Pronkjewailpad Zuidroute (16) Aduard-Dorkwerd 13 oktober 2019.

 

Klik op de foto om alle foto’s te bekijken.

 

 

Pronkjewailpad Zuidroute (16) Aduard-Dorkwerd 13 oktober 2019.

Het is behoorlijk somber weer als we uit Balk vertrekken, maar gelukkig droog. We rijden naar Aduard, waar ik zal gaan starten. Nog voor Aduard maken we eerst een stop bij het Best Western hotel en gaan daar aan de koffie. Flink wat hotelgasten doen zich in een aparte ruimte te goed aan het ontbijt. Het ruikt in ieder geval heerlijk in het restaurant. Na de koffie weer verder. Nu kom je van deze kant het dorp niet in, dus volgen we het bord met omleiding. Dit bord slechts één keer gezien, dus zijn we al bijna in Groningen als we er maar voor kiezen om via Dorkwerd naar Aduard te rijden.

En laat dat nu “toevallig” een goeie keus blijken te zijn! Want…..het piepkleine dorpje staat vol met auto’s aan de kant in de berm. Er is een kerkdienst in het kleine kerkje. En aan de auto’s te zien is het een volle bak. Ik denk: dit is m’n kans, dus auto in de berm en het kerkpad opgelopen. Heel zachtjes de deur geopend. Gelukkig is er eerst een portaal, waar zo waar het stempel hangt!!!! Helemaal top! Ik hoor, dat de dominee z’n preek aan het afronden is en buitengekomen loop ik een rondje om de kerk. Hoor dan duidelijk het zingen van het slotlied van de dienst en loop naar de ingang, waar de kerkgangers in groten getale de kerk naar buiten komen. Ik wacht, want dit is m’n kans om het kerkje ook van binnen te bekijken! Nog even een leuk gesprek gehad met een kerkganger en hij vertelt me, dat hier iedere zondag dienst is. De kerkgangers komen uit de wijde omtrek hier naar toe. Aan de beslagen ramen is te zien, dat het erg warm is geweest. Ik maak nog wat foto’s en als ik buiten kom, schijnt zo waar de zon!!!! Prachtig! Achteraf zal blijken, dat dit het enige moment op deze dag is geweest, dat de zon zich heeft laten zien!

Hoewel ik dus best wel een tijdje weggebleven ben, doet Iebele hier niet moeilijk over en vervolgen we onze weg naar Aduard. Bij het Kloostermuseum, dat nog tot 1 uur gesloten is, stempel ik even m’n kaart op het aan de zijmuur hangende stempelkastje. We zijn van plan later hier weer terug te komen om het museum te bekijken.

En dan op pad. Maar…… oh jee, de app werkt niet. De route komt niet tevoorschijn, wát ik ook probeer. Telefoon weer helemaal uit en nóg maar eens proberen. Niet dus, helemaal niets! Is me dát balen! Nu kan ik dus niet de aangegeven route lopen en volg noodgedwongen dan maar de borden, die naar Dorkwerd wijzen. Onderweg nog tig keer geprobeerd, maar niks hoor, geen route. Inmiddels is het gaan regenen. Ik loop langs het Van Starkenborghkanaal en verbaas me over het aantal grote vrachtschepen, die mij voorbij varen. Wat ook bijzonder is, tenminste dat vind ik, dat zijn de bruggen. Ze gaan bij het naderen van een schip recht omhoog, niet verder dan nodig is. Imponerend!

Twee wandelaars spreek ik even terwijl we wachten voor de openstaande brug. Zij lopen een stuk Pieterpad. Na de brug scheiden onze wegen. Veel wielrenners zijn vandaag ook onderweg. Hoewel het regent is de temperatuur vrij hoog. En er staat niet al te veel wind. Best wel lekker wandelweer, want zo nu en dan is het gelukkig ook weer droog en kan de paraplu weer in de rugzak. Terwijl ik vanmorgen in het zonnetje het kerkpad in Dorkwerd afliep, kom ik nu met een miezerig regentje het dorp ingelopen. Wát een verschil! Maak tóch nog wat foto’s o.a. van de pastorie en ben in no time het dorpje weer uit. In de verte zie ik het plaatsnaambord Groningen staan. Halverwege echter komt Iebele me tegemoet en rijden we samen terug naar Aduard.

Het Kloostermuseum St. Bernardushof is nu open. We gaan naar binnen en worden allerhartelijkst ontvangen door 3 vrijwilligers, die vandaag dienst hebben. We gaan eerst uitgebreid aan de koffie. Meteen komen de verhalen al los. We gaan zeker de rondleiding doen, want ik ben heel geïnteresseerd in de geschiedenis van dit grote kloostercomplex, dat hier heel vroeger heeft gestaan. Eigenlijk is Aduard op het grote terrein van dit voormalige klooster gebouwd. De Abdijkerk, die er toen stond was maar liefst 100 meter lang, groter nog dan de Martinikerk in Groningen! De aardige meneer weet ongelooflijk veel te vertellen, ondanks dat het eigenlijk maar een klein museum is. Ik wil het graag allemaal onthouden, maar dat lukt me niet helaas. Op de zolder nog veel museumstukken en we gaan daar een film bekijken.

Inmiddels is in de huidige Abdijkerk (de voormalige ziekenzaal van het klooster) de kerkdienst afgelopen en kunnen we ook deze gaan bezichtigen. Samen met de vrijwilliger rol ik het grote vloerkleed, dat de bijzondere vloer bedekt opzij. Best wel zwaar, maar prachtig om te zien wat dan tevoorschijn komt. Veel is er over dit nog overgebleven gebouw uit de kloostertijd te vertellen. De stijl is romano gotisch en de kerk is sober ingericht. Dat heeft alles te maken met de soberheid, die de Cisterciënzers eigen was. Geen afbeeldingen van mensen, dieren, enz. De versieringen, die er zijn, zijn allemaal tot stand gekomen door allerlei motieven aan te brengen in het metselwerk van de stenen. Heel mooi. Bijzonder is ook de hoge, imponerende herenbank, de prachtige kansel met koperwerk zoals o.a. een zandloper. De koperen lessenaar. Veel zijn we te weten gekomen over dit unieke monument uit vervlogen tijden.

Dan terug naar het museum. Omdat het gelukkig droog is, gaan we de kloostertuin in. Wat zal het hier met mooi weer heerlijk toeven zijn. Tot slot nog een kopje koffie voor we naar huis gaan. Na iedereen te hebben bedankt voor de genoten gastvrijheid en de interessante rondleiding keren we huiswaarts. Ondanks het gedoe met de app, hebben we een heel mooie dag gehad.

En wat blijkt bij thuiskomst? De app doet het gewoon, niks aan de hand. Zòu je niet??????

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code