Wandeling van Noed naar Langweer en weer terug 10 mei 2020.

 

Op de foto klikken om het hele album te bekijken.

 

 

Wandeling van Noed naar Langweer en weer terug 10 mei 2020.

Vrijdag samen met Iebele gefietst, vandaag ga ik aan de wandel. Het is minder warm en heerlijk wandelweer dus. Ik rijd met de auto naar Noed, een kleine buurtschap vlakbij St. Nicolaasga, en parkeer de auto op een grasveldje met bomen en een picknicktafel. Het is heel rustig hier, geen mens te bekennen. Zo loop ik richting Langweer, maar sla na een paar kilometer linksaf naar Idskenhuizen, waar ik nog even de kerk op de foto zet om dan naar Teroele te lopen. Af en toe komt me een hardloopster tegemoet, fietsers zijn er nog niet. Het is echt genieten hier!

Het is al weer een paar jaar geleden, dat ik deze route ook heb gelopen, dus ik ken de omgeving, maar het blijft prachtig. Zeker nu in deze bloeimaand. Alles staat in bloei: de meidoorn, die ook nog eens heerlijke geuren verspreidt, de vlier, het fluitekruid, waar de bermen vol mee staan en niet te vergeten het knalgele koolzaad. Je kunt aan het gele spoor precies zien waar de weg en later op de dag het fietspad kronkelt door de weilanden. Schitterend! En dan daarboven de prachtige wolkenluchten. Twee keer een zijsprongetje naar een klokkenstoel. De eerste in groen doek gewikkeld vanwege restauratiewerkzaamheden. De aangekondigde sarcofaag heb ik niet gevonden, jammer! In Dijken nóg een klokkenstoel met een fraai hek. Een bord geeft uitleg over de betekenis van de symbolen op het hek.

Langs de weg in Dijken prachtige boerderijen, waaronder de boerderij, die Ed Nijpels bewoonde toen hij commissaris van de Koningin was in de provincie Friesland. Of hij er nóg woont is me niet bekend. Bij één verbouwde boerderij staan maar liefst 7 sproeiers de grote grasvlakte nat te houden!!!!! Heb niet kunnen zien of ze het water uit een achtergelegen vaart pompten. Anders kost het wel érg veel leidingwater! Uiteindelijk gaat het weggetje over in een fietspad, dat langs de Janesloot loopt. Heb de verderop gelegen brug al diverse keren omhoog zien gaan, want de zeilboten en motorjachten passeren me regelmatig. Bij de brug gekomen, kan ik ook richting Sneek gaan, maar ik loop nu naar Langweer en hoop, dat ik daar een “koffie to go” kan scoren. En ja hoor, bij een Brasserie is dat het geval! Binnen ophalen en buiten op een bank geniet ik van een heerlijke espresso met een piepklein lekker hapje erbij! Van het toilet gebruik maken is er echter niet bij…….. Nog maar even volhouden dus! Vanuit Langweer ga ik niet terug over de weg, maar loop een heel oud kerkenpad. In vroeger tijden gingen de mensen uit de omgeving met paard en koets naar de kerk in Langweer. Door de begroeiing is het pad een stuk smaller geworden, maar prima te lopen en………gelegenheid voor een sanitaire stop. Ziezo, dat lucht op! De enige mensen, die ik tegenkom zijn 2 fietsers, die stug doorfietsen, dus wurm ik me het struikgewas in om toch nog iets van afstand te creëren.

Aan het eind van dit kerkenpad weer de weg op, terug naar Noed. De golfbaan ligt er totaal verlaten bij. Groot bord op het hek met de zo langzamerhand wel bekende reden voor de sluiting van de baan. Ook het er tegenover gelegen Landhotel De IJsvogel, waar golfers uit de rest van het land onderdak vinden tijdens een toernooi, ligt er verlaten bij. Dat was trouwens ook het geval in Langweer: jachthavens vol met alle mogelijke soorten boten voor de verhuur, stil dobberend in het water. Een toch wel trieste aanblik! Erg voor al die ondernemers, die niets te doen hebben, terwijl het anders volop seizoen is. De natuur trekt zich niets van deze nare tijd aan en het een en al uitbundigheid om me heen. Gelukkig kan ik er vandaag weer eens echt van genieten.

Zo kom ik uiteindelijk weer terug in Noed. Het is inmiddels steeds harder gaan waaien en ook de temperatuur daalt behoorlijk. Prima, dat ik weer in de auto kan stappen. Nog even een foto maken met de camera, terwijl ik de rugzak al op de achterbank heb gelegd, maar…….m’n mobieltje even op het dak van de auto. En ja, dan gebeurt wat je absoluut niet wilt. Ik vergeet dat dus, stap in de auto en rijd weg. Na zo’n 10 minuten ben ik thuis. Koffie en dan ontdek ik, dat ik m’n telefoon niet meer heb. Alles afzoeken, ook in de auto tegen beter weten in en realiseer me dan hoe stom ik ben geweest. Met een bloedgang terug naar Noed. Daar ben ik binnen een half uur, dus denk ik: die telefoon ligt daar wel ergens in het gras of op het smalle weggetje. Niet dus! Alles, maar dan ook alles afgezocht. Onverrichterzake terug naar huis en eerst warme kleren aangetrokken, want het is inmiddels heel koud geworden. Dan samen wéér terug, wéér zoeken. Nu ook de bermen aan weerskanten van de provinciale wel (levensgevaarlijk natuurlijk!) maar niks, niente. Geen telefoon! Nu ik dit schrijf, ben ik er nóg ziek van! Inmiddels aangegeven bij de gemeente, maar nog niets gehoord en ik vrees dan ook, dat ik ‘m definitief kwijt ben.

Een werkelijk schitterende wandeldag eindigde door m’n eigen stomme schuld dus in mineur.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code