Zondag in het noorden van Friesland 16 augustus 2020.

 

Op de foto klikken om alle foto’s te bekijken.

 

 

Aangezien het ‘s morgens meteen al weer erg warm is, besluiten we in de auto te stappen en naar het noorden te rijden. Einddoel Wierum en Paesens Moddergat, gelegen aan de Waddenzee. We genieten onderweg al van de rit en het is behoorlijk rustig op de weg. De enkele jaren geleden aangelegde Centrale As, maakt, dat je nu veel sneller in Dokkum bent. We laten dit stadje echter liggen, rijden er omheen om richting Ternaard te gaan. Dan zie ik op een bord Hantum staan en herinner me, dat daar een Stoepa is, waar ik al wel lopend langs ben gekomen, maar die Iebele nog niet heeft gezien.

Dus in Hantum aangekomen, het bordje Stoepa gevolgd. De Stoepawei, die er naar toe leidt, is eerst nog normaal van breedte, maar hoe verder we komen, hoe smaller het wordt. Zelfs zó smal, dat auto’s elkaar eigenlijk niet of nauwelijks kunnen passeren. Dus maar hopen, dat er geen tegenligger aankomt, want door het hoge riet pal langs het weggetje is absoluut niet te zien óf en wáár de sloot is en daar wil je toch liever niet in belanden!!! Gelukkig bereiken we zonder problemen het grondgebied van de Stoepa en rijden de oprijlaan op.

“Een stoepa (Tib.: Chörten) is een bouwwerk dat altruïsme, harmonie, welvaart en gezondheid versterkt en vermeerdert. Zo dient de aanwezigheid van een Stoepa het welzijn in een regio en bevordert het opwekken van compassie voor alle wezens, en zo de vrede. Een stoepa wordt ook wel eens als acupunctuur voor de aarde gezien die de positieve energie doet doorstromen. In ieder geval staat een stoepa bol van de symboliek waarover men wel boeken vol heeft geschreven.”

De stoepa, bijbehorende rondgang met kleurrijke gebedsmolens en het tempelcomplex zijn gebouwd door de Tibetaanse lama Gawang Rinpoche. Eind jaren ’70 werd hij door de 16e Karmapa (de spirituele leider van de Karma Kagyu-school) naar Nederland gezonden. Het centrum, geopend in 1991, bevat de eerste Tibetaans boeddhistische tempel – en vooralsnog enige stoepa – in Nederland.

Op het terrein bevinden zich onder andere: een tempel; een Tashi Gomang stoepa, de enige in Noordwest Europa, met een rondgang langs 108 Mani Korlo molens; een beeld van Guru Rinpoche met de twee phurba’s; en een retraitecentrum bestaande uit diverse gebouwen en opstallen.

Iebele en ik worden vriendelijk verwelkomd en uitgenodigd de rondgang langs de 108 gebedsmolens te maken, daarbij elke gebedsmolen, die ontelbaar vele gebeden bevat, rechtsom te draaien. Mooi om te doen en mee te maken, ondertussen genietend van de vele kleuren en de doorkijkjes naar de tempel. Hierna mogen we het Heiligdom binnen zonder schoenen. Er hangt een serene sfeer, er branden lichtjes en ik ben onder de indruk van de grote Boeddha, maar ook van de vele kleine, die op alle wanden staan uitgestald. Teruglopend worden we uitgenodigd voor een kopje thee door Sherab en wisselen met elkaar van gedachten. Even later voegen zich nog een aantal mensen bij ons, die hier te gast zijn. De thee is lichtgroen van kleur en heeft een onbestemde smaak. Op mijn vraag: wat voor soort thee is dit, krijg ik als antwoord wietthee. Waarop een man met lachend gezicht antwoordt: dan neem ik geen water, maar wietthee. Het schijnt voor héél veel dingen goed te zijn en te werken. We zullen zien…….

We beëindigen het bezoek aan de Stoepa en via hetzelfde supersmalle weggetje terug naar Hantum. Nu wél even een precair moment als er een tegenligger opdoemt. Gelukkig passeren we een aan het weggetje staande molen, waar een piepklein plekje is om uit te wijken. Het gaat maar nét!!! Ik vroeg me wel af hoe het de dag na de opening van de Stoepa is geweest toen zo’n 5000 mensen hier naar toe zijn gekomen en in Hantum verkeersregelaars zijn ingezet.

Nu gaat de tocht verder en bereiken we Wierum, vanouds een vissersdorpje. Het is er druk met fietsers en automobilisten, die de dijk opgaan of eerst net als wij neerstrijken op het terras van Eetcafé “De Kalkman”. Onder de parasol is het goed uit te houden en de koffie doet ons goed. Omdat we ook nog naar Paesens Moddergat willen, gaat Iebele hier niet de hoge trap naar de dijk op, want twee keer wordt echt te veel. Dus ga ik alleen, maak een rondje over de dijk om verderop weer via een trap af te dalen. Ondertussen genietend van de ruimte, het Wad, de weidsheid en natuurlijk foto’s makend. Net voor ik via de andere trap wil afdalen, zie ik opeens Nanne Nicolai, wandelvriend, altijd onderweg lopend of de laatste tijd vanwege de hitte ook wel fietsend op pad. En daarbij altijd de camera in de aanslag om veel van wat hij ziet vast te leggen. Wij kunnen dan later altijd genieten van de prachtige foto’s, die hij maakt!  Wát een leuke verrassing om hem hier nu te treffen! Ik schuif aan op de bank en we zitten gezellig te kletsen, terwijl een heerlijk briesje van zee voor verkoeling zorgt. Hij komt hier vaak, houdt net als ik van de weidsheid en de ruimte.

Ik denk, dat er in mijn genen overblijfselen zitten van mijn Friese voorouders. Mijn oma van vaders kant heette Gerritje Jeltje Steenstra en was getrouwd met Pieter Dirk Harmsen en woonden in Zutphen, waar mijn vader is geboren en getogen. De ouders en voorouders van mijn oma waren dus Friezen, die vooral zeevaarders en schippers waren. Mijn vader had duidelijk veel Fries bloed in de aderen, want vrijwel elke vakantie gingen we vroeger naar Friesland. Zijn zus, getrouwd met een Fries, woonde in Hallum, waar wij als kind heel veel hebben gelogeerd in het oude station, wat nu helaas is verdwenen. Op één van die vakanties heb ik dus Iebele leren kennen en woon nu al 47 jaar in Friesland. Wellicht, dat ik mede door mijn afkomst zo verknocht ben geraakt aan deze prachtige provincie.. Hoewel het hier heerlijk toeven is op dit bankje en daarbij ook nog eens heel erg gezellig, besluit ik (nadat we elkaar nog even op de foto hebben gezet) terug te gaan en nemen we afscheid van elkaar.

We bewaren  Paesens Moddergat maar voor een andere keer, want volgens Nanne was het daar onvoorstelbaar druk. Dus gaan we via Holwerd terug. Wel nog even de pier op. Heerlijk aan het eind van de pier rondgewandeld, de Oerd binnen zien varen met (wát een bizar gezicht is dat toch!) vol passagiers met allemaal een mondkapje op, zelfs buiten op de dekken van de boot!!!!  Op de terugweg loop ik nog even naar de boven op de dijk staande “dikke en dunne dame”, een prachtig kunstwerk van Jan Ketelaar met als titel: “Wachten op hoog water”. Ik blijf het prachtig vinden. Over de dijk loop ik terug naar de auto en dan is het zonder stop terug naar Balk. Het was weer een prachtige dag, vol verrassingen, waarvan de ontmoeting met Nanne wel héél bijzonder was!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code