St. Odulphuspad etappe “Vitus” (deel 1) van Blauwhuis naar Oosthem 28 augustus 2020.

 

Op de foto klikken om alle foto’s te zien.

 

St. Odulphuspad etappe “Vitus” (deel 1) van Blauwhuis naar Oosthem 28 augustus 2020.

Vanmiddag ga ik onder ideale weersomstandigheden weer een stukje van bovengenoemd pad bewandelen. Het zonnetje schijnt, er waait een stevige wind en de wolkenluchten zijn weer wonderschoon. Af en toe dreigende luchten, later zelfs een fikse, donkere onweerslucht, maar hij waait om me heen. Hoor alleen flink gerommel, maar daar houdt het dan ook mee op. Geen spettertje regen gehad.

Ik start dus in Blauwhuis, waar ik de vorige keer ben geëindigd. Loop het dorp uit over de smalle weg en zie in de verte al het mooie, oude kerkje van Westhem liggen. Het is maar een paar kilometer. Aan het begin van het dorp is de afslag, Feytebuorren, die voert naar het kerkepad naar Abbega. Mooi om het kerkje zo van dichtbij te zien. De bewoners van Abbega liepen vroeger over een paadje naar de kerkdienst in buurtschap Feytebuorren, een buurtschap van Westhem. Dwars door de weilanden en recht op de kerktoren af. Zo ontstonden tal van smalle paadjes, waarover de boerengezinnen met hun kinderschare naar de mis liepen: de kerkepaden. Veel van dit soort paden zijn opgeknapt, zo ook dit historische kerkepad tussen Westhem en Abbega. Het is een betonnen pad, dus dat loopt makkelijk. Af en toe een brug of bruggetje, goed te doen. Zo bereik ik Abbega, terwijl een behoorlijk donkere lucht mijn kant op komt. Even twijfel ik of ik hier in dit dorpje een plekje zal zoeken om eventueel te schuilen, maar al snel is duidelijk, dat de wind me gunstig gezind is. Terwijl ik heerlijk in de zon blijf lopen, gaat de bui met een grote boog om me heen en kleurt de lucht richting Oosthem donker. Niets aan de hand dus.

Heerlijk genietend loop ik Abbega uit. Op naar het volgende kerkepad, dat een eindje verderop te vinden is, n.l. in de buurtschap Pikesyl. Zijl of Syl is afgeleid van het oudfriese woord Sil en stamt uit de tijd dat de eerste polders bedijkt werden. Het betekent zoveel als afwateringssluis, waardoor het overtollige water uit de polder wegstroomt. Dit tweede kerkepad met de naam Swalkerspaad is wel even andere koek!!! Het begint al met een stuk pál langs het water, afgezet met schrikdraad en héél smal. Aan het eind een hek met een wel erg hoge opstap. Gaat goed. Door het weiland naar het eerste bruggetje. De meeste bestaan uit een plank, soms half overgroeid door riet en daardoor bijna niet te zien. Het wordt een heuse “struuntocht”. Prachtig!

Steeds is in de verte de witte kerktoren van Oosthem te zien, die nu schitterend aftekent tegen de donkere lucht, die er boven hangt. Al slingerend door de weilanden bereik ik het brede vaarwater, dat mij scheidt van het dorp. Via de mooie draaibrug loop ik het dorp in en eindig mijn wandeling bij de grote kerk, die ik al zo lang op m’n netvlies had vanmiddag. Wat wás het weer genieten deze middag.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code