Oudemirdumerklif 7 april 2020.

 

Op de foto klikken om het album te kunnen bekijken.

 

We rijden met de auto weer even richting IJsselmeer en parkeren in de buurt van het Oudemirdumerklif. Vandaar lopen we over een mooi pad tussen tuinwallen door naar het klif. Aan weerskanten eerst mooie vergezichten over het glooiende landschap. Gevormd in de ijstijd zo’n 200.000 tot 130.000 jaar geleden. De Friese IJsselmeerkust is héél bijzonder. Toen het IJsselmeer nog Zuiderzee was (voor de aanleg van de Afsluitdijk in 1932), ontstonden de prachtige kliffen. Er zijn er drie: het Reaklif bij Warns (vanwege de rode keileemlaag daar), het Mirnser klif en het Oudemirdumerklif. De laatste twee in de buurt van Oudemirdum.

Het Oudemirdumerklif is van grote aardwetenschappelijke waarde en al in 1930 was het het eerste natuurgebied van Natuurmonumenten. Hoog bovenop is een uitkijkpunt met een aantal banken. Het klif is 7.80 m. hoog en je hebt hier, zittend op een bankje, fantastisch uitzicht op het IJsselmeer.

Wij lopen het mooie pad af. Een fietser passeert ons en bij aankomst blijkt er nog een echtpaar op de fiets hierheen te zijn gekomen. We kunnen goed de afstand van 1.5m. bewaren en dat is fijn. Iebele kan lekker in het zonnetje zitten, ik leen z’n wandelstok en ga de steile helling af naar beneden. Vandaar heb je én ook weer mooi zicht op het water met de oude verweerde palen van de voormalige zeewering én op het hoge klif. Op oude foto’s ziet het er héél anders uit. Door het zoute water toen geen begroeiing van struiken en bomen, maar echt nog het kale klif, waar je duidelijk de verschillende lagen in kon zien, zoals zand, keileem, grind, enz. Dat is nu helaas door de verzoeting niet meer te zien. Wél is goed te zien hóe hoog het klif is.

Ik struin daar lekker wat rond en hoewel ik nog van de voorjaarsvakantie met de kleinkinderen weet hóe nat het er toen was, ben ik dat even vergeten en ……..ja hoor, ook nú nog haal ik een paar natte voeten! Je moet er wat voor over hebben nietwaar? Waag me nu (dankzij de wandelstok) nog even op het dijkje met de ongelijk liggende basaltblokken om de verweerde palen van dichtbij te kunnen zien. Altijd weer mooi vind ik. Net als in Noord-Friesland bij de Waddenkust. In dit laaggelegen gebied, waar ik nu loop. zie ik op dit moment alleen pinksterbloemen. Het is echter bekend, dat er wel zo’n 200 planten groeien, zelfs ook nog zoutminnende planten uit de tijd, dat het nog de Zuiderzee was. In de door erosie van zon en wind afgekalfde, scheve klifwanden bevinden zich ook dassen met hun burchten.

Zoetjesaan klim ik weer naar boven en strijk bij Iebele op de bank neer. Het echtpaar is vertrokken en we krijgen gezelschap van een bekende Oudemirdumer. Fijn gesprek over wat een ieder van ons natuurlijk in deze moeilijke tijden bezighoudt. En hoe onwerkelijk het af en toe allemaal is. Zeker als je hier zo in het zonnetje kunt genieten van de natuur om je heen. Om de beurt verlaten we het klif. Want…..afstand houden blijft het devies!!!!!

Blij keren we weer huiswaarts na deze mooie uurtjes in de buitenlucht. Ook Iebele heeft het gelukkig nog kunnen doen en dat stemt dankbaar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code