37ste Winterwandeltocht “De Trochsetters” Beetsterzwaag 18 januari 2020.

 

Op de foto klikken om alle foto’s te bekijken.

 

37ste Winterwandeltocht “De Trochsetters” Beetsterzwaag 18 januari 2020.

En wéér is er de mogelijkheid om vandaag een kortere afstand te lopen. En wel met w.v. “De Trochsetters” uit Drachten, die een wandeltocht hebben georganiseerd vanuit Beetsterzwaag. Echt fijn dus om weer aan een wandeltocht mee te kunnen doen! En de omgeving van Beetsterzwaag is prachtig, dus dat belooft wat.

Ik ga expres bijtijds op pad. Zie ik voor ik vertrek zeker nog wel bekende wandelaars. Altijd leuk! En m’n verwachting komt uit, want tegelijk met mij arriveren Jelle en Liana en we gaan na ons te hebben ingeschreven, nog even gezellig met elkaar aan de koffie. Wij hebben geluk gehad, dat we aan de vroege kant waren, want tijdens het koffiedrinken heeft zich inmiddels een behoorlijk lange rij inschrijvers gevormd. En dan te bedenken, dat de langere afstand lopers al lang zijn vertrokken! Dit zijn dus ook wandelaars, die voor de kortere afstanden kiezen. Ben heel benieuwd wat bij terugkomst het totaal aantal wandelaars zal zijn.

Inmiddels heeft Ymie zich ook bij ons gevoegd en hoewel ze eigenlijk voor de 15 km. ging, sloeg de twijfel toe en besluit ze met mij de 10 km. te gaan lopen. Heel leuk, want het is nogal een behoorlijke tijd geleden, dat we elkaar hebben gezien en gesproken. We vertrekken om kwart over tien en gaan na het verlaten van de mooie startlokatie “De Buorskip”, een oude boerderij met moderne aanbouw, het bos in. Beetsterzwaag wordt omgeven door veel bos, waaronder het mooie landgoed Lauswolt met z’n luxueuze hotel en golfbaan. Daar komen we later.

Na een klein stuk te hebben gelopen, komen we bij de splitsing, waar de 5 en de 10 km. rechtdoor gaan en de 15 km. linksaf slaat. Na de provinciale weg naar Olterterp en verder te hebben overgestoken, waarbij we zelfs Vianen passeren (het opschrift van een daar gelegen woonhuis1!!), lopen we landgoed Lauswolt in.  Prachtig zijn de kleuren op de grond: het rood van de beukenbladeren en het felle groen van het mos, dat niet alleen de grond bedekt, maar ook omhoog kruipt tegen de boomstammen. Als dan ook nog de zon doorbreekt, kunnen we genieten van de zonnestralen door de bomen, die de grond bereiken en alles in een mooie gloed zetten. Het zal duidelijk zijn: het is weer genieten vandaag!!!

Dan duikt zó maar plotseling iets zwarts op uit het bos. Eerst is niet te zien wat het precies is, maar het beestje is totaal niet bang en komt naar ons toegelopen. Het is een kip, maar wél een bijzondere. De veren lijken net haren, op de kop rechtopstaande haren (lijken net stekels, maar lekker zacht). Hij is zó mak, dat als hij vlakbij me is gekomen, ik ‘m zó op kan pakken. Achteropkomende wandelaars (Anke Rypkema en haar gezin mét leuke hond) weten me te vertellen, dat het een zijdehoen is, die naast zwart ook in andere kleuren voorkomt. Echt een heel mooi beestje. Zo maak je nog eens wat mee onderweg en dat is vaak het geval als je je ogen goed de kost geeft.

Omdat in deze route helaas geen rustplek is, daar deze steeds door het bos voert, hebben Ymie en ik tóch wel zin om even te zitten en een boterham te eten. We zijn inmiddels bij de golfbaan van Lauswolt beland en zien door de bomen een houten, open gebouwtje staan en ook een bank. Hoewel een bord aangeeft, dat alleen golfers hier toegang hebben, lappen we dat maar even aan onze laars. De bank is nat (later zien we een handdoek hangen, die golfers kunnen gebruiken). Wij nemen een kijkje in het houten gebouwtje en ja hoor, we kunnen er heerlijk droog zitten. Dat komt nu helemaal goed uit, want een kleine regenbui trekt over. We zitten er dan ook niet lang alleen, wat even later wél een opmerking uitlokt van 2 golfers, die de 17e hole inmiddels hebben bereikt.

Nadat we wat hebben gegeten en gedronken, vertrekken we weer. De zon schijnt weer volop en de rest van de tocht blijft het droog. Zo komen we langzamerhand weer in de bewoonde wereld. Bij het passeren van een boom, vertelt Ymie de naam van deze bijzondere boom, waarvan grote, donkerkleurige peulen(bonen) met een grillige vorm op de grond in het gras liggen. De boom heet “Valse Christusdoorn”. Vals, omdat hij geen doornen heeft. Even later lopen we het achter het voormalige Gemeentehuis liggende park in, waar we worden verrast door een grote hoeveelheid bloeiende sneeuwklokjes. Dat heb je met zo’n zachte winter. Alles staat dan in de natuur weer op uitspruiten. We steken de Hoofdstraat over en komen weer in een park, dat vroeger bij hetzelfde bovengenoemde Gemeentehuis hoorde.

Je kunt hier in Beetsterzwaag zelfs het Vorstelijk Koningspad lopen, een prachtige route van    ca. 17 km. langs en door de vorstelijke bossen van Beetsterzwaag. Niet veel later bereiken we  de finishlokatie, waar steeds meer wandelaars binnenkomen. De sfeer is gezellig, de soep (keuze uit 2 soorten!) smaakt heerlijk en we zijn blij, dat we deze wandeltocht mee hebben kunnen maken. We nemen afscheid van elkaar, van de aanwezige wandelaars en niet te vergeten van de vrijwilligers, die zich hebben uitgesloofd om ons weer zo’n fantastisch mooie wandeldag te bezorgen! HEEL ERG BEDANKT voor jullie inzet en tot de volgende wandeltocht in april! Oh ja, dat zou ik nog bijna vergeten:  er waren maar liefst 1009 deelnemers aan deze wandeltocht! Geweldig, wát een succes voor de organisatie!!!!

  1. Douwe Oosterhuis

    Elly, bedankt voor de mooie foto’s en het verslag. Het is altijd leuk als je op een wandeltocht een bekende ontmoet en even ” bij kunt kletsen”. Douwe is zaterdag jl. naar Odoorn geweest. Diverse keren in Beetsterzwaag gewandeld. Wilde wel eens weer in Drenthe wandelen. Niet zo heel veel deelnemers doch was een mooie, goed georganiseerde tocht. (Geeske)

    1. Elly Koopman Bericht auteur

      Bedankt voor je leuke reactie Geeske. En ja, Odoorn is ook een prachtige omgeving, maar dit was voor mij én dichterbij én fijn kortere afstanden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code