Zandvoort Light Walk 22 februari 2020.

 

Op de foto klikken om alle foto’s te zien.

 

 

Zandvoort Light Walk 22 februari 2020.

Een mooie datum realiseer ik me nu pas! Vorig jaar me al ingeschreven en nu is het dan zo ver. De hele week voorafgaand aan de tocht de weerberichten gevolgd en….daar word je niet echt blij van. Harde, stormachtige wind en regen zullen ons deel zijn. Maar….het is nog geen zaterdag, dus misschien valt het allemaal wel een beetje mee. De organisatie, Le Champion, neemt de berichten echter wél serieus en brengt routewijzigingen aan, die we via de mail doorgestuurd krijgen. Perfect dus!

Zo gaan Iebele en ik zaterdag op weg naar Zandvoort, waar we, gelukkig bijtijds blijkt achteraf, een hotelkamer hebben geboekt in “Zeespiegel”, gelegen in het centrum. Als we daar arriveren zien we meteen al op de deur staan: Vol geboekt. Ja, wat wil je met zó veel deelnemers vanuit het hele land? Dan hebben we ook nog eens enorm geluk wat het parkeren betreft. Er is nog nét één plekje vrij vóór het hotel. En krijgen we ook nog de laatste parkeerkaart van het hotel, wat inhoudt, dat we voor €5 hier onbeperkt kunnen blijven staan!!! Dát is nog eens boffen! Door heel Zandvoort is het n.l. betaald parkeren en je moet er toch niet aan denken, dat je steeds die parkeermeter bij moet vullen.

Een mooie hotelkamer met alles erop en eraan en….ja, ook weer zo mooi voor Iebele, op de begane grond. Kan niet beter! We installeren ons en gaan dan lopend naar het centrum, op zoek naar een kroeg. We hebben zin in koffie. Het is al heel druk en de horeca ondernemers hebben eigenlijk geen flauw idee wat ze te wachten staat. Het is n.l. voor het eerst, dat deze tocht in Zandvoort wordt gehouden. We bemachtigen nog een plekje en zien, dat buiten vrijwilligers van Le Champion bezig zijn een tent op te zetten, die later de finishtent blijkt te zijn.

Ik mag na 5 uur m’n startkaart ophalen. Dat was nog niet eerder zo. Altijd kreeg je je startkaart thuisgestuurd. Nou, dat hebben ze geweten!!!!! Immens lange rijen bij het KNZRM gebouw!!! Later zal blijken, dat ook de start vanaf deze plek nou niet bepaald prettig was. Enorme vertraging weer en zoals vaak het geval is, wandelaars, die heel sneaky ergens in de lange rij invoegen, tot grote ergernis van de deelnemers. Enfin, uiteindelijk heb ik m’n startkaart en de gele cap (met lichtjes). Maak nog wat foto’s vanaf de boulevard. Het waait een halve storm, heb moeite m’n camera stil te houden. Prachtig is de ruwe zee met hoge golven. Het strand ligt er op een enkele wandelaar na, verlaten bij. De lege, natte terrassen bieden een troosteloze aanblik. Hoe anders kan het hier zijn met mooi weer?

We lopen terug naar het centrum, want er moet nog wel even gegeten worden voor ik vertrek. Nou, dat valt nog niet mee om een plekje te vinden, maar het lukt n.b. in een lunchcafé. Ze zijn dan ook niet echt berekend op zó’n grote toeloop van wandelaars. Bepaalde gerechten zijn uitverkocht, maar we zijn niet zo kieskeurig, dus hoef ik gelukkig niet met een lege maag op pad!!!

Zo rond 7 uur loop ik weer naar de boulevard. Mag om 19.25 uur starten. Nou, dat wordt ‘m dus niet vanwege de lange rij. Als ik om kwart voor 8 weer een lint voor me zie, zeg ik maar even dat ik groep 8 heb en oh wonder, dan mag ik vertrekken. Eigenlijk heb ik nog niet eerder met Le Champion dit soort taferelen meegemaakt. Weer eens wat anders! Eerst de Boulevard op met gelukkig de wind achter. De reddingboot mooi verlicht op het strand en vaag lichten in het donkere water de witte schuimkoppen op van de ruwe zee. Mooi.

Dan een vrij lang stuk door Zandvoort, sla dan het duingebied in en vanaf een hoog duin heb ik dan prachtig zicht op Zandvoort en op de lange sliert lichtjes van de wandelaars voor en achter me. Het fotograferen is superlastig. De lichtjes worden door de wind verwaaide sliertjes. Heb dan ook heel wat foto’s verwijderd. Even later lopen we onder een nieuw aangelegde tunnel, die prachtig verlicht is, het Circuit van Zandvoort op. Nu nog een grote bouwput. Overal nieuw asfalt, waar straks de raceauto’s hun wedstrijd gaan rijden. We lopen een kleine ronde met halverwege een stempelpost. Ik heb enorme bewondering voor de honderden vrijwilligers, die in dit weer hun taken blijmoedig uitvoeren!!!  De laatste bocht is ongelooflijk steil. Ik schat wel zo’n 7 meter hoog van beneden gerekend. Eén van de 2 vrijwilligers op de fiets valt vlak voor m’n neus. Gelukkig niet bezeerd! Je moet op zo’n scheve, hoge helling vaart hebben en houden nét als op een wielerbaan. De chauffeur van een vrij hoge bus (ook van de organisatie) kon niet hard rijden en heeft doodsangsten uitgestaan: door de zeer harde wind én het te langzame tempo dreigde de bus steeds om te vallen. Ja, deze bochten zijn geconstrueerd voor immens hoge snelheden. Ook het lopen in deze lange bocht vond ik lastig en velen met mij. Maar……..ik had het voor geen goud willen missen!!! Was voor mij eigenlijk het meest bijzondere van de hele tocht! Al lopend werden we door middel van grote luidsprekers vergezeld van het geluid van voorbij razende raceauto’s met op het asfalt steeds wisselende kleuren van de emblemen, die op deze auto’s zijn te zien. Spectaculair dus!

In de regen verlaten we het Circuit. Lopen nog langs een paar verlichte figuren, die een act opvoeren. En dát met dit weer! Ongelooflijk! Via diverse straten en straatjes komen we weer op de Boulevard en dalen af naar het strand, waar bij (niet in) de strandtent Thalassa een stempelpost is ingericht. Op kletsnatte tafels zijn de vrijwilligers in de regen en de wind aan het stempelen. Op het verlaten terras een vrouw, die ons een koekje aanbiedt en dan het strand op. Oei, oei, wát een wind!!! Gelukkig is het zand nat. Dat loopt makkelijker dan door mul zand. Prachtig is het zicht op de Boulevard met de hotels. Voor en achter mij een lange sliert lichtjes van wandelaars. Zo kan ik al van verre zien, waar de sliert afbuigt. Teken, dat we daar weer het strand gaan verlaten.

Vanaf hier gaan de 14 en de 18 km. eerst gezamenlijk verder. Na een tijdje ben ik (en ik niet alleen, maar meerdere met mij) het spoor bijster. Aangezien ik echt niet van plan ben om de 18 km. te gaan lopen (die later ook nog eens langer bleek te zijn), ga ik met nog meer wandelaars richting de al van verre zichtbare, prachtig verlichte Watertoren, waar weer een stempelpost is. En dan op voor de laatste kilometers. De R.K. Kerk blijkt open en veel wandelaars zitten hier uit te rusten, genietend van een drankje. Ik bekijk de mooie kerk en ga weer verder. Om na een poosje, ook nu weer met enkele medewandelaars, tot de ontdekking te komen, dat we op de 25 km. route zitten. Dus rechtsomkeert naar de kerk, niet meer zoeken naar pijlen, maar rechtstreeks naar de finish op het Kerkplein. Het is mooi geweest! Het laatste stempel en ook nog een mooie pin als aandenken aan deze toch wel bijzondere wandeltocht. Ik ben echt doodaf als ik aankom in de kroeg, waar Iebele op me zit te wachten. We nemen nog een drankje en praten met medewandelaars. De kroeg wordt voller en voller. Een poosje later vertrekken we op weg naar het hotel, dat gelukkig redelijk dichtbij is. Het feest buiten in de regen geloof ik wel!!!

Ik had me, gezien de ervaringen met de Amsterdam Light Walk en de Scheveningen Light Walk, weer veel voorgesteld van deze Light Walk. Jammer genoeg kon hij wat mij betreft niet halen bij de beide voorgangers qua lichtobjecten, versierde huizen en straten, enz. Jammer! Wel wil ik m’n bewondering uitspreken voor de organisatie en dan vooral de honderden vrijwilligers, die zich ingezet hebben met dit extreme weer om deze tocht goed te laten verlopen!!! A;s zij er niet waren, konden wij zulke tochten niet lopen. Ik wil dan ook ALLE VRIJWILLIGERS HEEL, HEEL HARTELIJK BEDANKEN VOOR HUN GROTE INZET!!! ECHT SUPER!!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code