ik doe er een tandje bij, want ik wil natuurlijk dat stempel hebben. Ik loop en loop en loop en kom doodmoe na vijven bij de kerk aan.  Alles voor niks, want die is nog gewoon open!!! Gelukkig maar. Kan dus nog uitgebreid het interieur bekijken en een stempel op m’n stempelkaart plaatsen.

En dan naar Café “Hammingh”, al jaren een begrip bij heel veel mensen. Vanouds een Veerhuis aan het Reitdiep, prachtig nog origineel interieur, gastvrij personeel, kortom een fantastisch eindpunt van m’n wandeling. We laten ons de heerlijke hapjes op de “Groningse borrelplank” goed smaken. En dan wordt het zo langzamerhand toch wel eens tijd om op huis aan te gaan. Niet nadat ik heb gevraagd hoe laat ze zaterdag geopend zijn. Want misschien ga ik van hier dan wel weer een stukje verder lopen en is een kopje koffie vooraf wel prettig na de rit uit het Friese. Dat gaat dus lukken, want de deur is om 10 uur open. Helemaal goed!

Binnen het uur zijn we weer terug in Balk. Het lijkt wel of de afstand naar Groningen steeds korter wordt hi,hi! Een leuk gevoel zullen we maar zeggen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code