Dinsdag wandeltocht rondje Twijzel 3 maart 2020.

 

Op de foto klikken om alle foto’s te bekijken.

 

Dinsdag wandeltocht rondje Twijzel 3 maart 2020.

Als ik opsta, is het al licht en de lucht rood gekleurd. Het gaat een mooie dag worden. Gelukkig is de pijn in m’n rug behoorlijk minder geworden en besluit ik naar Twijzel ( in het Fries Twizel) af te reizen om alleen de ochtendwandeling mee te gaan lopen. Met een heerlijk zonnetje rijd ik lekker relaxed naar Twijzel, waar ik mooi op tijd arriveer bij het Wegrestaurant. Vandaag onze uitvalsbasis. Een prachtige, oude, bruine kroeg. Er zitten al deelnemers aan de koffie als ik de kroeg binnenstap. Eerst maar eens om me heen kijken, want oh, wat is hier veel te zien! Inmiddels blijven de wandelaars binnenstromen, 24 maar liefst! Na de koffie met cake en de uitleg van Yolanda, die samen met Bert deze wandeltocht heeft georganiseerd, gaan we op pad.

Dat de lente is begonnen, is duidelijk te merken aan het weer van vandaag. Weinig wind, veel zon en zo krijg je dan vanzelf ook een écht lentegevoel! Heerlijk! En dat mág ook wel eens na al die stormen met de nodige regenbuien! Ben er helemaal klaar mee, dus is het weer van deze dag voor ons allemaal een regelrecht cadeautje! Na een kort stukje langs de drukke weg, verlaten we Twijzel via een smalle weg, die langs de voormalige zuivelfabriek voert en de buiten het dorp gelegen ijsbaan. Het water kan nu wel worden weggepompt!!!! Niet veel later lopen we het prachtige natuurgebied “De Twijzelermieden” in. Het is hier zó mooi en zeker nu met die schitterende wolkenluchten, afwisselend witte wolken, dan weer erg donkere, wat weer mooie plaatjes oplevert. Het blijft gelukkig droog!

Twee zwanen koesteren zich aan de rand van het water in de zon, een ooievaarsnest op een hoge paal wordt (nog) niet bewoond. Dan passeren we 3 wilgen, die op verschillende plaatsen zijn aangevreten of is het iets anders? We komen er niet uit, maar merkwaardig is het wél! Aan het eind van het weggetje een nieuw aangelegde heuvel met bovenop een tafel met banken. Vanaf hier een mooi uitzicht op de omgeving en het pad naar de vogelkijkhut, waar de meeste van ons even een kijkje gaan nemen. Het plankier is nog nieuw en niet voorzien van gaas. Het eerste stuk is nog goed te lopen, het tweede stuk is superglad door er op gewaaide, natte restanten van planten. Echt uitkijken of je ligt in het water! Maar zéér de moeite waard om hier even een kijkje te nemen!

Dan de Alde Dyk op. Mooie vergezichten aan beide kanten van de weg. Na de grote rioolzuiveringsinstallatie gaan we een bekend fietspad op: “De njoggen âlde mantsjes” genoemd.   Hier volgt de oorsprong van deze bijzondere naam:

De njoggen âlde mantsjes                    Vroeger liepen de bewoners, die aan de Oude Dijk en langs het kanaal woonden, langs dit pad naar Twijzel. Vooral in het donker was dit een hachelijke onderneming. Als er in die tijd een vergadering moest worden vastgesteld, kwam de almanak eraan te pas om te zien wanneer het volle maan was. Het was beslist noodzakelijk, dat men wat licht had tijdens de nachtelijke tocht. Dwars door de weilanden, met een bootje over de Miedsloot, door de Petten, opnieuw door de weilanden, en dan nog vanaf de Zandsloot langs een zandreed. Gelukkig had men onderweg bepaalde vaste herkenningspunten. Eén daarvan was een rijtje van negen geknotte bomen (wilgen en populieren), die in de volksmond de naam ”de njoggen âlde mantsjes” hadden gekregen. Als deze in het donker opdoemden, was het duidelijk dat men al aardig opschoot. In Twijzel aangekomen werden dan de klompen bij de wagenmaker onder de haag gezet en de schoenen aangetrokken, zodat men tenminste toonbaar ter vergadering verscheen. De oude bomen staan er nu niet meer, maar blijven doorleven in de naam van dit pad en in de tekening, die is gemaakt door meester Van der Bij. Ter nagedachtenis aan de heer Van der Bij zijn er weer negen nieuwe knotwilgen aangeplant. 

Wij komen er helaas niet langs, omdat we rechtdoor gaan i.p.v. linksaf. Het is gewoon genieten van de prachtige omgeving en het mooie weer. Vlak voor we weer op de weg uitkomen, die we nu in omgekeerde richting teruglopen naar het dorp, valt ons oog op een wilgenboom, die er wel héél apart uitziet. De stam heeft een bronskleur en het materiaal is bikkelhard. We begrijpen er niets van. Brons kan het uiteraard niet zijn, maar wát dan wel? Het lijkt wel beton, waar uit een paar plekken zelfs roestwater is gelekt. We staan voor een raadsel. Heeft iemand hier een kunstwerk proberen te maken van een wilgenboom?????? Heb het inmiddels uitgezocht en het is inderdaad een kunstwerk.                                                                                                        “De kunstenaar, Reinier Lagendijk, heeft een oude, dode knotwilg, die hij in de omgeving van Twijzel zag liggen, uit het landschap opgenomen en gebruikt als mal voor een nieuwe, bronzen knotwilg. In de holle vorm worden wilgentakken geplant. Op deze manier vormt het bronzen beeld de drager van levende takken en schept zo de voorwaarden voor nieuwe groei, nieuw leven”.

We lopen weer langs de voormalige zuivelfabriek, waar m’n oog valt op de bijzondere “schoorsteentjes” op de daken. Ze lijken van zink en zijn al behoorlijk door roest aangetast. Of waren het luchtkokers? Geen idee. In de bermen al weer enkele vroege bloeiers, waaronder een fraai, paars bloempje. Geen idee hoe het heet. Het speenkruid laat nog even op zich wachten, maar dat zal vást niet lang meer duren tot de bermen en slootkanten mooi geel kleuren. Zo lopen we na een kleine 2 uur Twijzel weer in en zien even later de gezellige kroeg voor ons opdoemen. Lunchtijd dus. Heerlijke soep en keuze uit diverse dranken. We mogen ons eigen brood hier opeten. Een groepje arbeiders moet genoegen nemen met de staantafel. De grote stamtafel, waar ze vanmorgen nog aan de koffie zaten, is nu door een aantal wandelaars in beslag genomen. Wordt niet moeilijk over gedaan gelukkig.

Na dit gezellige samenzijn, is het tijd voor degenen, die ‘s middags meegaan om zich klaar te maken. Met de auto’s naar Veenklooster en dan daar nog zo’n 7 km. rondwandelen. Hoewel ik dat héél graag had gedaan, gebruik ik tóch maar even m’n verstand voor zover ik dat nog heb en besluit het bij de ochtendwandeling te laten. Het is prachtig geweest en m’n rug heeft zich goed gehouden gelukkig! Met nóg een aantal wandelaars neem ik afscheid van de groep na Bert en Yolanda te hebben bedankt voor de organisatie van deze wandeltocht, die extra mooi werd door het schitterende weer. Wat boffen wij toch vaak op onze dinsdagwandeltochten wat het weer betreft!

 

Laat een reactie achter op Elly Koopman Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code